Во Сахара за првпат се пронајдени траги од орли кои ловеле мајуни со големина на човек

Во пустината Сахара, научниците првпат добија директни фосилни и биолошки докази дека големи грабливи птици во минатото активно напаѓале примати со телесна тежина и големина споредливи со раните човечки предци. Откритието го поместува прашањето од тоа дали орлите можеле да бидат опасност, кон тоа колкав плен навистина биле способни да совладаат.

Во Сахара за првпат се пронајдени траги од орли кои ловеле мајуни со големина на човек

На платото Енеди се појавија черепи и коски од возрасни мажјаци павијани

Во ова изолирано подрачје среде Сахара денес живее популација на анубисови павијани (Papio anubis). При детално теренско истражување на карпите и сипарите, меѓународен истражувачки тим пронашол остатоци од крупни единки, а студијата е објавена во угледното научно списание „American Journal of Biological Anthropology“.

На платото Енеди се појавија черепи и коски од возрасни мажјаци павијани

Канџи на черепот и жлебови на рамениот појас го посочија вероовиот орел

На коскените остатоци биле забележани карактеристични длабоки траги од напад на грабливи орли од видот вероов орел (Aquila verreauxii): прецизни пунктури од силни канџи на черепот, како и специфични гребаници и жлебови на коските од рамениот појас. Токму тие белези им овозможиле на истражувачите да ја поврзат смртта на павијаните со воздушен предатор, а не со случајно оштетување или напад од копнено животно.

Една жртва била проценета на 26,2 килограми

Кога научниците ја пресметале телесната маса на пронајдените павијани, просечната тежина на жртвите надминувала 22 килограми. Дополнително, во јуни 2026 година бил пронајден уште еден скелет од возрасен мажјак, чија тежина била проценета на 26,2 килограми. Тоа е целосно споредливо со телесната маса на помалите видови древни хоминини.

Павијаните молчат пред други птици, но бегаат кога ќе се појави Aquila verreauxii

Биолозите го следеле и однесувањето на приматите кога над нив се појавуваат грабливци. Реакцијата не била општа паника за секоја голема птица на небото. Напротив, павијаните биле исклучително селективни и реагирале само на птици што претставуваат реална опасност. Додека мирно ги игнорирале другите големи птици, штом на хоризонтот ќе се појавел вероов орел, тие веднаш испуштале панични сигнали за тревога и барале засолниште во пукнатините.

Ако орел соборувал павијан над 20 килограми, раните хоминини можеле да бидат следни

Научниците сметаат дека, доколку орлите редовно успевале да ловат возрасни мажјаци на павијани потешки од 20 килограми, сосема логично е да се заклучи дека и поединечни претставници на раните хоминини во праисторијата биле лесен плен за овие небесни ловци. Таквата опасност не била споредна епизода, туку можен притисок што влијаел врз секојдневното преживување.

Воздушниот напад барал друга одбрана од онаа против копнен предатор

Ова откритие го менува сфаќањето за еволуцијата на клучните форми на однесување кај раните луѓе: меѓусебната комуникација, групната одбрана, половата разлика во големината на телото, соработката меѓу мажјаците и заштитата на потомството. Кај приматите, стратегиите против копнени предатори драматично се разликуваат од оние што се применуваат при напад од небото. При средба со орли, тие често користат тактика на колективно прогонување, при што најкрупните мажјаци здружено се нафрлаат врз грабливецот за да го избркаат.

Заедничкиот живот со други примати можеби бил и штит од небото

Современите примати во области каде што има грабливи орли често се движат во големи мешани групи составени од различни видови. Низ најголемиот дел од еволутивната историја, нашите далечни предци живееле рамо до рамо со други видови хоминини и примати. Нивниот соживот можеби не бил само конкурентски, туку и форма на заедничка одбранбена соработка против смртоносните воздушни закани.

Коментирај анонимно

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *