„Ѝ реков на свекрва ми дека повеќе очи не сакам да ѝ видам после тоа што им го рече на моите ќерки за мене“

Имам 30 години и направив сообраќајка. Мораа да го сечат автомобилот за да ме извадат. Сепак, не бев сериозно повредена, за среќа, но другата личност, за жал, имаше потешки повреди според она што го видов пред да ме однесат во болница. Ми рекоа да останам во болница преку ноќ за да видат дали имам потрес на мозокот. Му се јавив на сопругот и му кажав што се случило. Децата, 6 и 11 години, останаа со свекрвата.

Следното утро, мојот сопруг ги донесе нашите ќерки додека чекав да бидам отпуштена. Кога ме виде, моето 6-годишно дете се расплака и рече: „Не сакам да умреш“. Ја тешев и реков дека не умирам и имав многу среќа. Таа потоа рече дека баба рече дека се надева дека ќе умрам за тие и мојот сопруг да дојдат да живеат со неа. Мојот сопруг и јас бевме шокирани, а мојата 11-годишна потврди дека ја слушнала како го кажува тоа. Мојот сопруг рече дека ќе ѕвони на мајка му.

Кога се врати во собата, изгледаше бесен. Но, не кажа ништо дури откако се вративме дома, и рече дека мајка му го негираше тоа, но откако тој продолжил да ја прашува, таа на крајот признала. Таа рече дека не го мислела тоа. Мислев дека сме блиски. Но, претпоставувам дека не.

Јас сум неверојатно повредена што таа би го сакала тоа. Реков дека сакам јас и девојките да немаме контакт со неа. Му кажав на маж ми дека може да има врска со неа, но не сакам јас и девојките да имаме било каква врска со неа. Мојот сопруг рече дека ме поддржува.

Потоа се јави свекрвата. Па дојде кај нас плачејќи и велејќи дека тоа е недоразбирање, дека не го мислела тоа. Мојот сопруг ја праша што мислеше со тоа тогаш?

Едноставно стана хистерична и почна да плаче и да вели дека секогаш сакала ќерки, но мојот сопруг беше единственото дете поради тоа што не можеше повеќе да има после него и дека девојките повеќе личат на нејзини ќерки отколку на внуки. Таа рече дека не размислувала правилно кога му го кажала тоа на нашето 6-годишно дете.

Веќе помина една недела, а тој сè уште е многу тивок и не кажа многу за тоа што се случи, а сега почнувам да се чувствувам виновен и да се прашувам дали навистина го сфатив тоа на погрешен начин.