Мистеријата на Венера: Дали советските сонди можеле да преживеат на планетата?

Меѓу 1961 и 1984 година, Советскиот Сојуз испрати 18 автоматски станици кон Венера во рамките на програмите „Венера“ и „Вега“. Десет од нив успешно слетаа на површината на најжешката планета во Сончевиот систем. Некои апарати работеа доволно долго за да пренесат научни податоци и дури и првите снимки на површина од друга планета. Но, дали остатоците од тие пионерски мисии можат да бидат сè уште таму, непроменети од времето?
Резулатите од новото истражување изненадија научната јавност и беа објавени во списанието Geoarchaeology.

Мистеријата на Венера: Дали советските сонди можеле да преживеат на планетата?

Венера – планета на пеколни услови ја уништува секоја машина за само два часа

Венера е екстремно непријателска: температурата на нејзината површина достигнува 467°C, што е повисоко дури и од Меркур, а притисокот е 92 пати поголем од оној на Земјата. Најиздржливите сонди траеле само околу два часа по слетувањето. Науката долго време веруваше дека остатоците брзо се распаднале под влијание на агресивната атмосфера, богата со хемиски активни гасови.

Изненадувачки податоци: Дел од советските сонди можеби сè уште се на Венера

Новото истражување го доведува во прашање досегашното уверување дека сè е уништено. Научниците ги анализираа геолошките и атмосферните услови со кои се соочиле апаратите и дојдоа до неочекуван заклучок: дел од зондите можеби и денес опстојуваат на Венера. Ако тоа се потврди, тие ќе бидат не само археолошко сведоштво за првите чекори на човештвото надвор од Земјата, туку и уникатна можност за истражување на процесите на атмосферско изветвување на други планети.

Почетоците на советските мисии: Непредвидени опасности од венерината атмосфера

Првите советски сонди беа дизајнирани за поблаги услови – во тоа време, научниците претпоставуваа постоење на океани на Венера.
На пример, „Венера-3“ била наменета за спуштање во вода. Но „Венера-4“ покажала дека атмосферата на Венера е далеку посурова од сите очекувања. Овие рани летала не ја издржале екстремната топлина и притисок: се оштетувале, деформирале и губеле херметичност. Сепак, густата атмосфера овозможила ударите при слетување да бидат со мали брзини, па затоа се верува дека нивните остатоци и сега се наоѓаат на самите места на слетување.

Подоцнежните автоматски станици на Советскиот Сојуз и САД имаат најголеми шанси за опстанок

Подоцнежните станици биле значително поотпорни. Истражувачите претпоставуваат дека седум апарати, вклучувајќи ги советските „Венера-5“, „Венера-6“, „Венера-7“, „Венера-10“, „Вега-1“, „Вега-2“, како и американската „Пионер-Венера“, би можеле да имаат најголеми шанси да преживеат. Дури и ако се деформирале, нивните траги можеби се уште се видливи на површината на Венера.

Главни закани: Течен јаглерод диоксид и геолошки процеси можат да ги уништат апаратите, но не насекаде

Една од најголемите закани за сондите е присуството на јаглерод диоксид, кој на висина од околу 12 километри делува како течност и може да навлезе во конструкцијата. Исто така, дел од апаратите можно е да биле закопани поради геолошки процеси. Сепак, во подрачјата со ниска геолошка активност, шансите за зачувување се поголеми.

Чекајќи ги следните истражувачи: Првите гласници на човештвото може уште да се скриени на Венера

За да се потврди оваа возбудлива хипотеза, потребни се нови мисии на Венера. Но веројатноста дека првите испратени сонди на човештвото кон друга планета и денес го чекаат својот истражувач навистина постои.

Коментирај анонимно

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *