Интервју со Лијана Бодловиќ – директорката која им подарува станови и автомобили на своите вработени

Содржина:

• Ти си денес симбол за трансформација. Ама да тргнеме од точката каде што ретко кој сака да се врати: како изгледаше твојот живот кога не беше „Ени“ што ја знаат сите?
• Ти многу отворено кажуваш дека си била опседната со „брзи решенија“. Што значи тоа?
• Кој беше точниот момент кога си седна со себе и рече: ова мора да се смени?
• Што значи „успеав“ во твојот случај? Што направи во тие први 30 дена?
• Кога ти „кликна“ дека ова повеќе не е само слабеење, туку нешто што ќе го претвориш во работа?
• Кога првпат почувствува дека „ја фаќаш“ приказната како бренд — дека веќе не е локално, туку ќе оди подалеку?
• Кажуваш дека во еден период си изградила нов фитнес центар и дигитален бизнис што прави околу 8 милиони промет. Како изгледа тој скок, одвнатре?
• Една од најсилните епизоди во твојата приказна е „апликацијата“. Ти кажуваш дека си останала без сѐ, па пак си почнала од почеток. Што се случи?
• Што е тоа што, според тебе, те издвојува од „конкуренцијата“?
• Ти спомнуваш дека апликацијата има оценка 5 ѕвезди и дека ја имаат симнато околу 100.000 луѓе. Што ти значи тоа?
• Си кажала една многу конкретна работа: цената ти е 31 евро и „додека јас се прашувам, ќе остане истата“. Зошто толку инсистираш на тоа?
• Во еден дел кажуваш: „Јас не собирам луѓе како покемони.“ На што мислиш?
• Спомнуваш и дека твојата сала била „најскапа“, намерно — за да имаш помал број луѓе. Зошто?
• Денес, покрај фитнесот, имаш и друг вид „власт“ — работодавец си на над сто луѓе. Што е твојата логика за тим и работа?
• Ќе ти поставам директно: зошто подаруваш стан и автомобил? Од каде ти доаѓа таа потреба?
• Во твојата работа има и тежок дел што не се гледа: исповеди, трауми, темни приказни. Колку те менува тоа?
• Кога сѐ ќе се сведе на едно — што е најважното што сакаш жените да го слушнат од тебе?
• И последно: по сите падови и подеми, што те држи „на земја“?

Ти си денес симбол за трансформација. Ама да тргнеме од точката каде што ретко кој сака да се врати: како изгледаше твојот живот кога не беше „Ени“ што ја знаат сите?

Јас тогаш не бев човек што би сакала да го запознаам денес. Тоа го кажувам без да се глумам паметна. Бев несигурна, незадоволна, љубоморна… и најлошо: мислев дека е нормално да си таков. Се криев зад тоа „така е животот“, „така се жените“, „така се браковите“. Живеевме како многу семејства: стан на кредит, маж ми работеше (возач), јас дома со дете, па уште обврски. Имало денови кога сме ја чекале платата со последните сто марки во џеб. Во таа сиромаштија и притисок — најлесно е да си нервозен и да го истураш тоа на најблиските. И да, се здебелив. А кога се здебелуваш, кај мене барем, не се менува само телото. Се менува карактерот. Стануваш груб, стануваш остар, стануваш човек што не си.

Ти многу отворено кажуваш дека си била опседната со „брзи решенија“. Што значи тоа?

Значи дека јас бев класична жртва на маркетингот „10 дена – 7 кила“. Тоа беше мојата омилена реченица. Креми, масти, таблети — ако видам убава, згодна жена, и она рекламира нешто, јас купував. Не затоа што сум глупава, туку затоа што сум очајна кога си внатре во тоа. Јас сакав да го прескокнам патот. Сакав да се разбудам и „да не сум веќе таква“. А тоа не постои.

Кој беше точниот момент кога си седна со себе и рече: ова мора да се смени?

Тоа не е спектакл. Не е филм. Еден ден дојдов дома и… си реков: доста. Се соблеков, застанав пред огледало и видов нешто што не беше убаво. Потоа застанав на вага. И тогаш ми стана јасно дека не е ни важно дали е 100, 120 или 130 килограми — важно е дека сум стигнала до трицифрена бројка и дека сум се лажела. И таму ја донесов одлуката што денес им ја кажувам на сите жени: „Ајде, еден месец.“ Еден месец ќе бидам одговорна кон себе. Јас ќе управувам со мојата глава и со моето тело. Не бурекот, не чоколадото. Си ставив ултиматум: ако не успеам — готово, ќе останам дебела и ќе се помирам. Ама ако успеам — тогаш повеќе нема враќање назад.

