Дали Иран ја победува Америка? – анализа на Борис Малагурски

Содржина:

• Иран ја добива „партијата шах“ преку асиметрична војна и измама
• Моџтаба – новиот Ајатолах што изгубил семејство и ветил крвава одмазда, не носи поумерено водство во Иран
• Ормускиот теснец и кинескиот јуан се стратешките адути со кои Иран може радикално да го намали влијанието на доларот и да предизвика светска енергетска криза
• Арапските сојузници се бесни, германскиот канцелар го обвинува Вашингтон, а рејтингот на Трамп тоне додека пазарот за недвижности во Дубаи губи 250 милијарди долари
• Администрацијата на Трамп во конфузија, сопствените грешки на Вашингтон ја олеснуваат играта за Иран

Иран ја добива „партијата шах“ преку асиметрична војна и измама

Малагурски уште во претходно предвидел дека Иран ќе ја добие „партијата шах” со Американците. Не затоа, вели, што Иран е поголем, поброен, побогат или воено посилен. Туку затоа што Иран поуспешно води асиметрична војна. Асиметричното војување е судир меѓу значително нееднакви противници, каде послабата страна единствено може да победи или да го сопре посилниот противник ако го надигра — преку терен, изненадување, или со искористување на слабостите на непријателот. Малагурски го споменува библискиот пример: Давид го победил Голијат со камен фрлен од прачка. Симбол на победата на планирањето и вештината над грубата сила. Потоа дава поблизок пример: „Кога во 1999 година бевме нападнати со НАТО бомби, ги измамивме Американците со тенкови од картон. Со ракети кои чинат неколку милиони долари гаѓаа макети за неколку десетици долари. За 78 дена бомбардирање уништија само 13 вистински тенкови.” Слично, тврди, денес прави и Иран — конструира надувливи макети на воени цели, а Американците со скапи ракети гаѓаат цртежи на земјата.

Моџтаба – новиот Ајатолах што изгубил семејство и ветил крвава одмазда, не носи поумерено водство во Иран

Трамп се надеваше на умерено раководство. Она кое го доби е спротивното. По смртта на врховниот лидер Хаменеи, на власт дојде неговиот син Моџтаба — кој во американско-израелскиот напад ги изгуби родителите, сопругата и синот. „Нешто ми кажува дека нема да биде поумерен кон Американците”, коментира Малагурски директно. Моџтаба веќе вети освета, а меѓу Иранците, вели, нема никакви знаци на бунт против режимот. Дури и оние Иранци кои го поддржувале бомбардирањето како крајна мерка за промена на власта — го промениле ставот откако ракетните удари погодиле училишта, болници и музеи. „Ако и имаше некаква надеж дека опозиционо настроените Иранци ќе се обидат да ја искористат американско-израелската акција за симнување на власта, таа падна во вода кога станало јасно дека ослободителите — ги труваат.” Малагурски споменува и конкретна снимка која се појавила: погодено основно училиште за девојчиња во Иран, а снимката наводно покажува дека станува збор за Томахавк ракета — оружје кое го користат само Американците. И покрај тоа, Трамп не призна американска одговорност, туку се обиде Иранците да ги обвини за убивање на ирански деца со ракета која Техеран не ја поседува.

Ормускиот теснец и кинескиот јуан се стратешките адути со кои Иран може радикално да го намали влијанието на доларот и да предизвика светска енергетска криза

Малагурски идентификува два ирански потеза кои ги нарекува стратешки брилјантни. Првиот: затворањето на Ормускиот теснец, преку кој поминува петтина од светскиот нафтен и гасен транзит. Тоа за само неколку дена предизвика светска енергетска криза, со која Трамп очајнички се обидува да се справи. Вториот порег е уште посложен. Иран најавил дека разгледува можност за дозволување на ограничен број нафтени танкери — но под услов нафтата да се тргува во кинески јуани, а не во американски долари. Ако тоа се случи, побарувачката за доларот би можела да падне за неколку стотини милијарди долари годишно, со потенцијален синџирен ефект: помалку купување на американски државни обврзници, повисоки трошоци за задолжување, поголема инфлација. „Дури и ако Иран блефира — самиот разговор за тоа веќе ја поткопува доминацијата на доларот, зашто таа во голема мера почива на навика и доверба”, анализира Малагурски. И потсетува: „Иронијата е во тоа што Вашингтон со години го користел доларот како политичко оружје против други држави — вклучително и против Иран. А сега Иран ја свртува таа стратегија против Вашингтон.”

Арапските сојузници се бесни, германскиот канцелар го обвинува Вашингтон, а рејтингот на Трамп тоне додека пазарот за недвижности во Дубаи губи 250 милијарди долари

Последиците не се само меѓу Иран и Америка. Малагурски набројува неколку страни ефекти. Арапските земји — американски сојузници во регионот — се бесни на Вашингтон. Иран им порачал дека единствено нивното дистанцирање од Америка и отстранувањето на американските бази од нивните територии би ги поштедело од иранските ракетни напади. Пазарот за недвижности во Дубаи, наводно, за само неколку дена се сруши за 250 милијарди долари. Германскиот канцелар Фридрих Мерц ја посети Белата куќа по почетокот на војната — само да коментира дека Американците суштински не знаат што да прават со Иран. Рејтингот на Трамп е во пад. А тоа е директен проблем за Републиканците кои на есенските избори сакаат да ја задржат контролата над Конгресот и Сенатот. Малагурски потсетува дека оваа војна директно ги урива двете клучни предизборни ветувања на Трамп: економски просперитет и крај на бескрајните војни.

Администрацијата на Трамп во конфузија, сопствените грешки на Вашингтон ја олеснуваат играта за Иран

„Администрацијата на Трамп се преценила во секој поглед”, тврди Малагурски. Очекувале краткорочна воена акција — слично на ликвидацијата на иранскиот генерал Сулеимани во прввиот мандат на Трамп, или бомбардирањето на иранските нуклеарни постројки. Мислеле дека иранската власт е ослабена по протестите од декември претходната година и дека ќе избие вооружен бунт. На Американските власти им треабаа цели два дена по иранските напади на арапски земји во регионот да им порачаат на своите граѓани да ги напуштат тие земји — иако во тој момент скоро сите комерцијални авиони биле на земја. Конфузијата во Белата куќа е видлива дури и во пораките кои ги испраќаат јавно. На новинарско прашање дали војната е „завршена” или „ова е само почеток” — двете изјави кои истовремено кружат од администрацијата — нема кохерентен одговор. Малагурски заклучува со она кое го нарекува „најголемиот парадокс на оваа војна”: „Иран воопшто не мора да ја победи Америка. Изгледа дека Вашингтон далеку поуспешно ги поткопува сопствените интереси.”
*Анализата е на Борис Малагурски, српски новинар и документарист. Ставовите изнесени во текстот ги одразуваат неговите аргументи и не претставуваат уредничка позиција.*