9 приказни од реалниот живот кои би можеле да бидат заплети за одлични филмови

Понекогаш животот може да биде уште пофасцинантен од филмовите. Приказните со непредвидливо финале можат да нè најдат секогаш и секаде каде што е можно: кога го поминуваме патот, шетаме со нашето дете во паркот, одиме во супермаркет или возиме наоколу со семејството во автомобилот. А понекогаш, дури може да се сожалиме што нема холивудски сценаристи за да бидат сведоци на овие настани.

1.

На ќерка ми ѝ плетев палто. Изгледаше навистина добро, речиси како дизајнерско палто. Една недела подоцна ѝ го украле во училиште. Поминаа неколку дена, а мајка ми ми се јави и рече дека една девојка шета низ парк облечена во палто што многу личи на тоа што јас го сплетов. Веднаш отидов во паркот (блиску живееме) и видов дека девојката навистина го носи нашето палто, а таа беше со нејзините родители. Им пријдов и учтиво ги прашав од каде го земале ова палто. Рекоа дека ѝ го дала бабата на нивната ќерка и дека таа го донела од странство. Објаснив дека тоа е рачно изработено парче и дека јас го плетев со свои раце. Мајката на девојчето изгледаше изненадено, додека нејзиниот татко се загрижи и почна да им се јавува на родителите. Неколку минути подоцна, дојде дедото и веднаш почна да ми вика: „Сè се лаги. Ова палто е купено во Германија. Имаме потврда!“ Бев запрепастена. Им кажав дека имам доказ дека ова плато е направено од мене: остатоци од предиво, резервни копчиња и фотографии. Но, главната работа, поставата на палтото беше рачно изработена. Не изгледаше фабрички произведено. После тоа, мајката на девојчето го соблече палтото од нејзината ќерка и ми го врати. Тогаш таа му рече на својот свекор: „Срам да ти е!“

2.

Татко ми е русокос, а мајка ми е бринета. Излегов од утробата на мајка ми со огнена црвена коса. Мајката на татко ми направила голема врева поради тоа дека мајка ми го изневерувала татко ми и морала да биде изнесена надвор од болницата. Додека пак мајката на баба ми (прабаба ми) имаше таква црвена коса. И очигледно баба ми го имаше заборавено тоа се додека мојата прабаба не ме држела за прв пат и рекла: „Отсекогаш сакав бебе со мојата црвена коса“

3.

Јас сум професор по историја. Во нашиот учебник гледавме дел за татковците-основачи. Неколку од нив имаа свои поднаслови и мал параграф за нив. Вака:
Џорџ Вашингтон (1732-1799)
Томас Џеферсон (1743-1826)
Бенџамин Френклин (1707-1790)
Една ученичка мислеше дека датумите на нивното раѓање и смрт се нивните телефонски броеви. Значи предавам во СРЕДНО училипте, класот пукна од смеа и требаше сè во мене за и јас да се воздржам да не ѝ се изнасмеам.

4.

Купив горен дел од боди. Мислев дека е лесно да се носи затоа што не ви се вади нагоре како долна маица. Решив да го носам на часовите на факултет, но одозгора облеков џемпер затоа што беше ладно. На сред час отидов во тоалет. Кога се вратив сите ми се смееа. Мојот најдобар пријател извика: „Спаси ме, мојот Супермен!“ И дури тогаш сфатив… Сум го закоплака бодито врз фармерките. Значи, замислете: црвен џемпер, сини фармерки и бело боди врз нив.

5.

Имав интервју за работа во град во кој никогаш порано не сум бил. Се изгубив и решив да ја паркирам колата. Потоа отидов до еден случаен странец, некој старец што никогаш порано не сум го видел. Го прашав каде можам да ја најдам зградата што ја барам. Тој учтиво ми кажа, а потоа рече: „Нема проблем (моето име и презиме). Јас никогаш не му го кажав моето име и презиме, само барав насока. Бев занемен, а тој само се насмеа и отиде во некоја продавница. Честопати се сеќавам на тоа, имам невообичаено име и нема шанси да го погодите.

6.

Мојата девојка беше на забава од работа, а јас излегов со другарите. Таа се врати порано, а јас се вратив во 3 часот наутро. Така, влегов и видов машки чизми на прагот. Многу мисли ми се вртеа низ главата во тоа време. Внимателно влегов во спалната соба – мојата девојка спиеше. Немаше никој во плакарот. Се испостави дека ја скршила штиклата, а некој добар човек со кој работела и ги дал сопствените чизми што ги носел во багажникот.

7.

Еден мој пријател скришум излегуваше на навечер во градот со неговите пријатели бидејќи неговите родители не го пуштаа да оди. Тие возеле на мотори, веќе на пат надвор од градот, кога ненадејно тој доживеал сообраќајна несреќа со друг мотор. Во него удрил татко му.

8.

На мојот братучед му дадоа да носи очила за вид. Неговата 7-годишна сестра исто така сакала очила бидејќи мислела дека е многу кул да ги носи. Така, таа почна да им кажува на своите учители дека не може да чита што има на таблата со креда. И дома почнала да оди многу блиску до телевизорот за да гледа, велејќи дека недогледува. Нејзините родители се загрижиле и ја однеле на лекар. Таа прочитала сè погрешно на тестот за вид. Сите изгледаа убедени дека ѝ требаат очила. Но, докторката била малку загрижена бидејќи тестовите покажувале дека ѝ требаат навистина дебели очила. Обично, тоа не беше случај, освен ако постоеше семејна историја на проблеми со видот. Сите сфатија дека таа го лажира. Така, докторката им кажала на нејзините родители пред неа дека ѝ треба прилично интензивна операција на очите за да може да гледа без очила. Тие дури и се втурнаа во машина за снимање за да биде убедливо дека ќе ѝ прават операција токму тогаш и таму. Таа се збунила, призна дека сето тоа го лажира и почнала да плаче.

9.

Пред околу 20 години отидов во друг град со моите пријатели. Бев навистина гладен, а наоколу немаше продавници или кафулиња каде што можам да купам храна. Одеднаш, видов луѓе како се гужваат околу една жена која поставуваше пити и сендвичи за продажба. Се стиснав меѓу нив до масата и почнав да избирам пита за купување. Жената ме погледна и ме праша:
– Како да ти помогнам?
– Сакам пита. Какви пити имате?
Потоа видов дека другите се свртеа и фрлија нељубезни погледи кон мене. А еден од нив рече:
— Ние сме туристичка група. Ве молам дозволете ни да ручаме во мир.