Црвено злато: Вистината зад маслото што се продава за повеќе од 16.000 денари за литар

Еден литар арганово масло може да чини и 16.000 денари што го прави едно од најскапите масла за јадење во светот. Пред нешто повеќе од 20 години, неговото производство беше ограничено на мароканските села. Со текот на времето, производството на ценето масло се трансформираше во индустрија вредна милијарди долари. Скапиот арган најмногу се користи во козметиката и во мароканската кујна.

Се добива од оревот на дрвото арган, кое се нарекува „дрво на животот“ и потекнува од тесниот полупустински појас помеѓу брегот на Атлантикот и планината Атлас. Берберите во Северна Африка со векови користат семки од арган, а начинот на кој се добива не се менува со години. Првата фаза на производство е собирање на плодовите кога ќе созреат, ќе поруменат и ќе паднат од дрвото на земја. Потоа арганот се суши на сонце и се лупи рачно за да се одвојат месести надворешни слоеви.

Аргановото оревче потоа треба да се разложи на посебен начин за да се добие јадро богато со масло. Овој чекор е особено чувствителен бидејќи е неопходно да се знае техниката за да не се здроби оревот.

За литар масло потребни се 20 килограми ореви. Оревите потоа традиционално се мелат со помош на специјален метод кој се учи генерација по генерација во Мароко. Таквата постапка трае два часа на литар, додека со машината трае само пет минути.

За да се собере целата рачна работа потребна за литар „црвено злато“, на едно лице му требаат дури 24 часа за тоа. Месењето на смелената смеса со раце било женска работа, а откако експертите забележале дека нивните раце немаат лузни или брчки, дознале за придобивките од маслото. Во последните 20 години производството на масло од арган „експлодира“. Од скромни 200 литри, продажбата порасна на илјада тони годишно.

Остатоците од овошна пулпа се продаваат како добиточна храна, особено за козите кои првично се поврзуваат со дрвото арган. Во некои делови на Мароко, на козите им е дозволено да се качуваат по дрвја и слободно да јадат од плодовите.

Јадрата потоа се собираат од нивните измет, заштедувајќи време на напорната работа на месење. Денес, козите најмногу се користат како туристичка атракција бидејќи експертите заклучиле дека болестите на животните можат да влијаат на квалитетот на маслото.

Активистите за правата на животните се против оваа практика, бидејќи козите често се експлоатираат – тие се врзани за дрво за туристите да не видат како е исценирана целата приказна и козите не можат да се симнат. Тие исто така предупредуваат дека нема ништо магично во оваа сцена, туку тоа е само суровост за дополнителен профит.