„Пиев 10 литри вода дневно – лекарите мислеа дека е дијабетес, но вистината беше многу полоша“

Кога Џонатан Пламер им кажал на лекарите дека пие до 10 литри вода секој ден, лекарите претпоставувале дека има дијабетес. Меѓутоа, лекарите беа збунети кога резултатите од тестот за дијабетес на 41-годишникот биле негативни. Наместо тоа, причината за екстремната жед на поштарот бил тумор на мозокот лоциран во неговата хипофиза.

Делот од мозокот со големина на грашок помага да се регулира нашето чувство за жед, заповедајќи ни да пиеме кога ќе открие дека сме дехидрирани. Но, во случајот на г-дин Пламер, системот му наложувал да пие околу пет пати повеќе од препорачаната количина секој ден.

Дури кога отишол на рутински тест на очите во 2002 година, масата била забележана и тој бил упатен во болницата Дерифорд за скенирање со магнетна резонанца. Открил дека тој имал тумор на мозокот, поточно тумор на герминативните клетки.

Г-дин Пламер, од Фалмут во Корнвол, морал да помине 30 рунди радиотерапија, но сега е без тумор.

Сеќавајќи се на своето тешко искушение, тој рече: „Чувствував постојана жед што не можев да ја изгаснам и стигнав до точка кога мочав онолку вода колку што пиев. Тоа беше ужасно време што ме натера да пропуштам денови на работа и доживував екстремен замор“.

Дијагнозата го уништила г-дин Палмер.

На Г-дин Пламер му била дадена стероидна терапија како дел од неговиот третман за рак, што имала несакан ефект па му се зголемила тежината. Третманот, сепак, го оставил неспособен да игра рагби и крикет, нешто што претходно го обожавал.

„Секогаш бев многу активен и играв рагби и крикет неделно, што е нешто на кое никогаш не можев да се вратам. Го започнав трчањето и пливањето како бесконтактна вежба и ја вратив контролата врз мојата тежина“.

Но, тој сега е на мисија да помогне да се соберат пари за добротворната организација Истражување на тумор на мозокот.

Мел Тајли, менаџер за развој на заедницата во добротворната организација, рече: „Ние сме му благодарни на Џонатан што ја сподели неговата приказна и прекрасно е да се слушне како тој најде позитивност по дијагнозата на тумор на мозокот. Неговата приказна нè потсетува дека туморите на мозокот се недискриминирачки; тие можат да влијаат на секого на која било возраст. Решени сме да го промениме ова, но само со заедничка работа ќе можеме да ги подобриме опциите за третман за пациентите и, на крајот, да најдеме лек“.

Доколку сакате добра акција или пак забегани и жестоки случки само за најхрабрите читатели, тогаш посетете го каналот Жестоко. Предупредување: Содржините може да ве вознемират!