15 „мајтапи“ што ја преминаа границата – кога шегата се претвора во страв, паника и колективна лага

Содржина:

• Кловнови што не се смешни – но се причина за стотици повици до полиција
• Кловнот што доби удар – кога шегата завршува со нокаут наместо со смеа
• Бремена жена гонета со моторна пила – кога „мајтапот“ станува предмет на суд
• Кловнови кои излегуваат среде пат пред автомобили можат да предизвикаат трагедија
• Кловнот Ринклс – кога родителите плаќаат да ги исплашат сопствените деца
• „Пранк“ на доверба: Киднапирање за снимање, вистински шок за жртвата
• Зависност од реакција
• Лажна понуда за патување околу светот за 260 фунти – резултира со редици, хаос и кавги
• „Не ми јади од храната“ – првата тупаница што го дефинира преминувањето на границата
• Интервју за работа што се претвора во апокалипса – рекламен трик со астероид
• „Се разбуди од 10-годишна кома“ – луѓето искусуваат криза на идентитет заради мајтап
• „Војна на световите“ – кога радиото го убедува народот во неверојатна катастрофа
• Шпагети што растат на дрво – кога медиумот пресадува апсурд во вистина
• Биг Бен станува дигитален – кога лажна модернизација се прима како вистина
• „Метеорит“ што ја вознемири Латвија – кога маркетингот станува национална паника

Кловнови што не се смешни – но се причина за стотици повици до полиција

Имаш периоди кога интернетот прави одредена глупост да изгледа како „тренд“. И некој мора да биде прв, па друг да копира, па трет да преувеличи. Така тргна и кловнската манија: маскирани луѓе што излегуваат ноќе и ги плашат случајните минувачи. На хартија – „само мајтап“. Во реалност – човек што оди дома по темна улица и одеднаш гледа фигура со кловнска маска како му излегува од сенка. Во 2016 ова излезе од контрола. Во САД и Велика Британија полицијата примала стотици пријави дневно – не затоа што луѓето се чувствителни, туку затоа што стравот е заразен: една снимка, па уште една, па уште една, и одеднаш секоја сомнителна силуета станува потенцијален напад.

Кловнот што доби удар – кога шегата завршува со нокаут наместо со смеа

Еден од најдобрите докази дека „мајтапот“ не е игра е кога ќе налеташ на човек што не е расположен да биде публика. Во Калифорнија, еден маскиран „кловн“ успеал да го исплаши погрешниот човек – и наместо вирална реакција добил нокаут. Не затоа што насилството е смешно, туку затоа што стравот прави луѓето да реагираат инстинктивно. Смешно е само додека е туѓа снимка. Во моментот кога ти си тој што се бори, тоа престанува да биде интересно.

Бремена жена гонета со моторна пила – кога „мајтапот“ станува предмет на суд

Во Англија, 18-годишен „мајтапџија“ решил дека е „фора“ да гони бремена жена со моторна пила. Тоа е момент кога зборот „шега“ треба да се избрише од речник. Станува збор за закана што може да предизвика паничен напад, пад, повреда, траума – и последици што никој не ги враќа со едно „извини“. Тука границата е чиста: ако на друг човек му ставаш страв во тело како нож, не „се шегуваш“. Го напаѓаш.

Кловнови кои излегуваат среде пат пред автомобили можат да предизвикаат трагедија

Други од оваа манија отишле уште подалеку: да се појавуваат сред пат, ноќе, пред возила. Тоа е пранк што може да заврши со катастрофа – не само за возачот, туку и за било кој што е во колата, и за било кој што доаѓа од спротивната лента. Во такви „шеги“ постојат две верзии на завршница: или некој ќе удри на кочница и ќе избегне трагедија – или некој нема да стигне.

Кловнот Ринклс – кога родителите плаќаат да ги исплашат сопствените деца

Најморничавото не е кога непознат те плаши. Најморничаво е кога тоа го прави некој што треба да те штити. Во Флорида се појавил „кловн“ по име Ринклс – човек што родители можеле да го ангажираат да ги плаши „непослушните“ деца. Родителите плаќаат 150 долари на час за Бринклс да ги исплаши своите деца што се однесуваат лошо.
Не е ни важно колку луѓе го направиле тоа. Важно е што некој воопшто помислил дека е добра идеја на детето да му се вгради страв како дисциплина. Стресот не воспитува. Стресот крши.

