Животиште: Србинка останала вдовица на 25, па потоа уште еднаш и тогаш ѝ откриле два тумора одеднаш

Содржина:

• На 25 години вдовица – од љубовта и мајчинството до празнината што те уништува
• Без спомени од татко – мајка што гради личност преку анегдоти и хумор
• Второ поглавје: нова љубов, ново дете, нови болки
• Пријателство наместо обновена рана – како врската со децата не се губи и по разделбата
• Болест, сочувство и останување до човекот дури и кога не сте партнери
• Кога немаш сила да ги носиш туѓите таги, а мораш – родителска болка што не се признава гласно
• Два тумора и животниот удар од кој нема бегство – дијагноза на тироидна и мозочна жлезда
• Шегата како оружје против бездната, не како маска
• “Зошто мене?” – прашањето што те заробува и како да се ослободиш од него
• Живот со тумор – кога операцијата е невозможна и секојдневието станува борба
• Голот живот: да се оголиш до коска, затоа што можеби ќе спасиш некого

На 25 години вдовица – од љубовта и мајчинството до празнината што те уништува

Катарина се омажила на 24 години од огромна љубов. Тогаш го родила својот син. Кога детето имало само една година и три месеци, нејзиниот сопруг трагично загинал во сообраќајна несреќа. Нема сценарио, нема време за шок — само изненадна празнина и една нова, тежок статус: вдовица на 25 години. Од тој миг ја прогонува едно прашање: „Дали сум доволна?“ Таа посака рецепт од психологот како да биде и мајка и татко, но слушна реченица што ја ослободи: „Вие не сте мајка и татко. И никогаш нема да бидете и мајка и татко.“ Сфатила дека треба да биде само присутна и доволна за своето дете, дека присутноста е единствениот пат до вистинска сила.

Без спомени од татко – мајка што гради личност преку анегдоти и хумор

Најтешко е тоа што детето нема спомени за својот татко. Нема глас, ни мирис, само неколку фотографии. Затоа Катарина ја градела сликата за таткото преку анегдоти и раскажување – хуморот, карактерот, ситни навики. Сè што се сеќава, ѝ било должност да го пренесе. Нејзиниот најголем страв останува да не биде доволна.

Второ поглавје: нова љубов, ново дете, нови болки

После шест–седум години сама со синот, Катарина ја отвора можноста за нова љубов и партнерство. Добиваат втор син. Детските зборови во обична продавница откриваат длабоки рани: „Не ми е тој тато.“ Кога му кажува на синот за разделбата, чува невидена болка во зборовите на детето: „Јас баш немам среќа со татковци.“ Таа си ја преиспитува секоја одлука, почетокот се повторува.

Пријателство наместо обновена рана – како врската со децата не се губи и по разделбата

Катарина и поранешниот партнер остануваат пријатели. Тој продолжува да биде дел од животот на децата не само како формалност, туку со присуство и човечка блискост. Животот на децата не смее да изгуби уште една значајна машка присутност.

Болест, сочувство и останување до човекот дури и кога не сте партнери

Иако повеќе не биле во љубовна врска, Катарина останува со својот поранешен партнер кога тој сериозно се разболува. Дијагнозите се умножуваат, болничките денови стануваат рутина. Не сака да биде херој – од останува за да не остане детето со уште еден огромен животен недостаток. Во болничката соба имало шеги и црн хумор наспроти стравот и неизвесноста. Последниот разговор им е неочекувано смешен. Во вторник се смееле, во четврток тој починал. Најголемата благодарност е што децата можат да го паметат насмеан.

Кога немаш сила да ги носиш туѓите таги, а мораш – родителска болка што не се признава гласно

Најтешко не е погребот, туку утрото после – кога куќата е иста, а светот е скршен. Катарина јавно признава: „Најмногу сакав да вриштам — ама немав сила да носам туѓи таги.“ Грижата за детето останува, иако си испечен од болка. Синот се соочува со пад на училиште, таа реагира спротивно од очекуваното – со благодарност што е „само пет единици“ и објаснува дека може да биде и полошо. Заедно ги поправиле слабите оценки и учат заеднички како болката да се носи полесно, препознавајќи дека често децата бираат помала болка за да ја преживеат големата.

Два тумора и животниот удар од кој нема бегство – дијагноза на тироидна и мозочна жлезда

Додека траела борбата со секојдневието, Катарина занемарувала сопствените симптоми. Дури кога чувствувала „гушење“ и замор, открила огромен тумор на тироидната жлезда – околу 4 сантиметри. Потоа, сосема случајно, при снимање откриле и тумор на мозокот. Веднаш се соочува со реалноста и црниот хумор – на болниот партнер ѝ кажува: „Нема случајно да умреш пред мене. Не дај Боже — јас уште изгледам добро.“ Црниот хумор ги спасува таму каде што нема воздух.

Шегата како оружје против бездната, не како маска

За Катарина, шегата и црниот хумор се механизам за преживување. Таа вели дека кога умеш да се пошегуваш на своја сметка во најтемното, ситуацијата добива помали пропорции. Не станува полесно, но престанува да те уништува. Нејзиното правило: ако сакаш да ти биде добро, мораш прво ти да бидеш добра, без кукање и самосожалување.

“Зошто мене?” – прашањето што те заробува и како да се ослободиш од него

Во еден момент престанала да се прашува „зошто мене?“ и прифатила дека тоа е затворен круг без одговор. Животот ги дели картите, ти мораш да ги одиграш со она што го имаш. Таа учи преку тета-хилинг да гледа на болката како на задача, а не како на проклетство.

Живот со тумор – кога операцијата е невозможна и секојдневието станува борба

Туморот на мозокот бил на опасно место покрај критичните центри. Иако примала зрачни терапии, операција не била опција поради огромен ризик. Загребскиот хирург ја известил дека не е кандидат за операција, дека може да остане без говор, па дури и без можност да јаде. Под украсена елка во Загреб плаче, но црниот хумор не ја напушта: „Жено, не ти падна на памет дека можеш да умреш од глад ако не можеш да јадеш?“ Денес живее со тинитус, лоши и добри денови, епилептичен напад, но со чувство за хумор и свесност дека најстрашното може да се преживее со иронија.

Голиот живот: да се оголиш до коска, затоа што можеби ќе спасиш некого

Години лаже десет, измислува патувања, носи ролки — за конечно да ја соочи вистината со децата. Им кажува: „Јас веќе години живеам со ова и гледате — сум добра. И вие мора да го носите тоа добро, затоа што ако вие го носите страшно, мене ќе ми биде уште пострашно.“ Таа не се смета за хероина – преживува благодарение на децата, хуморот и искреноста. „Ако оснажам барем една личност — тогаш ништо од ова нема да биде залудно.“ Ова е живот, не роман. И не се чита лесно — ама мора да се чита до крај, затоа што не остава изговори.