9 најжестоки психолошки експерименти во историјата

Во ќе се случи доколку во текот на животот на едно момче го убедите дека е девојче? Што ако мачите личност со електричен удар или принудете некого да му ја отсече главата на жив стаорец? Еве девет од најбруталните и бесмислени психолошки експерименти во историјата, кои сигурно ќе ве остават без зборови.

Воспитување момче како девојче (1965-2004)

Како резултат на неуспешна операција, 8-месечниот Брус Ример го загубил пенисот. Психологот Џон Пари од универзитетот Џон Хопкинс во Балтимор, САД, ги советувал родителите да се помират со овој факт и да го одгледуваат момчето како девојче. Така, Брус станал Бренда, а Џон го набљудувал. Сѐ тргнало надолу откако Брус ја дознал вистината. Тој имал 3 обиди за самоубиство, го сменил името и се оженил. Поразводот со сопругата се самоубил на 38 години.

Изворот на очајот (1960)

За среќа, д-р Хари Харлоу ги правел своите експерименти само на мајмуни. Го земал бебето на мајмунот и го чувал изолирано цела година. Откако бебето се вратило кај мајка му, му биле дијагностицирани голем број сериозни ментални нарушувања. Очигледниот заклучок – лишувањето од мајчинска љубов доведува до проблеми.

Стекната беспомошност (1966)

Психолозите Марк Селигман и Стив Мејер ги поделија кучињата во три групи. Кај првата група во кафезот не се случувало ништо, кај втората им пуштале струја, но можела да се запре доколку некое од кучињата притисне рачка, а кај третата немало начин да се запрат електричните удари. Откако се отвориле сите кафези, кучињата од третиот кафез не се обиделе да избегаат затоа што тие страдањето го сметале за неизбежно.

Чудовишниот експеримент (1939)

Во 1939 година, Вендел Џонсон од Универзитетот во Ајова (САД) и неговата дипломирана студентка Мери Тудор поделиле 22 деца без родители од Давенпорт во две групи. Тие на едната група ѝ кажале дека нивниот говор е беспрекорен, а на другата дека ужасно пелтечеле. Всушност, сите деца зборувале нормално. Како резултат, повеќето деца во втората група започнале да пелтечат, што траело цел живот.

Експеримент на Милграм (1974)

„Наставниците“ и „учениците“ учествувале во експериментот. Пред да започне експериментот, на „наставникот“ му било објаснето дека главната цел на експериментот е да пронајде нови методи за меморирање на информации. Едноставниот експеримент за меморирање се претвори во тортура: за секој погрешен одговор, студентот добивал електричен удар. Всушност, воопшто немало електрична енергија. Се знаело дека по секоја грешка напонот „се зголемува“ за 15 волти. Ако „учителот“ би бил спремен да се откаже, Милграм инсистирал објаснувајќи колку е важно ова за науката. Резултатите биле кошмарни: 65% од „наставниците“ достигнале ниво од 450 волти. Така, Милграм можел да докаже дека човекот, кој е под надлежност на авторитетот, е способен да изврши дејство што е апсолутно неверојатно за него во обичниот живот.

Бебе Алберт (1920)

За два месеци, на 9-месечниот Алберт му бил покажуван зајак, памук, маска на дедо мраз со брада и сл. Секој пат кога момчето ќе се пружело кон стаорецот д-р Џон Вотсон, психолог, со чук удирал во метална плоча. Освен што цел живот се плашел од предметите кои ги видел, Алберт се плашел и од сѐ што е бело.

Експеримент на Ландис (1924)

Карни Ландис од Универзитетот во Минесота студирал човечки изрази на лицето во 1924 година. Ландис им покажува на своите студенти нешто што може да евоцира силни емоции: принудувајќи ги младите луѓе да мирисаат амонијак, слушаат џез, гледаат порнографски филмови и ги ставаат рацете во кофа со жаби. Врвот на експериментот беше кога Ландис ги натера студентите да и ја отсечат главата на стаорец. Дел од нив не се согласиле, но дел од нив прифатиле. Така, Ландис докажа дека под влијание на авторитетот, луѓето можат лесно да го направат невозможното.

Студија за ефектот на дрога врз организмот (1969)

Група мајмуни биле научени сами да користат различни видови на дрога. Мајмуните кои земале кокаин почнале да страдаат од конвулзии и халуцинации. ние кои користеле амфетамин го ископале целото крзно, а животните кои биле изложени на кокаин и морфиум во исто време умреле во рок од две недели од почетокот на третманот.

Експериментот на Стенфорд (1971)

Психологот Филип Зимбардо создал многу реална имитација на затвор во подрумот на факултет и ги поделил волонтерите (имало 24) на „затвореници“ и „супервизори“.

Од самиот почеток, чуварите презедоа улога на понижување на затворениците и покажување на садистички склоности. „Затворениците“ паѓале во депресија и емоционално нарушување. Вториот ден „затворениците“ организирале немири. Работите излегле од рака, а експериментот морал веднаш да се запре, бидејќи станало јасно дека и чуварите и затворениците биле целосно впиени во нивните улоги. Иако не е многу етички, експериментот на Зимбардо играл голема улога во социјалната психологија.