„Пранк“ на доверба: Киднапирање за снимање, вистински шок за жртвата

Постои посебен вид „мајтап“ што го користи најсуровиот ресурс: довербата. Еден британски интернет-лик (Сам Пепер) направил снимка каде со пријател киднапираат познаник: му ставаат торба на глава, го носат на кров, му глумат брутално сценарио. Во една точка, еден од маскираните глуми дека „пука“ во друг. На екран, тие го продаваат тоа како „пранк“. На лице место, во телото на жртвата, тоа е реалност. Дури и кога му кажале дека е шега, момчето било во паника, во шок, со реакција што не се гаси на команда. Таквиот страв не се брише со објава „се извинив“. Имало масовно згрозување, петиција со десетици илјади потписи, видеото било тргнато – ама репутацијата не се вратила. И логично: во моментот кога ја користиш туѓата психа како играчка, јавноста не простува лесно.

Зависност од реакција

Двајца „шегобијци“ во теретана им приоѓале на крупни мажи и им нуделе 1.000 долари ако направат тежок обид во кревање шипка со тегови од лежечка положба. Во еден момент нашле човек што прифатил. Се ракувале со него, го бодреле и му го напумпале егото — а кога шипката со тежина му паднала на градите, тие едноставно си заминале.
Да останеш притиснат под таква тежина не е шега. Тоа е директен ризик од повреда, задушување и траума. Среќа што имало друг човек во близина што реагирал. По сè што се случило, еден од нив уште му се смеел и му кажал дека „нема да ги добие парите“. Следело очекуваното: физичка пресметка. Но тука прашањето не е кој „заслужил“. Прашањето е зошто ваква содржина воопшто постои на место каде луѓето свесно се изложуваат на сериозен физички ризик.

Лажна понуда за патување околу светот за 260 фунти – резултира со редици, хаос и кавги

Некои шеги не се прават на улица, туку преку печат и авторитет. Еден од најпознатите туристички мајтапи почнал со „понуда“ во британски весници: патување околу светот за 260 фунти, како наводна акција на компанијата Томас Кук по повод 100 години. Луѓето поверувале. Уште истото утро пред канцелариите се собрале стотици. Имало турканици, гнев, кавги. Службениците биле затрупани со повици од клиенти што сакале да ја фатат „најголемата зделка во животот“. А потоа – ладен туш: таква понуда не постоела. Некаде во маркетинг, некој решил дека е духовито да прави хаос. Компанијата морала да излезе со официјално демантирање. Иронијата? Шегата им донела бесплатна реклама, затоа што сите зборувале за случајот. Убаво е за брендот. Срамно е за луѓето што дошле со надеж и си отишле со бес.

„Не ми јади од храната“ – првата тупаница што го дефинира преминувањето на границата

Еден познат мајтапџија решил да оди по паркови и без дозвола да зема од храната на луѓето. Повеќето реагирале со збунетост или нервоза, но не и со насилство. Сè додека не седнал до погрешен човек. Еден дечко си јадел пица. Мајтапџијата почнал да зема. По неколку секунди – удар во лице и нокаут. Операторите се приближиле, човекот лежел и не можел да стане. Ова е најпростиот тест за граница: ако ти влегуваш во туѓ личен простор и му земаш нешто што е негово, ти не „тролаш“. Ти провоцираш. И не знаеш што носи човекот во себе тој ден. Некој ќе те игнорира. Некој ќе избувне.

Интервју за работа што се претвора во апокалипса – рекламен трик со астероид

Една од најпознатите маркетинг-шеги е направена за да се покаже колку реалистична е сликата на телевизор. Кандидати дошле на интервју за работа. Сè нормално… сè додека „низ прозорецот“ не виделе огромен астероид што се движи кон градот. „Прозорецот“ всушност бил екран што ја репродуцирал надворешната слика. Се тресела просторијата, светлата се гаселе, а камерите во мрак ги снимале реакциите: шок, вкочанетост, некој што се фаќа за глава, некој што не знае дали да бега или да седне. На крај им кажале дека е реклама за ултра-HD телевизори. Можеби е „ефективно“ за производот. Ама мораш да признаеш: да му продаваш технологија на човек преку симулирана катастрофа е игра на граница – и пак, граница што не е за секого.

