Терапевт ги открива петте клучни показатели дека некој е емотивно незрел и зачудувачки е колку често сме се сретнале со нив

Терапевтот Џефрки објасни како пет клучни индикатори откриваат дека некој е емоционално незрел.

Меѓу неговите популарни објави во последно време беше една која истражува „5 знаци дека некој е емотивно незрел“.

Прво: Неподготвеност или целосно одбивање да се извинат

Некој кој е емотивно незрел избегнува да се извинува бидејќи обично, извинувањето го повредува неговото его. Наместо тоа, тие прибегнуваат кон одбранбени механизми како што се отфрлање на вината или одбранбеност.

Второ: Секогаш имаат одговор за сѐ

Повторно, ова е проблем со егото, некој кој е емотивно зрел мора да признае дека нешто не знае навистина го повредува нивното его. Да признаете дека не знаете нешто и да кажете нешто како: „Не знам за ова, треба да направам повеќе истражување“ е она што би го направил емотивно зрел човек.

Трето: Да се ​​биде пасивен агресивен

Тоа е суптилен начин да се понижат луѓето и обично произлегува од местото на морална супериорност. Важно е да научите да ги прифаќате светогледите на другите луѓе дури и ако тие целосно се разликуваат од вашите.

Четврто: Префрлање вина

Некој кој е емотивно незрел ќе им префрла вина на другите за да манипулира со нивното однесување. На пример би кажал: „Да беше мојот вистински пријател, ќе го направиш ова за мене“.

Петто: Тивок третман

Ова е манипулативна тактика да се казни некој кој не се однесува како што тие сакаат. Тивкиот третман е неверојатно незрел и го повредува менталното здравје на другиот.

Една статија од VeryWellMind на оваа тема вели: „Постојат моменти во односите кога молчењето е прифатливо, па дури и продуктивно. На пример, двојката, па дури и само еден од партнерите, може внимателно да се тргне од жестоката расправија за да се разладат или да ги соберат своите мисли. Она што ја разликува оваа тишина од тивкиот третман е дека тајмаутот е свесен и постои претпоставка или договор дека тие повторно ќе ја разгледаат темата подоцна“.

Во написот се нагласува: „Кога тишината, или, подобро кажано, одбивањето да се вклучи во разговор, се користи како контролна тактика за да се изврши моќ во врската, тогаш тоа станува „тивок третман“, кој е токсичен, нездрав и навредлив. Но, ако молчењето значи едноставно тајмаут за да размислите добро и потоа повторно да го решите проблемот подоцна, тоа воопшто не е исто“.