„Мислам среќа што сме живи“ — приказната на Габриел Џексон, Американецот што живее во Скопје и двапати ја видел смртта одблизу

Содржина:

• Ужас на автопатот во Пенсилванија
• По ударот: Адреналинот како непрекинато копче и психичките рани што никој не ги гледа
• Здивот како единствено сидро среде паника: „Единствената работа што може да ја контролираме е дишењето“
• Кровот во Вирџинија: Електричен удар, пад, неиздржлива тишина и 20 минути што траат цела вечност
• Лекциите што не се готови – искуство што не те прави паметен, туку човек во процес
• Вистинска благодарност постои само кога си ја видел линијата меѓу животот и смртта со свои очи

Ужас на автопатот во Пенсилванија

Еден месец пред да се врати во Скопје, Габриел е во Пенсилванија, САД. Во автомобилот со татко му, патуваат кон роднини. „Ја малце… подзаспав“, раскажува тој. Се буди на звуци и гласови: „Во еден момент само се будам и татко ми го држи воланот, нешто ми се дере и ние сме у ротација.“ Не било обичен судар – ги удрил камион и ги фрлил во неверојатен вртлог, воздушните перничиња се отворени, прашина, бучава, паника. „Воздушните перничиња беа пуштени, ништо не се гледаше и само се вртиме… ко да се вртевме цела минута — тоа фактички било… пет-шест секунди.“ Потоа, застануваат среде автопат и доаѓа најстрашниот момент: „Откако застанавме може пола секунда после тоа… прелета една кола или камион… и се осети… вибрацијата… и ја и татко ми и двајцата во тој момент чекавм да не удри нешто многу јако.“ Во тие секунди го чекаат крајот, без драматургија. „Мислам среќа што сме живи.“

По ударот: Адреналинот како непрекинато копче и психичките рани што никој не ги гледа

Габриел вели дека вистинскиот хаос почнува дури по ударот. Активирањето на „адреналин копче“ го држи подготвен, напнат, вознемирен со денови. „Први неколку дена… има нели адреналин копче што се стиска… тој fight of fly механизам… тоа копче… неколку дена беше запалено.“ Не знае дали има скриени повреди: „…дали е се свршено, дали е се готово, дали има некое внатрешно крварење… имам мал потрес на мозок… не е ништо страшно, ама до моментот кога се снимав не се знаеше…“ Во тие моменти, важна е поддршката од семејството: „…мајка ми, татко ми, сестра ми, брат ми… среќа сите бевме заедно… бевме и многу благодарни што сме сите заедно…“ Благодарноста не е клише, туку прашање на преживување.

Здивот како единствено сидро среде паника: „Единствената работа што може да ја контролираме е дишењето“

Во моменти на целосна немоќ, Габриел се фаќа за здивот. „Кога работите се надвор од наша контрола, единствената работа што може да ја контролираме е дишењето.“ По сообраќајката, додека вратите не се отвораат и не знаат дали се повредени, му вели на татко му: „…пробувавме вратите… од старт не можевме да ги отвориме… на татко ми одма му кажав: само диши…“ Тоа не е гест за мотивација, туку за опстанок. Лекциите од првиот ужас на кровот стануваат алатка за справување со вториот.

Кровот во Вирџинија: Електричен удар, пад, неиздржлива тишина и 20 минути што траат цела вечност

Пред сообраќајката, сценарио на кров – опасноста е реална, не филмска. Контакт со жива струја, пад, трети и четврти степен изгореници, несвест, хеликоптер, болници, тешка рехабилитација. Но најстрашно е лежањето на земја, немоќта да си помогне сам себе: „…кога паднав, кога ме удри струјата, кога слетав на земја… имаше некои 15–20 минути кај што едноставно лежев и… немаше што да се направи… Чекаме помош.“ Не се препушта на паниката: „Можам јас да дозволам да ме удри паника… ама тоа нема да помогне.“ Само еден избор: „Така да морам во моментов да дишам.“

Лекциите што не се готови – искуство што не те прави паметен, туку човек во процес

Околу трагедии, честопати бараме „поука“. Габриел е искрен: „Лекциите… имав многу лекции од претходното… Лекциите уште не ги знам од ова искуство…“ Ова не е приказна за поенти и гуру-фрази. Некогаш си само човек на кој уште му треба време да разбере што доживеал. Чесноста тука вреди повеќе од сите мудрости – преживеаното не прави ниту херој, ниту гуру, туку човек кој сè уште се најдува.

Вистинска благодарност постои само кога си ја видел линијата меѓу животот и смртта со свои очи

Габриел зборува за смртта поинаку од повеќето. Зборува како некој што ја почувствувал директно – двапати. Од автопатот во Пенсилванија останува звукот на силен удар, ротацијата, неизвесноста и реченицата: „Мислам среќа што сме живи.“ Од кровот остануваат 20 минути на земја, свеста дека паниката не спасува и дека единствено што може да контролираш е својот здив: „Мора… во моментов да дишам.“ Меѓу тие две искуства останува благодарност што не е статус, туку чувство – дека си тука, и дека многу лесно можеше да не бидеш воопшто.