Затвориле луѓе во стаклена купола на 2 години, а потоа почнал да исчезнува кислородот
Во есента 1991 година, среде пустината во Аризона, започнал еден од најнеобичните научни експерименти на дваесеттиот век. Осум луѓе доброволно се согласиле да живеат цели две години во херметички затворен комплекс наречен „Биосфера 2“.
Замислата била смела: да се изгради минијатурна верзија на Земјата и да се провери дали човекот може да преживее во целосно затворен екосистем, без помош од надворешниот свет.
Содржина:
- Под повеќе од три хектари стакло имало џунгла, океан со корален гребен и мало стопанство
- Кислородот паднал од 21 на 14 проценти
- Јаглеродниот диоксид не растел како што се очекувало, а трагата водела до почвата и бетонот
- Во септември 1993 излегле од стаклениот свет, но целосната автономија веќе била скршена
Под повеќе од три хектари стакло имало џунгла, океан со корален гребен и мало стопанство
Во внатрешноста биле сместени неколку природни зони: тропска шума, дел од океан, мангрови, савана, пустина и земјоделски простор во кој учесниците сами произведувале храна.
Тие морале да зависат само од она што системот можел да го создаде во тој момент. Затоа проектот многумина го гледале како генерална проба за идни човечки населби во вселената, особено ако некогаш луѓето решат да се населат на Марс.
Кислородот паднал од 21 на 14 проценти
На почетокот се чинело дека експериментот функционира. Но по неколку месеци изолираните жители почнале да чувствуваат замор, тешко ја поднесувале физичката работа и се жалеле дека им недостига воздух.
Анализите ги потврдиле стравувањата на стручњаците. Опкружувањето станало споредливо со престој на височина од околу 4.000 метри надморска височина, каде секој напор станува потежок, а телото брзо го чувствува недостигот.
Јаглеродниот диоксид не растел како што се очекувало, а трагата водела до почвата и бетонот
Научниците се соочиле со нелогичност: ако воздухот се губи на тој начин, тогаш би требало да има повеќе јаглероден диоксид. Но мерењата не покажувале таков пораст.
Решението дошло по повеќе од една година. Плодната земја во земјоделските зони била преполна со органска материја. Милијарди микроорганизми ја разградувале и при тоа трошеле повеќе кислород отколку што било предвидено.
Растенијата не можеле да го надоместат тоа преку фотосинтеза. Во исто време, големите бетонски конструкции продолжиле хемиски да реагираат со околината: го врзувале јаглеродниот диоксид и го претворале во карбонати. Така гасот незабележливо завршувал во ѕидовите.
Во септември 1993 излегле од стаклениот свет, но целосната автономија веќе била скршена
Кога состојбата станала опасна, раководителите морале да реагираат. Во комплексот официјално почнале да впумпуваат кислород однадвор за да се заштитат здравјето и животот на исцрпените луѓе.
Тоа ја нарушило главната идеја на проектот, но било единствениот начин експериментот да продолжи до крај. Првата екипа го издржала целиот мандат. Втората мисија започнала една година подоцна, но траела само неколку месеци поради внатрешни организациски конфликти и смена на раководството.
Денес „Биосфера 2“ му припаѓа на Универзитетот во Аризона и се користи како истражувачки центар за климатски промени и екологија на затворени простори. Главната лекција останала јасна: вештачки свет е многу потешко да се создаде отколку што изгледа, а природата секогаш може да изненади.

Коментирај анонимно