Суровиот рај во Аљаска: Мајка со четири деца ги открива мрачните тајни на идиличниот живот – девет часа до супермаркет, диви ѕверки пред прагот и минус 45 Целзиусови во зимата

Содржина:

• Семејството Џонс: Одлука инспирирана од желба за спокој и семејно единство – враќање кон корените на „дивиот Запад“
• Планирање до последен детаљ: Обичен шопинг трае девет часа, без брза храна, животот станува борба за преживување
• Сурова клима, опасна природа и недостаток на болница ги тераат постојано да бидат будни и подготвени за опасности
• Заедништво со природата и локалната заедница: Децата развиваат единствени животни вештини и силна поврзаност
• Поука од животот во далечната Аљаска: Поприсутни, поблизу и поосмислени како семејство – благодат која ја надминува секоја тешкотија

Семејството Џонс: Одлука инспирирана од желба за спокој и семејно единство – враќање кон корените на „дивиот Запад“

„Желбата да се преселиме во рурална Аљаска дојде од стремеж да успориме и да живееме позначително како семејство“, раскажува Оливија. „Секогаш сме биле привлечени од престој на отворено, од идејата да обезбедиме за себе и да се оттргнеме од постојаната трка на модерниот живот.“ Нејзините корени се длабоки: дел од тинејџерските години ги поминала токму во Игл, додека нејзиниот дедо дошол во 1970-тите барајќи злато, а родителите веќе 13 години живеат таму. „Сега беше наш ред да пуштиме корени и да создаваме живот во ова прекрасно место.“

Планирање до последен детаљ: Обичен шопинг трае девет часа, без брза храна, животот станува борба за преживување

Најтешкиот дел, по зборовите на Оливија, е внимателното планирање за да не им снема храна и потребни залихи. „Сè мора да планираме однапред и внимателно да следиме што трошиме. Тука нема брза храна, па сè што јадеме сами си го подготвуваме дома, што нè научи на организација и намерност“, раскажува таа. Кога треба да се наполнат залихите, патуваат цели девет часа до најблискиот Коско маркет, а зимата патот за нивното село се затвора, па се целосно отсечени до пролет. „Кога одиме, носиме приколка од 4 метри натоварена со ладилници и кутии – како да носиме пола продавница со нас“, се шегува таа. Дел од набавките може да ги порачуваат и преку Фред Мејер, кои пристигнуваат со авионска пошта, но и тоа чини 1,7 евра по килограм и мора да ги пречекаат на самата писта.

Сурова клима, опасна природа и недостаток на болница ги тераат постојано да бидат будни и подготвени за опасности

Огромните студови знаат да бидат немилосрдни: „Декември беше рекордно студен, со температури до -45 Целзиусови степени. Тоа за нас беше вистинска огнена проба за првата зима во Игл. Поминавме добро, но потрошивме многу повеќе дрва за огрев од очекуваното и дури стававме и ќебиња по прозорците за да се заштитиме од студот.“ Животот покрај реката Јукон носи опасност од поплави при топење на мразот, а секоја замрзната облека на оваа температура може да биде кобна. Дивите животни се секојдневие – лосовите се редовни гости, а често се гледаат карибу, орли и куни. „Лосот може да пријде премногу блиску, а летно време мечките излегуваат, па ги учиме децата секогаш да бидат претпазливи, но и да уживаат во природата.“ Во заедницата нема болница, туку само мала клиника во соседното племе опремена за итни ситуации, а за посложени случаи мора да се повика хеликоптер – лет кој чини околу 56.000 евра. Поради ова, семејството има специјално осигурување за медицински летови, за кое плаќаат околу 190 евра годишно.

Заедништво со природата и локалната заедница: Децата развиваат единствени животни вештини и силна поврзаност

И покрај големите опасности, Оливија вели: „Постојано сме опкружени од природа и дел од мала, поддржувачка заедница – тоа се само некои од придобивките. Не очекував дека луѓето толку многу ќе се грижат еден за друг.“ Во училиштето има само 16 ученици, но тоа, според неа, е предност бидејќи им обезбедува исклучителни искуства: „Децата учат да препознаваат автохтони растенија од Аљаска, шијат крзно и учествуваат во научната програма Fresh Eyes on Ice, каде собираат податоци за реката Јукон и ги испраќаат на Универзитетот во Фербанкс.“ Ова лето посетиле и културен камп во селото, каде од старешините учеле да прават ножеви од челик и кора од бреза, да обработуваат лосос и да учат традиционални песни. „Животот во изолација не ги ограничува децата, напротив – стекнуваат вештини, искуства и врски какви што никаде на друго место не би ги имале.“

Поука од животот во далечната Аљаска: Поприсутни, поблизу и поосмислени како семејство – благодат која ја надминува секоја тешкотија

Гледајќи наназад, Оливија вели дека токму животот овде ги направил многу понамерни и посветени како луѓе и како семејство. „Покрај сета изолација и опасности, имаме нераскинлива врска со децата, сме поприсутни и поодговорни со нашето време, а тоа само по себе е невидена благодарност“, заклучува таа.