Зошто некои деца мислат дека сè им припаѓа? Психолозите откриваат како родителите несвесно прават огромна грешка
Прашањето не е само зошто едно дете бара повеќе, туку зошто секое „не“ понекогаш го доживува како лична катастрофа. Детските психолози предупредуваат дека корените на ваквото однесување често не се во детската „лоша природа“, туку во навиките што родителите ги градат од љубов, со желба да го заштитат детето од секоја непријатност.
Кога возрасните постојано ја тргаат секоја пречка од патот, детето не учи како изгледа фрустрацијата, ниту како се преживува разочарување. Наместо тоа, полека се создава очекување дека светот треба да се приспособи на него.
Содржина:
Д-р Џезмин Пател вели дека родителите стануваат „поправувачи“ пред детето воопшто да ја почувствува пречката
Клиничкиот психолог д-р Џезмин Пател објаснува дека многу современи родители, водени од огромна љубов, преземаат улога на „поправувачи“ на детските животи. Тие интервенираат брзо, понекогаш и пред детето да има можност да се обиде само.
„Кога родителот постојано скока да го реши секој мал проблем наместо самото дете, тоа никогаш не развива капацитет да се соочи со фрустрација. Наместо тоа, кај него се создава чувство дека другите луѓе се должни секогаш да му угодуваат“, посочува д-р Пател.
Тој признава дека на родителите им е емоционално тешко да гледаат како нивното дете се мачи или плаче, но нагласува дека токму овие непријатни ситуации се најскапоцените можности за стекнување животна отпорност.
„Родителство како светилник“ значи љубов, насока и простор детето само да плови низ бурните води
Д-р Пател го застапува модерниот пристап наречен „родителство како светилник“. Во тој модел родителот не исчезнува и не го остава детето само, туку останува стабилна точка на љубов, сигурност и насока.
Разликата е во тоа што детето не се спасува од секоја последица. Му се дозволува да се соочи со сопствените избори, да погреши, да се вознемири и повторно да се обиде.
„Детето мора да почувствува дека е способно самото да ги совлада животните предизвици. Само тогаш може да развие автентична самодоверба и гордост за своите лични постигнувања“, објаснува психологот.
Фара Даунс предупредува дека прегратката не значи уште еден час пред екранот
Училишниот психолог Фара Даунс додава дека родителите не смеат да ја мешаат емоционалната утеха со попуштањето на поставените правила.
„Да му помогнете на детето да се смири кога е луто затоа што завршило времето за играње е сосема различно од тоа да му дозволите уште еден час пред екранот само за да престане да плаче. Границата мора да остане цврста, но родителот може да понуди топла прегратка и разбирање“, истакнува Даунс.
Таа исто така апелира децата да не се етикетираат избрзано како разгалени. Возраста, темпераментот, анксиозноста и индивидуалниот развој силно влијаат врз детските реакции, поради што трпението и доследноста остануваат најважните сојузници на секој родител.
Коментирај анонимно