Миа од Финска се омажила за Србин и сега чува овци во село кај Ваљево

Содржина:

• Миа доаѓа на курс по српски јазик, наоѓа љубов и судбината ја врзува за српско село
• Седум години во Финска: работа, студии, три деца родени во снегот и дилемата каде е вистинскиот дом
• „Проектот“ станува дом – пет куќи, пријателства, универзитет и идејата што се раѓа од обична желба: да се биде поблиску до природа
• Од интернет и мечти до реалната пресметка со селскиот живот – учење, грешки и работа што никогаш не престанува
• Странката во село – најтешко е кога немаш свои: градење пријателства, љубопитност и женска поддршка
• Пасиште со меморија: љубовта кон јагнињата и симболиката што Миа ја носи од своето детство
• Вистинскиот ритам на фармата: два пати дневно хранење, дежурство при јагнење и децата како мал тим
• Шарпланинка, бордер коли и пасење под стража: кучешка гарда ги чува Миа и стадото
• Два јазици, две татковини: летата во Финска, срцето под ридовите кај Ваљево
• Стотина романовски овци – отпорни јагниња, креативна волна и мрежа на жени низ Европа со иста љубов
• Миа го носи српското знаме на европска сцена, а сега живее балканска секојдневност
• Српско гостопримство: Моменти на топлина, прифаќање и благодарност во обичен ден
• Крштение во православие: лична вера како гест на почит и припадност кон новиот дом
• Иднината на децата е нивен избор: поддршка, образование, а фармата не е оков, туку слобода што се живее
• Живот меѓу два света – изборот да се живее со срце и со раце, каде работата носи смисла, а не само удобност

Миа доаѓа на курс по српски јазик, наоѓа љубов и судбината ја врзува за српско село

Во 2006 година, Миа доаѓа на курс по српски јазик во Ваљево – планира да остане неколку недели. Таму запознава фамилија со исто презиме Тадиќ, а потоа и Иван, човек од градот, кој на прв поглед не делува судбински. Иван ја носи и враќа со бел Форд, а тивката балканска логистика бргу станува почеток на нов живот. По кратко време се зближуваат, живеат во Ваљево, а потоа животот ги води во Финска.

Седум години во Финска: работа, студии, три деца родени во снегот и дилемата каде е вистинскиот дом

Во Финска, Миа и Иван работат напорно, таа како етномузиколог, новинар, тој студира математика. Се раѓаат трите деца Лука, Давид и Дуња. Семејството расте, децата прават први чекори во уреден свет. По седум-осум години се соочуваат со прашањето: да останат или да се вратат? Одлуката доаѓа кога најстарото дете станува предучилишно, домот мора да биде конкретна адреса, не идеја. Планираат да се вратат за неколку години во Србија, но остануваат десет.

„Проектот“ станува дом – пет куќи, пријателства, универзитет и идејата што се раѓа од обична желба: да се биде поблиску до природа

Ваљево станува нивна база, пет куќи Тадиќи се нивна фамилијарна микросредина. Децата ја познаваат и Србија и Финска, се адаптираат лесно. Миа продолжува со студии и патувања, животот станува микс од универзитет и фамилија. Токму тогаш настанува идејата: да земат овци, не за бизнис, туку за да внесат природа во животот на децата. Иван ја убедува Миа половина година, таа е скептик затоа што знае колку е тежок таквиот живот, но решаваат подготвено – две и пол до три години подготовка и штала чекаат нови жители.

Од интернет и мечти до реалната пресметка со селскиот живот – учење, грешки и работа што никогаш не престанува

Превземањето на стадото значи навлегување во непознато – ниту Миа, ниту Иван некогаш чувале овци. Реалноста е поинаква од интернетот. Следуваат години на учење, адаптација, згрешени чекори и труд што не познава пауза. Миа никогаш не очекувала бајка, Иван е вечниот оптимист, таа сидро. Комбинацијата ги одржува и низ кризи и пандемија.

Странката во село – најтешко е кога немаш свои: градење пријателства, љубопитност и женска поддршка

Иван се враќа меѓу своите, но за Миа најтешкото е осаменоста без нејзини пријатели и фамилија. Никогаш не се покајала, но чувствува разлика – здравството во Финска е подобро, а болестите се најтежок момент. Преку децата стекнува први пријателства: Дајана и женски хор ѝ стануваат мали острови на светлина.

