Со години чекала нов бубрег, а потоа непозната жена видела статус на Фејсбук и ѝ го спасила животот

Содржина:

• „Си реков – ако не можам да ги правам работите што ги сакам, тоа за мене не е живот“
• Во Мемфис, мајка на три деца започнала тестирања за потполно непозната личност
• Чаша со лого за трансплантација станала знакот по кој телефонот на Стејси заѕвонил
• Во август 2025 година не смееле да си ги знаат имињата
• Првата прегратка дошла дури откако и двете целосно оздравеле

„Си реков – ако не можам да ги правам работите што ги сакам, тоа за мене не е живот“

Стејси одбила да се предаде. Нејзината најголема пасија биле патувањата, па наместо да се врзе за апарат за дијализа, одлучила да продолжи да го истражува светот.
Во мај 2025 година, додека престојувала во Грција, почувствувала необичен внатрешен мир, подготвена да го прифати секој испит на судбината.

Во Мемфис, мајка на три деца започнала тестирања за потполно непозната личност

Токму во истиот период, на околу час и половина оддалеченост во Мемфис, Џени Џојнер започнала медицински тестирања за да донира бубрег.
Џени работи како советник на универзитет и води грижа за трите деца, од кои едното има Даунов синдром. Таа воопшто не планирала ваков чекор, сѐ додека нејзин пријател на Фејсбук не споделил порака за важноста на живата донација на органи.
Идејата не ѝ давала мир: „Беше сплет на Фејсбук и божја промисла. Едноставно почувствував дека јас можам да го направам тоа“, изјави Џени.

Чаша со лого за трансплантација станала знакот по кој телефонот на Стејси заѕвонил

Истата вечер нејзиниот сопруг на семејната трпеза оставил чаша со лого на организација за трансплантација за која никој во куќата не знаел од каде потекнува. Тоа било дефинитивниот знак.
Џени поминала низ детални испитувања во Институтот за трансплантација, а кога Стејси се вратила од Грција, нејзиниот телефон заѕвонил со веста дека е пронајден компатибилен жив донор.

Во август 2025 година не смееле да си ги знаат имињата

Операцијата била извршена во август 2025 година. Поради строгите болнички протоколи за приватност, двете жени не смееле да си ги знаат имињата.
Стејси од болничкиот кревет напишала трогателно писмо со бескрајна благодарност, кое персоналот ѝ го доставил на Џени додека закрепнувала дома.

Првата прегратка дошла дури откако и двете целосно оздравеле

Неколку месеци подоцна, болницата организирала нивна прва лична средба.
Нивната прегратка и споделени солзи сведочат за моќта на човечката емпатија. Џени без никакво двоумење изјави дека кога би можела, повторно би го направила истото за да спаси нечиј живот.