Седум предвидувања од минатото што се остварија со застрашувачка точност

Содржина:

• Во 1726 година, Свифт предвидел дека Марс има две месечини, дури 151 година пред Асаф Хол да ги открие
• Уште во 1835 година, руски принц замислил нешто што денес потсетува на социјалните мрежи
• Жил Верн го замислил патувањето до Месечината еден век пред мисијата „Аполо 11“
• Менделеев предвидел непознати хемиски елементи, па дури исправил и научник што открил еден од нив
• Четиринаесет години пред „Титаник“, писател опишал речиси идентична бродска трагедија
• Марк Твен предвидел дека ќе умре кога ќе се врати Халеевата комета
• Х. Г. Велс пишувал за атомска бомба децении пред таа да стане реалност

Во 1726 година, Свифт предвидел дека Марс има две месечини, дури 151 година пред Асаф Хол да ги открие

Џонатан Свифт, старешина на даблинската катедрала „Свети Патрик“ и еден од најострите сатиричари на своето време, во 1726 година го испратил Гуливер на летечкиот остров Лапута. Тамошните астрономи, според неговото дело, откриле две месечини на Марс, кои кружеле на растојанија од три и пет дијаметри на планетата, со орбитални периоди од десет и дваесет и еден и пол час.
Вистинските месечини на Марс, Фобос и Дејмос, американскиот астроном Асаф Хол ги открил дури во 1877 година, цели 151 година подоцна.
Свифт, всушност, се водел од тогашните сознанија за Сончевиот систем. Знаел дека Венера нема месечини, Земјата има една, а Јупитер во тоа време имал четири познати месечини, па претпоставил дека Марс би требало да има две. Неговото предвидување за нивниот број се покажало како точно, иако опишаните орбити и периоди не се совпаѓаат целосно со вистинските.

Уште во 1835 година, руски принц замислил нешто што денес потсетува на социјалните мрежи

Владимир Одоевски, руски принц и еден од најобразованите луѓе во Санкт Петербург во своето време, во 1835 година започнал да пишува роман чие дејство се одвива во далечната 4338 година. Главниот лик, кинески студент, испраќа писма дома и со восхит го опишува секојдневниот живот во руската престолнина.
Во неговата замислена иднина, покривите на богатите куќи се направени од кристал, жените носат фустани од еластичен кристал, електрични чамци патуваат меѓу градовите, а под Каспиското Море е ископан тунел.
Но, најинтересните предвидувања се кријат во секојдневните навики. Во домовите се објавуваат таканаречени „домашни весници“, кои ја заменуваат традиционалната преписка. Во нив се споделуваат информации за здравјето на сопствениците, семејни новости, мали пронајдоци, покани за гости, па дури и менија за вечера. Куќите се поврзани и со „магнетни телеграфи“, кои овозможуваат моментална комуникација на големи растојанија.
Речиси два века подоцна, овие замислени домашни весници неверојатно потсетуваат на денешните социјални мрежи, а магнетните телеграфи на современите средства за комуникација.

Жил Верн го замислил патувањето до Месечината еден век пред мисијата „Аполо 11“

Во 1865 година, Жил Верн го објавил романот „Од Земјата до Месечината“, во кој членовите на Балтиморскиот артилериски клуб конструираат огромен топ наречен „Колумбијада“. Претседателот на клубот, Барбикејн, капетанот Никол и Французинот Мишел Ардан се качуваат во алуминиумски проектил и тргнуваат на патување кон Месечината.
Верн внимателно ја одредил локацијата за лансирање. Му била потребна точка поблиску до екваторот, а за својот огромен топ избрал место во Флорида, недалеку по географска ширина од идниот вселенски центар Кејп Канаверал.
Сличностите со вистинските вселенски мисии се впечатливи. Верн замислил тричлен екипаж и патување до Месечината од приближно 97 часа, додека на „Аполо 11“ му биле потребни околу 103 часа за да стигне до лунарната орбита. Во продолжението на романот, неговите патници се враќаат на Земјата со спуштање во Тихиот Океан, исто како и астронаутите на „Аполо 11“.
За време на враќањето на Земјата, Нил Армстронг дури ги споменал сличностите меѓу нивното патување и замислената авантура на францускиот писател.

