Каде се наоѓа гробот на пророкот Мухамед? Зошто никој не го видел 500 години?
За разлика од Исус и Буда, чии земни биографии со текот на времето обраснаа со бројни легенди, пророкот Мухамед бил сосема реална историска личност од крв и месо. Живеел во Арабија пред околу илјада и пол години, а зад себе оставил писма до владетелите на соседните држави, десетици договори и лични предмети што внимателно се чуваат во музеите во Истанбул: наметка, сандали, прстен, па дури и неколку бели влакна од брадата.
Неговата смрт во 632 година не оставила само верска празнина, туку и едно прашање што до денес го привлекува вниманието на милиони луѓе: каде точно се наоѓа неговото вечно почивалиште, ако аџиите гледаат купола, решетки и ѕидови, но не и самиот гроб?

Содржина:
„О Алах, повеќе ми се допаѓаат сопатниците на небесата“
Мухамед починал во градот Медина, кој тогаш се викал Јасриб, кога имал околу шеесет и две години. Пред смртта, и рекол на својата сакана сопруга Ајша: „О Алах, повеќе ми се допаѓаат сопатниците на небесата“, барајќи да биде преместен токму во собата од нејзиниот дом.
Малку порано, пред да побара да го остават со семејството, ја одржал познатата Проштална проповед, позната и како Последна проповед. Таму порачал дека пред исламот сите народи се еднакви, дека верниците мора да се почитуваат меѓусебно, дека нивниот имот е неприкосновен и дека мажите треба искрено да ги почитуваат и материјално да се грижат за своите жени.
Кога пророкот починал, муслиманската заедница се нашла на раб на поделба. Додека најблиските соработници расправале за тоа кој треба да стане прв калиф, со практичните работи се зафатил неговиот најблизок пријател и татко на неговата сопруга Ајша, Абу Бакр, кој подоцна станал наследник на чело на заедницата.
Токму тој го измил телото, според традицијата за пророците се користи вода помешана со земја, го замотал во три платна и раководел со погребот. Тогаш Абу Бакр ја изговорил реченицата што ги смирила сите присутни: „Кој му се клањаше на Мухамед, нека знае дека Мухамед е мртов. Кој му се клања на Алах, нека запомни дека Алах е жив и никогаш не умира“.

Мала хумка и необработен камен во собата на Ајша
Погребот бил крајно скромен. Арапите во тоа време не граделе раскошни гробници. Пророкот бил погребан точно на местото каде што го испуштил својот последен здив, во собата на неговата сопруга Ајша.
Земјата едноставно била порамнета, местото било обележано со мала хумка, а одозгора бил поставен необработен камен за никој случајно да не згазне врз гробот.
Денес таа соба се наоѓа во внатрешноста на Пророковата џамија, Масџид ан-Набави, во современа Медина. Самиот гроб е скриен длабоко под подот. Тоа изгледа вака: влегувате во џамијата, гледате огромна сала за молитва, но не можете да се приближите до самото гробно место.
Гробот е одвоен од верниците со масивен ѕид од резбан камен и тешки бронзени решетки. Низ тие метални шипки може да се види само еден ѕид од собата на Ајша, прекриен со густа зелена ткаенина. Нема никакви натписи, епитафи или портрети, бидејќи исламот строго забранува украсување на гробовите за да не се претворат во култни идолопоклонички места.

Од 1837 година зелената купола го покрива местото што аџиите не можат да го видат
Над погребната одаја се издигнува познатата Зелена купола, препознатливиот споменик што се гледа на разгледниците и фотографиите. Но во почетокот над собата воопшто немало купола. Првото засолниште било изградено дури шеесет години по смртта на пророкот, за време на династијата Омејади, со цел да се заштити покривот од дождови.
Во 14 век дрвената конструкција била заменета со камена купола. Денешниот изглед го добила релативно неодамна: рамката од тули ја подигнале Османлиите во 1817 година, а во зелена боја била бојадисана во 1837 година, за време на владеењето на султанот Махмуд Втори.
Под таа зелена купола денес почиваат тројца: самиот Мухамед, првиот калиф Абу Бакр десно од него и вториот калиф Омар ибн ал-Хатаб лево од него.
Состојбата на самата погребна одаја е беспрекорна, бидејќи за неа се грижат врвни конзерватори од Саудиска Арабија. Сепак, обичните луѓе веќе со векови немаат можност да го видат самиот гроб. Причината е што во исламот постои строга забрана за зијарат, односно одење на аџилак исклучиво на гроб со цел да се бара благослов од мртвите.
За да се спречи луѓето да почнат да му се молат на самиот пророк наместо на Бога, уште во средниот век влезот во собата бил целосно заѕидан, оставајќи само мал прозорец на ѕидот. Подоцна ѕидот бил изѕидан се до таванот, претворајќи се во непробојна препрека со решетки. Така, веќе речиси илјада години ниту еден аџија нема видено како изгледа самото вечно почивалиште, туку единствено гледаат слеп ѕид и величествената зелена купола високо над главите.


Коментирај анонимно