Брзите резултати се најскапата лага: Далибор Петриниќ од Deep Fitness открива зошто вистинското здравје значи болка, дисциплина и бегање од илузијата за совршен изглед

Содржина:

• Фитнесот како култ: кога телото станува идол и здравјето маркетинг збор
• Тело, ум и дух, и опасноста од заборавената детска болка
• Зглобовите се цена на егото: што го чини телото кога брзате кон резултати и не ги слушате сигналите
• Утрото како битка: Секојдневниот избор кој Далибор ќе победи и борбата со внатрешните демони
• Одбивање на природните ритми не се простува: светлината, циклусите и цената на модерниот комфор
• Стравот продава: длабоко фабрикуваните закани, труење преку медиуми и идентитети кои не се твои
• Човекот и технологијата: вештачката интелигенција ќе ја награди свесноста, а ќе казни пасивноста
• Финансиска независност значи психолошка слобода и предуслов за регенерација, а не луксуз
• Водата е повеќе од хидратација: истражување на квалитетот и четвртата фаза за длабоко здравје
• Здравјето не е проект со рок — туку карактер. Кој „ти“ победува секое утро?

Фитнесот како култ: кога телото станува идол и здравјето маркетинг збор

Далибор вели дека „мејнстрим“ фитнесот денес најчесто се врти околу култот на телото: наклонување пред изгледот, опсесија со брзи трансформации и продавање „магични протоколи“. Во таа фабрика за резултати, човекот лесно се губи — останува само слика. Но проблемот не е естетиката. Проблемот е кога естетиката станува религија, а здравјето само маркетинг збор. Тој не бега од фактот дека луѓето сакаат да изгледаат добро. Напротив: вели дека и тоа е нормално. Само не смее да биде примарна цел, затоа што кога изгледот станува цел, луѓето почнуваат да жртвуваат сè друго: сон, нервен систем, зглобови, психа, односи, храна… и на крај — живот. „Сакам да покажам дека може да изгледаш добро — ама тоа мора да биде здрава последица од тоа што ти е наместено сè друго.“ За него, здравјето не е еден трик. Здравјето е систем.

Тело, ум и дух, и опасноста од заборавената детска болка

Далибор го објаснува својот пристап како троношка: физичко, ментално и духовно здравје. Ако извадиш една нога — паѓаш. Ако ги „пеглаш“ другите две со вежбање — пак паѓаш. Затоа, кога зборува за фитнес, тој не мисли само на тренинг. Мисли на: како спиеш, како се движиш преку ден (не само во теретана), што внесуваш, во какви односи живееш, колку страв храниш, колку гордост ти управува со одлуките, и дали воопшто знаеш зошто го правиш тоа што го правиш. Телото не е машина што ја „фино подесуваш“ со суплементи. Телото е жив систем кој реагира на твојот начин на живот. И тука тој удира со една реченица што боли: има премногу „ранети деца“ во тела на возрасни луѓе. Луѓе што никогаш не научиле да се носат со себе — па бегаат во работа, во тренинг, во алкохол, во зависности, во лажен успех, во туѓи очекувања.

Зглобовите се цена на егото: што го чини телото кога брзате кон резултати и не ги слушате сигналите

Кога зборува за тренинг, Далибор не зборува како фитнес-проповедник. Зборува како човек што гледал премногу тела како се распаѓаат од „паметни програми“. Неговиот омилен пример е класичното чучнување со шипка на грб. Не затоа што е „лош“ сам по себе — туку затоа што луѓето го прават како да е магија. Се натпреваруваат со килограми, со повторувања, со егото. А телото не е симетрично. Ниту пак животот е. Оптоварувањето расте, а левата и десната страна ретко се совршено избалансирани. И тогаш, полека, незабележливо, доаѓа штетата: зглобови, тетиви, ‘рбет… Проблемот е што мускулите се „побрзи“ од зглобовите. Мускулот се зајакнува, егото се крева, килограмите растат — а зглобот касни. И тоа што касни, ќе те стигне. „Во дваесеттите може да ти помине секаква глупост. Во триесеттите и понатаму — сè доаѓа на наплата.“ Не стареете — плаќате сметки за начинот на кој сте живееле последните 10–15 години.

Утрото како битка: Секојдневниот избор кој Далибор ќе победи и борбата со внатрешните демони

Најголемото поле за борба за Далибор не е теретаната. Тоа е утрото. Секое утро, вели, тој избира каков човек ќе биде. И секое утро избира кој „Далибор“ ќе победи. Користи метафора дека во секого има два гласа, две сили, два импулси — и дека тоа е универзално: „два Матеја, два Далибора, два Игора, два Петра…“ Поентата не е да го „убиеш“ темниот дел. Тој не исчезнува. Поентата е да не му даваш волан. Колку повеќе го храниш оној дел што бара лесно, брзо, плитко, злобно, одмазднички — толку повеќе се гаси другиот дел. А кога другиот ќе се изгаси доволно, животот станува само реакција: нервоза, страв, огорченост, зависности. Далибор не го продава ова како мистика. Го продава како дисциплина. И како одговорност.

