Немања Облаковиќ: Социјалните мрежи создаваат лажен живот кој не носи среќа

Содржина:

• Социјалните мрежи го заменуваат вистинското живеење со зависност од туѓа потврда и губење на автентичноста
• Депресијата во современиот свет се шири поради споредбата, а не поради сиромаштијата
• Лидерите со интегритет не опстојуваат – народот често не прифаќа промена дури и кога е на подобро
• Некои терапевти ги држат луѓето во болка наместо да помагаат заради сопствен интерес
• Повеќето луѓе повеќе сакаат да се чувствуваат во право отколку навистина да бидат среќни

Социјалните мрежи го заменуваат вистинското живеење со зависност од туѓа потврда и губење на автентичноста

Луѓето не сакаат да ја признаат сопствената несреќа, па наместо тоа, создаваат општествено прифатлива фасада. Социјалните мрежи го засилиле ова до максимум: поставуваш слика, броиш лајкови, се чувствуваш кратко возбудено, но потоа уште попразно. Таа зависност од потврдата на другите го заменила автентичното изразување. „Ова е зависност без супстанца,” предупредува Облаковиќ. Наместо да бидеме свои, станавме проекции во туѓи очи. Она што го сакаме, кое не прави различни, станало реткост затоа што не се вклопува во „форматот“ на мрежите.

Депресијата во современиот свет се шири поради споредбата, а не поради сиромаштијата

Облаковиќ ја истакнува улогата на споредувањето во ширењето на депресијата. Пред дваесет години во Африка, луѓето не знаеле за западниот начин на живот и немале со кого да се споредуваат. Денес, поради интернетот, депресијата се шири и таму. Не станува збор за недостаток, туку за чувството дека другите имаат повеќе. Параметрите за споредба се сосема ирелевантни – луѓето со кои се споредуваме не се мерило за наш личен успех. “Депресијата ретко доаѓа од тоа дека немаш, туку од тоа дека гледаш дека некој друг, кој не се разликува од тебе има повеќе,” истакнува тој.

Лидерите со интегритет не опстојуваат – народот често не прифаќа промена дури и кога е на подобро

Облаковиќ наведува примери на лидери како Томас Санкара и Хозе Мухика кои, иако живееле скромно и рабoтеле за доброто на својот народ, биле отфрлени од истиот тој народ. Санкара бил убиен не затоа што му одело лошо, туку затоа што промените биле неприфатливи за луѓето. Хозе Мухика донерувал скоро цела плата, живеел скромно, но сепак половина од народот бил проти него. „Ако го оспорувам она што го прави, морам и јас да поминам во затвор неколку години, зашто тој е подготвен да жртвува повеќе,” изјавува негов противник. Тоа е мерило за карактер кое ретко кој го применува денес.

Некои терапевти ги држат луѓето во болка наместо да помагаат заради сопствен интерес

Во Србија, некои психотерапевти се однесуваат како заробувачи, држат лица во терапија со години само заради месечната рата, а не заради напредокот на пациентот. „Тоа се нарекува достојно на мувите,” коментира Облаковиќ. Тие не дозволуваат нивното знаење да се доведе во прашање и се кријат зад дипломата, но тоа не значи дека знаат. „На луѓето не им треба некој да ги излечи, туку некој што ќе им каже дека и другите поминале низ исто, дека не се помали поради тоа и дека постои излез,“ вели тој. Потврдувањето на веќе стекнатите верувања не е терапија, туку ја усложнува состојбата.

Повеќето луѓе повеќе сакаат да се чувствуваат во право отколку навистина да бидат среќни

Највоздржано набљудување на Облаковиќ: луѓето најмногу уживаат кога некој познат ги потврдува во нивните ставови, не затоа што научиле нешто ново, туку затоа што им е потврдено веќе познатото. Избираат партнери, пријатели и лидери кои ги потврдуваат нивните гледишта, не оние што конструктивно ќе им се спротивстават. А токму во таа конструктивна спротивставеност се крие можноста за растење: ако некој ти го оспорува мислењето со аргументи и потоа излезеш збогатен со нов увид, тоа вреди повеќе од години механички живот без свест и напредок.