Никогаш не очекував да станам ѕвезда на социјалните мрежи на 59 години – но сега сум најпознатата таксистка во Лондон со 167.000 следачи на Инстаграм

Содржина:

• „Пораснав зад шанкот“ беше почетокот на нејзината вештина за муабет
• Од 16.000 активни возачи на црни таксиња, само 378 се жени
• Првото возење било до улицата Венлок и не го наплатила „бидејќи носи лоша среќа“
• Во Bar Italia добива бесплатен ручек, а патниците ѝ раскажуваат животи што Google Maps не ги знае

„Пораснав зад шанкот“ беше почетокот на нејзината вештина за муабет

Додека вешто се пробива низ тесните споредни улици, Тил ја враќа приказната таму каде што почнала.
„Приказната е едноставна“, вели таа. „Мајка ми и татко ми имаа паб. Пораснав зад шанкот. И токму оттаму доаѓа мојата вештина за муабет.“
Во своите дваесетти години основала семејство и родила два сина, но се разделила од партнерот кога помладиот син имал само една година. Работела многу, но чувствувала дека животот ѝ стои во место.
„Работев како шанкерка и чистев, но се чувствував изгубено. Тогаш еден ден нешто едноставно ми рече: ‘Оди и положи го The Knowledge!’“
Идејата не дошла од никаде. Нејзините родители го продале пабот во 2004 година, а татко ѝ потоа се преквалификувал во таксист. Но Тил не изгледала како очигледен кандидат за оваа професија.
„Не знаев ни каде се наоѓа Бакингемската палата. Толку. Мислам дека претходно никогаш немав отидено јужно од Темза. Освен тоа, постојано сум со средена фризура и шминка, што не е нешто што луѓето обично го поврзуваат со таксистите.“

Од 16.000 активни возачи на црни таксиња, само 378 се жени

Познатиот испит „The Knowledge“ бара кандидатите на памет да научат област од речиси 300 квадратни километри во Лондон, со околу 25.000 улици и дури 100.000 знаменитости.
Не постои еден завршен испит. Кандидатите излегуваат на тест по тест пред строги испитувачи, сè додека не покажат совршено знаење. За време на тие проверки, мора од глава да ги диктираат најбрзите и најефикасните правци од една до друга точка.
На првиот ден во школата за таксисти, институција за која се плаќа околу 1.000 фунти годишно, Тил била единствената жена меѓу 20 мажи. Предавачот ја погледнал групата и рекол: „Само двајца од оваа просторија навистина ќе станат таксисти. Сите останати ќе се откажете.“
Таа добро се сеќава што си рекла тогаш: „Ќе успеам во ова. Нема да дозволам ова да ме победи.“
Следувале часови вежбање секој ден. Татко ѝ ја испрашувал правци дури и за време на одмори. Земала празни географски карти на Лондон и рачно ги испишувала имињата на улиците. Нејзината меморија отсекогаш била добра, но хипокампусот, делот од мозокот задолжен за меморија и просторна ориентација, како мускул зајакнал од постојаното учење. Научно е докажано дека лондонските таксисти имаат драстично поголем хипокампус од просечните луѓе.
По три и пол години макотрпна подготовка, Тил го положила испитот и го купила своето прво такси. Возачите мора самите да ги купат возилата, кои чинат повеќе од 60.000 фунти, или да ги отплаќаат на рати.

Првото возење било до улицата Венлок и не го наплатила „бидејќи носи лоша среќа“

За првата работна задача сакала нешто едноставно: да застане пред голем маркет и да почека повозрасна госпоѓа со пазарење. Пред супермаркетот имало и искусни колеги. Им кажала дека тоа ѝ е прво возење во животот, а тие ја охрабриле.
Потоа се случило токму она што не го очекувала.
„Тогаш излезе едно цело семејство со еден куп кеси! Сите таксисти им помогнаа со торбите, а жената побара да ги возам до улицата Венлок. Во тој момент мозокот целосно ми блокираше. Го погледнав колегата и реков: ‘Не можам, ќе се расплачам.’ А тој ми рече: ‘Можеш, знаеш!’ Застанав за миг, си ја припомнив рутата и ги одвезов сосема бесплатно, бидејќи носи лоша среќа да наплатиш на првото возење“, раскажува Тил.
И денес речиси секој ден вози некого бесплатно ако процени дека му е потребно.
„Сè се враќа во животот. Ако видам бабичка како нервозно бара ситни пари низ паричникот, само ѝ велам: ‘Злато, не грижи се, остави.’“
Следното возење било уште поважно за неа. Таксито го зела токму на денот на парламентарните избори во 2010 година. Нејзината мајка, болна од рак и во болница, имала силна желба да гласа. Керен отишла по неа, мајка ѝ влегла во таксито со боца со кислород и заедно заминале до гласачкото место.
„Додека возевме, таа седеше назад, го спушти стаклото на семафорите и гордо им довикуваше на луѓето: ‘Ова е мојата ќеркаааа!’ Беше неизмерно горда.“
Мајка ѝ починала шест месеци подоцна. Тил вели: „Замина со спокој, знаејќи дека можам сама да се грижам за себе.“

Во Bar Italia добива бесплатен ручек, а патниците ѝ раскажуваат животи што Google Maps не ги знае

Во познатото кафуле Bar Italia во Сохо, вработените толку ја сакаат Тил што и двете добиваат бесплатен ручек. Таму повторно излегуваат приказните од лондонското такси.
Најпознат патник? Актерот Стив Мекфаден. Дали некоја жена се породила во нејзиното такси? „Не, но сум возела многу жени со породилни болки“, вели таа. За да ги смири, им ја пушта песната „I’m Coming Out“.
Најчудното барање доаѓа од еден господин: „Еден господин ми понуди 100 фунти за да седнам назад со него само за да ми ги масира стапалата. Првата мисла што ми падна на памет беше: ‘Па не сум си ги средила ноктите неделава!’“
Таксито, вели таа, прави луѓето лесно да се отворат.
„Мажите особено сакаат да разговараат. Кога ќе видат жена зад воланот, почнуваат да ги раскажуваат своите животни приказни. Не сфаќав колку многу луѓе се всушност несреќни“, вели Тил, додавајќи дека никогаш не ѝ здосадува контактот со обичниот народ.
Но нема трпение за патници што се мешаат во возењето: „Кога ќе ми кажат: ‘Знам подобар пат на Google Maps’, само им одговарам: ‘Слушајте, јас возам низ патишта за кои Google воопшто не знае дека постојат.’“
Не е загрижена ниту од конкуренцијата од Uber, бидејќи смета дека тие имаат сосема поинаков профил на клиенти. Минатата година се квалификувала и како официјален туристички водич низ Лондон, па преку ден држи пешачки тури. Потоа се враќа дома, одмора малку и вози такси од 18 часот до полноќ, со просек од 10 до 12 тури секоја вечер.
Иако бројот на нови возачи што го полагаат тестот за лондонски таксисти во последните десет години паднал од 775 на само 91 годишно, таа гледа дека интересот повторно расте. Додека се вози кон станицата Темпл, покажува кон маж на мотор: „Еве го моето момче што учи за таксист!“ Тој е поранешен градежник кој поради артритис се преквалификува. Тил застанува крај патот и веднаш го испрашува за правци низ градот, охрабрувајќи го кога ќе погреши некој мост.
На крајот, професијата ја сумира без двоумење: „Ова е одлична професија.“ Потоа додава: „Можеш да заработиш колку што сакаш. Во изминатите 16 години никогаш не сум морала да се грижам како ќе ги платам сметките. Оваа работа ми даде огромна самодоверба и навистина прекрасен живот.“