Одбивање на природните ритми не се простува: светлината, циклусите и цената на модерниот комфор

Една од неговите најсилни идеи е дека ние, како цивилизација, сме ги пореметиле сите можни природни закони — и потоа се чудиме што не сме добро. Не зборува само за храна. Не зборува само за вежбање. Зборува за ритам. Особено ја потенцира темата за светлината и циркадијалниот ритам. Телото е „наместено“ на 24 часа, сезоните бараат различна физиологија и различно однесување, модерниот човек живее како да е истиот ден — 365 пати по ред. Летото телото природно е поактивно и подобро „работи“ со јаглехидрати. Зимата бара друга стратегија: повеќе адаптација, издржување, поинаква енергија. Применува и практики што ќе изнервираат многумина: изложување на студ, излегување надвор, движење во природа, давање на телото „сигнали“ дека сезоната е сменета. Сонцето и сончевата светлина треба да „влезе“ во организмот како информација, не само како топлина. Модерниот комфор не е напредок. Тоа е амнезија.

Стравот продава: длабоко фабрикуваните закани, труење преку медиуми и идентитети кои не се твои

Далибор влегува во најконтроверзниот дел: тврди дека постои системско „всадување“ стравови преку мејнстрим медиуми, дека се креира клима на постојана закана и тоа го прави човекот покорен и збунет. Ова се негови ставови — не „вистини“ што ги потпишува некоја институција — но неговата логика е дека исплашен човек купува, слуша и не се бори. Споменува труење преку воздух, вода, храна, и „програмирање“ преку култура и содржини. Последниве години, според него, светот покажал колку лесно може да се туркаат нови „идентитети“ и идеи до деца кои уште немаат изградено здрава самодоверба. Тој не зборува за да се допадне. Зборува затоа што верува дека будноста е дел од здравјето.

Човекот и технологијата: вештачката интелигенција ќе ја награди свесноста, а ќе казни пасивноста

Далибор не е од оние што велат „исклучи го телефонот и ќе се спасиш“. Тој знае дека тоа е наивно. Но инсистира на едно: технологијата ќе станува сè помоќна, а човекот ќе мора да стане посвесен, инаку ќе биде истуркан во пасивност. Тврди дека иднината ќе ги награди оние што се адаптираат, што учат, што развиваат вештини — а ќе ги скрши оние што се навикнати некој друг да им ја води играта. Ова го поврзува со идејата за психичко здравје: ако си постојано во „реакција“, ако си секогаш под стрес и финансиски стегнат, ќе немаш капацитет ни да мислиш, ни да се браниш, ни да изградиш навики.

Финансиска независност значи психолошка слобода и предуслов за регенерација, а не луксуз

При крај, Далибор ја отвора темата што ретко ја поврзуваат со здравје: финансиската независност. Не ја спомнува како „стани богат“. Ја спомнува како психолошка безбедност. Ако живееш во постојан грч — сметки, долгови, страв дека ќе останеш без ништо — телото не може да биде во мир. А без мир, нема регенерација. Тој зборува за пасивен приход, создавање време, дека слободата не е луксуз туку предуслов да бидеш здрав во глава. И тука пак се враќа на неговата троношка: ако ти е психата во стега, нема да ти помогне ни најчиста исхрана.

Водата е повеќе од хидратација: истражување на квалитетот и четвртата фаза за длабоко здравје

Една од темите што го фасцинираат е и водата — не како „испив две литри“, туку како нешто покомплексно. Спомнува концепт што го нарекува „четврта фаза на вода“ и интересот за тоа како квалитетот на водата влијае на организмот надвор од класичната приказна за дехидратација. И тука се познава неговиот стил: не му е доволно „така кажале“. Сака да копа под површината. Да најде причинско-последични врски. Да го разбере системот.

Здравјето не е проект со рок — туку карактер. Кој „ти“ победува секое утро?

Ако треба да се сведе неговата порака на едно нешто, тоа е ова: здравјето не е проект што го „почнуваш во понеделник“. Здравјето е карактер. Не се гради со мотивација. Се гради со избори што се повторуваат кога никој не гледа. Се гради со тоа кој „ти“ победува секое утро. И затоа неговата најопасна реченица не е за тренинг. Неговата најопасна реченица е човечка: „Никој нема право да ти го ускрати изборот. А секој ден — ти го добиваш.“