Како мафијата создаде своја паралелна Италија на југот и зошто тој модел се пресели на богатиот Север

Содржина:

• „Коза ностра“, „Камора“ и „Ндрангета“ се хранеа од празнината што ја остави државата
• По 1861 година, Торино и Рим се потпираа на локални моќници наместо на доверливи институции
• Мафијата не беше само бедност или „јужњачки менталитет“, туку насилна регулација на пазарот
• Од пристаништа и цитруси до градилишта и општински набавки
• Во 60-тите и 70-тите, криминалните структури тргнаа по истите рути како милиони работници
• „Ндрангета“ без непотребно насилство влезе во Ломбардија, Пиемонт и Емилија-Ромања
• 267 општински совети беа распуштени поради мафијашка инфилтрација
• „Демоскопика“ проценува дека годишниот обрт и денес надминува десетици милијарди евра

„Коза ностра“, „Камора“ и „Ндрангета“ се хранеа од празнината што ја остави државата

На Сицилија, во Кампанија и во Калабрија, криминалните организации се развија во различни географски средини. Но сите имаа една заедничка карактеристика: се хранеа од слабостите и отсуството на централната државна власт, нудејќи сомнителна заштита, посредништво и вработување во замена за апсолутна лојалност и молк, односно омерта.

По 1861 година, Торино и Рим се потпираа на локални моќници наместо на доверливи институции

По создавањето на обединетото Кралство Италија, новата централна власт со тешкотии успеваше да ја наметне својата контрола на далечниот југ. Наместо да изгради силни институции, државата честопати користеше вооружени кланови како посредници за одржување на редот и собирање даноци.

Мафијата не беше само бедност или „јужњачки менталитет“, туку насилна регулација на пазарот

Општоприфатената теза дека мафијата е само резултат на бедност или некаков специфичен јужњачки менталитет не ги издржува историските факти. Таа беше пред сè рационален економски одговор на институционалниот вакуум: таму каде што државата не гарантираше сигурност на имотот и фер договори, мафијашките кланови наметнаа сопствен систем.

Од пристаништа и цитруси до градилишта и општински набавки

Во текот на XX век, мафијашката контрола се прошири низ стратешките пристаништа, земјоделството и трговијата со цитруси. Подоцна, таа масовно навлезе во градежниот сектор и во јавните општински набавки финансирани од државниот буџет.

Во 60-тите и 70-тите, криминалните структури тргнаа по истите рути како милиони работници

Организираните криминални структури ги следеа масовните миграциски правци од Југот кон индустриски развиениот Север на Италија. Таму ги чекаше економија со големи фабрики, силен градежен сектор, меѓународна трговија и огромни финансиски текови погодни за перење нелегални пари.

„Ндрангета“ без непотребно насилство влезе во Ломбардија, Пиемонт и Емилија-Ромања

Со текот на времето, особено калабриската организација тивко се инфилтрираше во северната економија. Таа стана незаменлив снабдувач со евтина работна сила, транспортни услуги и нелегален капитал, токму во областите каде што богатството и индустријата требаше да бидат заштита од таков модел.

267 општински совети беа распуштени поради мафијашка инфилтрација

Застрашувачките размери на влијанието врз локалната власт се гледаат во официјалните статистики: помеѓу 1991 и 2022 година, италијанските власти распуштија дури 267 општински совети поради директна поврзаност и инфилтрација на мафијата.

„Демоскопика“ проценува дека годишниот обрт и денес надминува десетици милијарди евра

Цената за паралелната држава ја плаќаат сите граѓани преку задушена економска конкуренција, изгубени странски инвестиции и хронична зависност на бизнисите од нелегални посредници. Затоа „Италијата на мафијата“ не претставува посебна држава, туку комплексен паралелен систем, длабоко инкорпориран во самите пори на општеството, кој и покрај децениската борба на правната држава, продолжува да опстојува и да се приспособува на модерните времиња.