Ново научно објаснување – како мачките при пад слетуваат на нозе и остануваат без скршеници

Содржина:

• Мачките го вртат телото при пад благодарение на различната флексибилност на својот ‘рбет
• Првото научно видео од паѓање на мачка во 1894 година предизвика дебата помеѓу физичарите
• Научниот напредок потврдува дека мачките прават “секвенцијално свртување” во падот, а не едновремено
• Истражувањето на јапонските научници користи вистински мачки – анализирани се и ‘рбетите на пет донирани животни
• Во живо снимени мачки потврдуваат: предниот дел ротиpa прв, задниот го следи по 72-94 милисекунди
• Флексибилноста на ‘рбетот им помага и при брзо трчање или остри свртувања
• Истражувачите велат: следни студии ќе објаснат како флексибилноста влијае на движењето кај сите цицачи

Мачките го вртат телото при пад благодарение на различната флексибилност на својот ‘рбет

Истражувачите измерија како се движат и виткаат различни делови од ‘рбетот на мачките. Открија дека предниот дел, таканаречен торакален ‘рбет, е многу пофлексибилен од задниот, лумбалниот дел. Кога мачката паѓа, предниот дел од телото прв ја започнува ротацијата, а потоа задниот го следи. Тоа им овозможува на мачките да се завртат и без да прекршат некој физички закон.

Првото научно видео од паѓање на мачка во 1894 година предизвика дебата помеѓу физичарите

Уште во 1894 година, францускиот физиолог Етиен-Жил Маре со помош на првите брзи камери забележал мачка како во воздухот се врти и успева да слета на нозе. Оваа појава ги збунила научниците бидејќи изгледало како мачката да ја прекршува основната физичка законитост наречена закон за зачувување на импулс.

Научниот напредок потврдува дека мачките прават “секвенцијално свртување” во падот, а не едновремено

Дури во 1969 година е докажано со математика дека мачките сепак не го нарушуваат физичкото правило, бидејќи успеваат да ја вртат предната и задната половина на телото поединечно во спротивни насоки. Сепак, малку е истражено како точно тоа го овозможува нивната анатомија.

Истражувањето на јапонските научници користи вистински мачки – анализирани се и ‘рбетите на пет донирани животни

За оваа студија, ‘рбетните колони на пет мачки (донирани по нивната смрт) се поделени на торакален и лумбален дел. Секој дел е ставен во посебен уред што тестира колку и како може да се свитка. Откриено е дека торакалниот ‘рбет се движи три пати повеќе од лумбалниот, и е значително пофлексибилен. Торакалниот дел имал и посебен агол (околу 47 степени) каде што движението не бара речиси никаква сила, за разлика од лумбалниот кој нема таква “слободна зона”.

Во живо снимени мачки потврдуваат: предниот дел ротиpa прв, задниот го следи по 72-94 милисекунди

Следно, две живи мачки биле снимени со брзи камери додека паѓаат од висина од 1 метар врз мека подлога. Секоја мачка била пуштена 8 пати. Филмовите покажале дека мачките не се вртат целосно одеднаш, туку прво се врти предниот дел, а задниот доаѓа веднаш потоа, со временска разлика од 72 до 94 милисекунди. Причината: предниот дел од телото и ‘рбетот на мачката се пофлексибилни и полесни, додека задниот е потежок и покрут.

Флексибилноста на ‘рбетот им помага и при брзо трчање или остри свртувања

Можноста да ги виткаат и движат различните делови од ‘рбетот посебно не помага само при паѓање. Исто така им дава предност кога трчаат, скокаат или кога нагло менуваат насока, бидејќи тогаш ‘рбетот функционира како „жива пружина” што ја зголемува агилноста.

Истражувачите велат: следни студии ќе објаснат како флексибилноста влијае на движењето кај сите цицачи

Иако морале да ја отворат градната кошка на донираните животни (што може да влијае на резултатите), научниците потсетуваат дека нивните резултати се поклопуваат со стари испитувања направени на живи мајки под анестезија. Како што заклучуваат: “Понатамошни истражувања за материјалните својства на ‘рбетот би можеле да разјаснат како разликите во флексибилноста на торзото влијаат врз движењето кај цицачите”.