Работев 30 години како лекар на итна помош и она што го открив кај луѓето кои умираат е застрашувачко: Човештвото живее во заблуда
„Еднаш реанимиравме педесетгодишна жена. Не можевме ништо повеќе да сториме, таа почина. Почнав да ги вадам цевките и апаратите од нејзиното тело и во тој момент почувствував нечие присуство. Погледнав нагоре кон таванот и јасно ја видов нејзината енергија. Ми се насмевна и со благодарност ми рече: ‘Ти благодарам за сè што направи за мене’. Тогаш сфатив дека смртта не е крајот“, сведочи шпански лекар со децениско искуство во ургентната медицина.
Д-р Хуан Хосе Лопез, лекар со повеќе од триесет години работен стаж на одделот за итна медицинска помош, отворено раскажува за настаните што од корен го трансформирале неговиот поглед кон човечкото постоење, душата и свеста.

Содржина:
По 30 минути без пулс, пациентот отвора очи и нема мозочно оштетување
Лопез дипломирал медицина и хирургија на Универзитетот во Мурсија во 1986 година, а подоцна завршил специјализација по семејна и ургентна медицина. Со години строго ги следел медицинските протоколи.
„Во книгите пишува дека ако некого реанимирате триесет минути, а срцето сè уште не покажува знаци на активност, треба да ја прекинете постапката и да констатирате смрт. Но, што се случува кога по половина час борба без пулс, пациентот одеднаш ќе отвори очи и ќе преживее без никакви мозочни оштетувања? Повеќето лекари во такви мигови едноставно молчат бидејќи науката нема логичен одговор“, истакнува тој.

На ноќно дежурство, докторот го гледал своето тело од висина
Пресуден момент во неговиот живот се случил кога и самиот тој, за време на ноќно дежурство во болницата, доживеал мозочен удар. Додека пополнувал медицинска документација на компјутерот, забележал дека десната страна на лицето му се искривува, а говорот му станува неразговетен.
„Имав чувство како одеднаш да се смалив и да се најдов во внатрешноста на сопствениот мозок. Телото го доживував како брод со кој управувам, но кормилото повеќе не слушаше. Слушав како колегите панично викаат помош, а јас во себе бев потполно мирен“, раскажува д-р Лопез.
Во еден миг се одвоил од сопственото тело и ја набљудувал целата сцена од висина. Сфатил дека физичкото тело е само минливо возило, додека свеста и душата продолжуваат да постојат непречено, независно од мозочната активност.

Пет дена подоцна закрепнал целосно и почнал да ја проучува клиничката смрт
По пет дена минати во болница, д-р Лопез целосно закрепнал без какви било невролошки последици. Ова искуство го поттикнало длабоко да се посвети на проучување на свеста, регресивната терапија и феномените на луѓето кои доживеале клиничка смрт.
„Човештвото живее во огромна заблуда дека ние сме само материјални тела кои со смртта целосно исчезнуваат. Како лекар тврдам дека духовниот свет и свеста се вечни, а телото е само привремено искуство што го избираме за да научиме важни животни лекции“, заклучува д-р Лопез.

Коментирај анонимно