„Се разбуди од 10-годишна кома“ – луѓето искусуваат криза на идентитет заради мајтап

Еден од највиралните интернет-мајтапи: група пријатели му ставаат приспивателно на еден човек на забава. Кога се буди, е во болничка соба. Влегува „доктор“ и му кажува дека се разбудил од кома после 10 години. Потоа влегуваат „пријатели“ со постара фризура и изглед, да ја потврдат лагата. По нив – дете што му се претставува како негов 10-годишен син. Човекот е во ужас, во лице му се гледа дека мозокот му се бори да склопи реалност. И кога мислиш дека тоа е дното, му кажуваат дека светот целосно се сменил, дека луѓето се сретнале со вонземјани… па влегува медицинска сестра маскирана како лик од филм. На крај сите се смеат. Само што стравот што тој човек го проживеал не бил шега. Тоа бил напад на идентитет: „ти одзедовме 10 години“. Некои гледачи го бранеа тоа како „само контент“. Други го нарекоа тоа што е: играње со туѓото ментално здравје.

„Војна на световите“ – кога радиото го убедува народот во неверојатна катастрофа

Некои мајтапи не се прават со маска. Се прават со микрофон. Во 1938 година, американското радио CBS емитувало адаптација на „Војна на световите“ – приказна за инвазија на вонземјани. Но начинот бил клучот: не како театар, туку како серија „итни вонредни вести“. Звучело толку реално што илјадници луѓе поверувале дека навистина се случува напад. Паника. Повик до полиција. Луѓе што бегале, други што барале засолниште во цркви, некои што излегувале од градови. Кога вистината излегла на виделина, не останала само смешна приказна. Останал доказ колку лесно масата се води кога информацијата е кажана убедливо. И тоа не е лекција само за 1938. Тоа е лекција за секое време.

Шпагети што растат на дрво – кога медиумот пресадува апсурд во вистина

Во 1957 година, на 1 април Би-Би-Си во едно од своите најгледани емисии прикажала „репортажa“ од Швајцарија: семејство што бере долги шпагети од дрвја. Гласот зад кадар сериозно објаснувал дека меката пролет и недостатокот на штетници донеле одличен род. Во тие години шпагетите биле поскап деликатес во Британија и многумина не биле сигурни како точно се прават. Резултатот бил легендарен: стотици – можеби илјадници – гледачи се јавувале и прашувале од каде може да купат „дрво за шпагети“. Денес звучи смешно. Тогаш било совршен пример како авторитетен медиум може да ти продаде апсурд ако ти го сервира во форма на „вест“.

Биг Бен станува дигитален – кога лажна модернизација се прима како вистина

Би-Би-Си си има историја на првоаприлски мајтапи. Во 1980 година, радио BBC World Service објавило „вест“ дека саат-кулата Биг Бен ќе се преименува во „Дигитален Дејв“ и ќе добие дигитален изглед – за да им било „поудобно на туристите“. Дури и звучењето на камбаните наводно ќе се сменело. И за финале, кажале дека стрелките ќе ги подареле на првиот слушател што ќе се јави во студиото – а еден морнар успеал да се јави преку радио од Атлантикот, убеден дека добил историска награда. Тука мајтапот е чист: не е страшен, не е насилен, ама е поучен. Луѓето ќе поверуваат во секоја „модернизација“ ако ја слушнат од место што им личи на вистина.

„Метеорит“ што ја вознемири Латвија – кога маркетингот станува национална паника

Во октомври 2009 година, во мало латвиско село бил „пронајден“ огромен чадлив кратер. Медиуми, полиција, пожарна – сите во паника. Некои мислеле дека паднал метеорит. Стигнале репортери. Се мерат радијации. Доаѓаат луѓе од цела држава да ја видат „атракцијата“. И тогаш – разоткривање: кратерот бил дел од маркетинг-шега, организирана од телекомуникациска компанија. Огнот на дното бил хемиска смеса, а дупката ја ископале со лопати. По „извинувањето“, настанот веќе бил светска приказна. Земја добила внимание. Компанија добила рекламирање. А јавноста – уште една потврда дека масовната паника може да се купи за цена на добра сценографија.