Гладувањето е лек за душата: „Со гладување ги решив здравствените проблеми и се пронајдов себеси”

Содржина:

• Кога ја нема храната, се појавуваат потиснатите емоции кои ги сокриваме низ исхраната
• Мислите што ги носиме не се секогаш наши, а емоциите траат само 90 секунди ако не ги храниме со мисли
• Со способноста да не јадеш 7 дена, градиш доверба во себе и стануваш посоздаден
• Исцрпеноста и губењето на идентитетот не се лечат со повеќе сон – фастингот открива кој си навистина под сите улоги
• Вниманието е новата зависност – како шеќерот ја уништи способноста да се сконцентрираме

Кога ја нема храната, се појавуваат потиснатите емоции кои ги сокриваме низ исхраната

Едно од најпровокативните откритија е поврзаноста меѓу емоциите и храната. Истражувањата ја покажуваат поврзаноста: кога сме лути, посегнуваме по нешто крцкаво, солено, зачинето. Кога сме тажни, јадеме чоколадо, бидејќи какаото ги стимулира серотонинот и допаминот. Кога сме повредени, бараме сладолед. Не е случајно што пријателите носат сладолед кога некој ќе остане сам по раскинување. Но, храната не ги решава емоциите, само ги загушува. Така минуваме низ животот неосвестено за тоа што навистина се случува во нас. Кога ќе се одземе храната, сите тие потиснати состојби почнуваат да излегуваат на површина. Кризите за време на гладувањето, нагоните за јадење, паниката, бесот, траат десетина минути. Ако се напиете малку вода, ќе поминат. Телото полека почнува да зема од тоа што вистински му е потребно, а умот остава место за средба со самиот себе.

Мислите што ги носиме не се секогаш наши, а емоциите траат само 90 секунди ако не ги храниме со мисли

Едно од централните сознанија во фастингот, за кое Лава зборува со убедливост, е дека емоциите хемиски траат само 90 секунди. Сè друго е рециклирање преку мисли. Лутината не е долготрајна состојба сама по себе, самите ја продолжуваме преку повторување на истите приказни. А тие приказни најчесто не се ни наши – се формирани од родителите, средината, општеството. Доказот е едноставен: ако некој ве праша која ви е следната мисла, нема да знаете. Никој не знае. А сепак им веруваме на мислите како да се наши. На фастинг ретритите луѓето токму тоа го сфаќаат: дека најголемиот дел од она за кое страдаат не доаѓа од нив, туку само се движи низ нив.

Со способноста да не јадеш 7 дена, градиш доверба во себе и стануваш посоздаден

Довербата во себе не се гради со мотивациски цитати. Се гради со соочување со најосновниот нагон за преживување и покажување дека можеш да го надминеш. Гладот е еден од базичните биолошки нагони. Кога ќе го победиш, се друго изгледа поинаку. Луѓето што поминуваат 7-дневно гладување почнуваат поинаку да реагираат и во секојдневието. Кога некој ги иритира на работното место, се потсетуваат: ако успеав 7 дена да ги контролирам мислите и емоциите, не морам веднаш да реагирам. Можам да почекам, да се вратам во мирот и тогаш да одговорам. Тоа, според Лава, е разликата меѓу свесен и несвесен човек.

Исцрпеноста и губењето на идентитетот не се лечат со повеќе сон – фастингот открива кој си навистина под сите улоги

Премореноста не е само обична исцрпеност. Тоа е резултат од децении играње улоги, без пауза, без да прашаме дали тие улоги навистина не претставуваат. Улогата на мајка, деловна жена, ќерка – идентитетот се гради врз тие улоги, до степен на заборав кој си навистина. Фастингот, неочекувано, создава простор за да се открие таа разлика. Не затоа што некој ти објаснува, туку затоа што без храна нема дистракција и не можеш да избегаш. Остануваш со прашањето: ако ги тргнеш сите улоги, што останува? Бебето не прашува дали ќе заврши Кембриџ или каде му е сродната душа. Тоа едноставно постои и ужива во мигот. Таа внатрешна тишина веќе постои, само е покриена со слоеви навики, улоги и очекувања.

Вниманието е новата зависност – како шеќерот ја уништи способноста да се сконцентрираме

Шеќерот го уништи вниманието на ист начин како што цигарите го уништија здравјето во 60-тите. Додека живееме во постојан режим на консумирање, станува тешко да разликуваме што навистина сакаме да ѝ дадеме на нашата свест. Детоксикацијата на вниманието е подеднакво важна како и телесната детоксикација. Голема е разликата меѓу тоа да седиш и да скролаш и тоа намерно да отвориш за нешто конкретно. Тоа е разликата меѓу тоа сам да си го водиш животот или друг да го води наместо тебе. На крај, по фастингот, дури и еден обичен морков добива спектар на вкус и мирис какви што досега не сте забележувале. Тоа не е метафора, туку вистинска појава – она што се случува кога телото и умот ќе се исчистат од бучавата.