Сакате некој да ви стане поблизок? Науката откри што треба да споделувате во разговорот
Сите копнееме да бидеме блиски барем со една личност. Иако некои од нас можеби се обидуваат да се спријателат со сите луѓе на планетата; без осуда. Според анкета на Pew Research од 2023 година, 53 проценти од возрасните имаат од 1 до 4 блиски пријатели, 38 проценти имаат 5 или повеќе, а од 8 до 12 проценти немаат блиски пријатели.
Па, како се чувствуваме поблиски до луѓето? Една неодамнешна студија објавена во Neuropsychologia откри дека сето тоа има врска со начинот на кој разговараме едни со други.
Содржина:
42 пријатели зборувале еднаш со чувства, еднаш само со факти
Студијата опфатила 42 пријатели од ист пол. Тие воделе разговори во кои откривале емоционални информации, а потоа и разговори што биле само засновани на факти.
Истражувачите ги следеле со снимања на мозокот, а подоцна ги интервјуирале, прашувајќи ги колку блиски се чувствувале со својот соговорник додека зборувале.
Резултатот бил јасен: луѓето што споделувале емоции во разговор се чувствувале поблиски од оние што се држеле само до факти.
Мозочните бранови се усогласуваат кога некој кажува како му било
Снимањата на мозокот покажале дека кога луѓето ги споделувале своите емоции, нивната мозочна активност станувала координирана додека комуницирале. Тоа е познато како „интерперсонална неврална синхронизација“.
Кога доживувате неврална синхронизација со друга личност, вашите мозочни бранови привремено се усогласуваат. Тоа не значи дека мислите исти мисли, туку дека одредени мозочни сигнали растат и опаѓаат заедно, во зависност од тоа како комуницирате и соработувате.
Ова може да се случи и кога некој ве учи некоја вештина или кога заедно работите на креативна задача.
Ако зборувате за дождот, кажете дали ве растажил или ве смирил
Главната поента од студијата е дека мозоците на луѓето се синхронизираат кога зборуваат за своите емоции, без разлика дали се позитивни или негативни.
Затоа, ако зборувате за времето и претходниот ден врнело, задолжително споделете како сте се чувствувале поради тоа, дали сте биле потиштени или ве утешил звукот на капките на прозорците.
Еве ја истата приказна, една полна со емоции и една без нив.
Без емоции: „Синоќа отидов на карневал. Се возев на Tilt-A-Whirl и ја играв онаа игра каде што пукаш вода во устата на кловн.“
Полна со емоции: „Вчера отидов на карневал и беше многу возбудливо. Се возев на Tilt-A-Whirl и возењето беше возбудливо. Некое време се чувствував малку исплашено, но потоа станав нервозен и не можев да престанам да се смеам. Ја играв и играта каде што пукаш вода во устата на кловн, а знаеш колку сум натпреварувачки настроен. Се почувствував толку фрустрирано кога ме победи 12-годишно дете.“
Ако му зборувате на пријател како личноста од вториот пример, тогаш имате многу поголема шанса вашата мозочна активност да се синхронизира. Тоа исто така му дава можност и тој да ги сподели своите емоции за слични искуства.
Во разговорот, емоциите се совршената глазура на тортата, додавајќи драма и блискост на секоја приказна. Сите сме биле исплашени на некое возење, фрустрирани додека играме игра и возбудени за вечерно излегување на карневал. Зошто да ги изоставиме тие емоционални детали, особено кога толку добро ги привлекуваат луѓето?
Коментирај анонимно