Менделеев предвидел непознати хемиски елементи, па дури исправил и научник што открил еден од нив

Во 1869 година, Дмитриј Менделеев ги подредил познатите хемиски елементи во периодниот систем, но намерно оставил празни места за елементи што сè уште не биле откриени.
Не само што претпоставил дека постојат, туку ги предвидел и нивните атомски маси, густини и хемиски својства. Ги нарекол ека-алуминиум, ека-бор и ека-силициум.
Неговите идеи првично не наишле на едногласно одобрување меѓу научниците. Сепак, во 1875 година, францускиот хемичар Пол Емил Лекок де Боабодран го открил галиумот и ја објавил неговата густина.
Менделеев забележал дека измерената вредност е пониска од онаа што ја предвидел и посочил дека густината би требало да изнесува околу 5,9 грама на кубен сантиметар. Францускиот научник повторно го прочистил примерокот и го измерил, добивајќи вредност речиси идентична со предвидувањето на Менделеев.
Следувале уште две потврди: скандиумот бил откриен во 1879 година, а германиумот во 1886 година. И двата елемента во голема мера одговарале на својствата што Менделеев ги предвидел години претходно.

Четиринаесет години пред „Титаник“, писател опишал речиси идентична бродска трагедија

Во 1898 година, поранешниот морнар и писател Морган Робертсон ја објавил новелата „Залудност“, во која ја раскажува приказната за огромниот прекуокеански брод „Титан“.
Бродот, долг приближно 244 метри и со депласман од околу 70.000 тони, се сметал за практично непотонлив. Превезувал богати патници преку Атлантикот, но една априлска ноќ, додека пловел со голема брзина, удрил во леден брег и потонал. Поради недоволниот број чамци за спасување, голем дел од патниците ги загубиле животите.
Четиринаесет години подоцна, во април 1912 година, вистинскиот „Титаник“ доживеал трагедија со неверојатно слични околности.
Сепак, Робертсон не бил пророк. Како поранешен морнар, добро ја познавал бродската индустрија, ги следел податоците за големината на бродовите и бил свесен дека прописите за чамците за спасување не го следеле технолошкиот напредок. Ги познавал и опасностите од ледените брегови на северноатлантските рути.
Токму тоа искуство му помогнало да замисли трагедија што подоцна застрашувачки ќе потсетува на вистинска катастрофа.

Марк Твен предвидел дека ќе умре кога ќе се врати Халеевата комета

Самуел Клеменс, попознат како Марк Твен, е роден на 30 ноември 1835 година, непосредно по појавувањето на Халеевата комета.
Во 1909 година, додека ја диктирал својата автобиографија, писателот изјавил дека дошол на свет заедно со кометата и дека очекува да го напушти кога таа повторно ќе се појави. Дури се пошегувал дека би бил многу разочаран доколку тоа не се случи.
Халеевата комета навистина се вратила во пролетта 1910 година. Марк Твен починал на 21 април истата година, само еден ден по нејзиното најголемо приближување до Сонцето.
Се разбира, постои и сосема рационално објаснување за оваа необична случајност. Халеевата комета се враќа приближно на секои 75 до 76 години, а Твен веќе бил во поодминати години и имал срцеви проблеми.
Сепак, фактот што неговото предвидување се остварило со толкава временска прецизност останува една од најнеобичните приказни поврзани со славниот писател.

Х. Г. Велс пишувал за атомска бомба децении пред таа да стане реалност

Во 1913 година, Х. Г. Велс го завршил својот роман „Ослободениот свет“, инспириран од научните истражувања за радиоактивноста и делата на хемичарот Фредерик Соди.
Во романот, научник по име Холстен открива начин за ослободување огромни количества енергија од атомите, што доведува до создавање атомски бомби и разорни бомбардирања на европските градови.
Велс го употребил изразот „атомска бомба“ децении пред создавањето на вистинското нуклеарно оружје.
Но, најнеобичниот дел од приказната е поврзан со унгарскиот физичар Лео Силард, кој го прочитал романот пред да дојде до своето револуционерно откритие.
Во 1933 година, додека чекал на семафор на лондонската улица Саутемптон Роу, Силард дошол до идејата за нуклеарна верижна реакција.
Подоцна признал дека романот на Велс влијаел врз неговото размислување. Така, книжевната фантазија не само што предвидела технологија што сè уште не постоела, туку и инспирирала научник кој ќе придонесе за нејзиниот развој.