Што значи „успеав“ во твојот случај? Што направи во тие први 30 дена?

Многу малку работи, ама до крај. Пешачев. Само пешачев. И пазев што јадам. Дожд, ветер — не ме интересираше. Имав една единствена задача: да го испочитувам тоа што си го ветив. И резултатот беше шок: во првиот месец изгубив околу 10 килограми. Само од тоа. И таму ми се отвори мозокот: „Еј, па може.“

Кога ти „кликна“ дека ова повеќе не е само слабеење, туку нешто што ќе го претвориш во работа?

Кога почнав да гледам резултати кај себе, почнав да читам и да учам опсесивно. Не само тренинг — психа, исхрана, навики. Во еден момент, луѓе околу мене почнаа да прашуваат: „Што правиш?“ Се случи и нешто практично: сакав да имам свои пари. Не сакав да молам. Си поставив цел — да заработувам сама, да имам „за мене“. И почнав да работам со жени што ми веруваа. Прво беше мал круг, па поголем. Многу луѓе мислат дека тоа доаѓа „одеднаш“. Не. Тоа е ден по ден.

Кога првпат почувствува дека „ја фаќаш“ приказната како бренд — дека веќе не е локално, туку ќе оди подалеку?

Кога луѓето почнаа да веруваат дека за три месеци може да се смени нешто. Тогаш првпат ме ставија на насловна во весник. Тогаш тоа значеше многу. Не само за мене — за жените што беа со мене. „Моите жени“ ја видоа таа вест и тоа им беше доказ дека не си измислуваме. И од тој момент — почнаа да ѕвонат телефони, почнаа да доаѓаат нови жени, почна да расте сѐ.

Кажуваш дека во еден период си изградила нов фитнес центар и дигитален бизнис што прави околу 8 милиони промет. Како изгледа тој скок, одвнатре?

Тој скок изгледа како стрес. И како многу одговорност. Ќе ти кажам искрено: луѓето гледаат резултат, ама не ја гледаат цената. Ние денес имаме платформа што прави сериозен промет, имаме нов фитнес центар, имаме голем тим… ама позади тоа има ноќи без сон, има плачење, има моменти кога мислиш дека ќе се распаднеш.

Една од најсилните епизоди во твојата приказна е „апликацијата“. Ти кажуваш дека си останала без сѐ, па пак си почнала од почеток. Што се случи?

Тоа беше момент кога сфатив дека животот знае да те удри токму таму каде што мислиш дека си сигурен. Јас имав апликација, систем, програма — и одеднаш, се најдов во ситуација каде што ми се „угаси“ сето тоа. Имаш луѓе што стојат зад тебе и ќе речат: „Тоа е нашата Ени, стоиме со неа.“ А имаш и луѓе што платиле програма и очекуваат — со право. И јас гледам како алатот што го граделе со години исчезнува. И тогаш излегов јавно и им кажав на луѓето: „Ајде од почеток.“ Доаѓам повторно на социјални мрежи, повторно јавно — сите ме гледаат, можат да вежбаат со мене. Ги гледаа моите солзи. Го гледаа моето дете како ме гледа додека плачам. И јас, и во солзи, продолжив да работам. Кажав сѐ како што е — вистината. Затоа што верувам дека ништо не те спасува како вистината. После тоа мораше повторно да се плаќа, повторно да се гради. И тука научив лекција што ќе ја кажам брутално: никогаш не оставај нешто што ти е „живот“ во туѓи раце.

Што е тоа што, според тебе, те издвојува од „конкуренцијата“?

Прво: заедницата. Јас не продавам „план“. Јас продавам чувство дека не си сама. Мене ми пишуваат жени, доаѓаат, седнуваат и зборуваат. Луѓето не веруваат кога ќе кажам дека имаме разговори — ама имаме. Второ: тимот. Во платформата имаме доктори, гинеколози, нутриционисти… Јас не глумам дека сум стручна за сѐ. Ако жена влезе и има проблем, да може да праша стручно. Тоа е разликата. И трето: поддршката. Кај мене не завршува со „плати и снајди се“. Секоја порака што моите луѓе ја пишуваат на клиентка — ја гради довербата. Тоа е цела машина од грижа.

Ти спомнуваш дека апликацијата има оценка 5 ѕвезди и дека ја имаат симнато околу 100.000 луѓе. Што ти значи тоа?

Најубавото нешто за еден тренер е кога луѓето ќе се вратат. Знаеш, многу ќе дојдат, ќе пробаат, ќе отидат. А кога ќе се вратат — тоа значи дека нешто си направил човечки.

Си кажала една многу конкретна работа: цената ти е 31 евро и „додека јас се прашувам, ќе остане истата“. Зошто толку инсистираш на тоа?

Затоа што мојата цел не е да ја „одерам“ жената. Мојата цел е една жена што се откажала од себе, што не се сака, што не знае каде удрила — кога ќе влезе на платформата, да може да праша доктор, да праша гинеколог, да разговара со психолог. Разговор со психолог чини 60–70 евра минимум, а многу жени тоа не можат да го дозволат. И затоа велам: мојата цена од 31 евро нема да се менува. Ако почне да се менува, ако почне да се води од некој друг — тогаш јас веќе не сум „сопственик“ на тоа. И јас еднаш сум останала без сѐ. Не сакам пак.

Во еден дел кажуваш: „Јас не собирам луѓе како покемони.“ На што мислиш?

На тоа дека не ми е цел да кажам „имам најмногу“. Мене ми е цел да кажам „имам најквалитетно“. Ако некој има проблем — дијастаза, здравствен проблем — кај мене нема „ајде, туркај“. Кај мене има пауза, има проверка, има стручна поддршка. Мене ми е важно жена да не се повреди, да не си направи поголем проблем само затоа што некој тренер сакал да „извади резултат“ за слика.

Спомнуваш и дека твојата сала била „најскапа“, намерно — за да имаш помал број луѓе. Зошто?

Затоа што сакав простор каде што жените ќе се чувствуваат безбедно. Сакав да доаѓаат жени од 40, 50, 55, 60 години и да не се срамат. Сакав да има помал број луѓе за да можам да се посветам. И кога почнаа да доаѓаат тие жени — јас бев пресреќна. Затоа што тоа беше доказ дека не секоја жена сака „инстаграм теретана“. Многу жени сакаат нормален, човечки простор каде што ќе се среди телото и главата.

Денес, покрај фитнесот, имаш и друг вид „власт“ — работодавец си на над сто луѓе. Што е твојата логика за тим и работа?

Јас сум опседната со моите луѓе. Јас велам: никој нема работници како што јас имам. И не го кажувам тоа за да се фалам — туку затоа што знам што значи да ти држат грб кога си во хаос. Мене ми се случило да имам ситуации што цел регион ги коментира: сум подарила автомобил на вработени, сум подарила стан на вработен. Луѓето мислат дека тоа е „маркетинг“. Не е. Тоа е мојот начин да кажам: „Ти ми го чуваше животот кога јас немав ни воздух.“ И да — јас сум за зголемување плати. Сакам моите луѓе да имаат топ плати и топ работно време. Не сакам „робови“. Сакам тим што е горд што работи кај мене.

Ќе ти поставам директно: зошто подаруваш стан и автомобил? Од каде ти доаѓа таа потреба?

Од тоа што знам како е кога немаш. И од тоа што јас сум среќна кога други се среќни. Јас не можам да го објаснам рационално. Мене ми е најубаво кога ќе направам некој да плаче од радост.

Во твојата работа има и тежок дел што не се гледа: исповеди, трауми, темни приказни. Колку те менува тоа?

Те менува многу. Кога ќе седне жена и ќе ти каже нешто што никогаш не кажала никому — ти не можеш да останеш ист. Ти доаѓа дома и ти се врти во глава. И затоа јас инсистирам на тоа да има психолог во тимот. Јас можам да мотивирам, ама не смеам да глумам терапевт. Сакам жената да добие вистинска помош.

Кога сѐ ќе се сведе на едно — што е најважното што сакаш жените да го слушнат од тебе?

Да престанат да бараат магија. Да престанат да живеат од „10 дена – 7 кила“. Да си дадат еден месец. Еден месец дисциплина. И да ја кажат вистината на себе. Јас кога си ја кажав вистината — тогаш почна сѐ. И не мора да е совршено. Мора само да е искрено.

И последно: по сите падови и подеми, што те држи „на земја“?

Скромноста. И тоа да не заборавам од каде сум почнала. Ако заборавиш, животот ќе те потсети. И уште нешто: јас не верувам во „совршен живот“. Верувам во живот каде што, и кога плачеш, продолжуваш. Тоа е сѐ.