Пасиште со меморија: љубовта кон јагнињата и симболиката што Миа ја носи од своето детство

Миа вели: „Во ова има нешто благородно — пастирите први ја слушнале радосната вест за Божиќ.“ Овчарството за неа не е само работа, туку и семејна легенда. Нејзината мајка на село одгледала јагне без мајка, го нарeкла со име, од крзното направила подлога за новородена Миа. Христијанските слики и пастирската симболика се дел од нејзиниот идентитет.

Вистинскиот ритам на фармата: два пати дневно хранење, дежурство при јагнење и децата како мал тим

Денот е едноставен: овците се хранат два пати, секој ден. Во зима јадат внатре, доминира сено, еднаш на ден добиваат концентрати. При јагнење работата кулминира: месец дена, сите се мобилизираат – дури и децата помагаат кога училишните обвски дозволуваат. Нема романтика: само ритам што се живее со раце.

Шарпланинка, бордер коли и пасење под стража: кучешка гарда ги чува Миа и стадото

Присутни се три кучиња: две шарпланинки, Милица и Михајло, и бордер коли по име Пикси. Шарпланинците чуваат, алармираат и реагираат на секоја опасност. Пикси е експерт за пасење и собирање овци. Децата растат со животни, помагаат, и се учат што значи одговорност за живо битие.

Два јазици, две татковини: летата во Финска, срцето под ридовите кај Ваљево

Секоја година патуваат во Финска, децата го зборуваат мајчиниот јазик, комуницираат со баба и дедо. Родителите на Миа ретко патуваат поради возраста, но ја прифаќаат нејзината српска авантура. „Србија ми е веќе втора татковина,“ вели таа.

Стотина романовски овци – отпорни јагниња, креативна волна и мрежа на жени низ Европа со иста љубов

Сега имаат околу стотина овци од романовската раса – руски вид познат по отпорност и плодност (често тројки до петорки јагниња). Волната не ја фрлаат: перат, предат, плетат. Миа носи капа што сама ја исплела, ракавици од стрина од Финска, кумата сплела џемпер. Има мрежа на ентузијастки низ Европа – волна со смисла, не само за мода.

Миа го носи српското знаме на европска сцена, а сега живее балканска секојдневност

Миа не е само фармерка. Беше дел од тимот што ѝ помагаше на српската делегација на Евровизија во Хелсинки кога Србија победи со Марија Шерифовиќ. Таа е контакт помеѓу финската организација и српските уметници – посебна улога што покажува дека Србија не ја врзува само село и фамилија, туку и нејзината страст кон музика и култура.

Српско гостопримство: Моменти на топлина, прифаќање и благодарност во обичен ден

Миа раскажува: најмногу ја трогнало кога чека со ќерка ѝ во болница, зборуваат фински, и стар човек запрашува од каде се. Кога дознава дека се Финци што живеат во Србија, тој вели – „благодарен сум што сте дошле“. Миа тоа го чувствува како силна поука за пријателството и гостопримството на Србија кон странци.

Крштение во православие: лична вера како гест на почит и припадност кон новиот дом

Израсната во евангелистичко семејство, Миа се крштава во православна црква во Србија – не од драматичен пресврт, туку како практичен и симболичен гест. Важно ѝ е семејството да е воедначено, почит кон народот, како и неформално – односот со Бога.

Иднината на децата е нивен избор: поддршка, образование, а фармата не е оков, туку слобода што се живее

Децата пораснаа, сè уште немаат јасни планови – сега им е добро на село, можеби некој ден ќе студираат во Финска. Миа единствено посакува: „Да најдат нешто што го сакаат и да бидат среќни.“ Овците може да почекаат – нивната приказна никогаш не е затворена врата.

Живот меѓу два света – изборот да се живее со срце и со раце, каде работата носи смисла, а не само удобност

Од страна изгледа како парадокс: од Хелсинки до Приќевиќ, од Евровизија до овчарска штала, од математика до сено. Но целата линија е јасна: семејство што не се плаши од труд, јазици што се мешаат, деца што знаат што значи работа и што се избира живот заради смислата, не заради удобноста. Најважно е храброста – вечер пред шталата, чувството дека си на место.