Дали Филипче се плаши дека Груби ќе пропее?

Содржина:

• Филипче опишува појавување на бегалец без хаос и со црвен килим наместо апсење
• Филипче бара секој што знае нешто да каже и секој што прекршил закон да одговара без разлика на партија
• Филипче открива монтирани и договорени политички договори што ја рушат довербата во судството
• Филипче разобличува спрега меѓу АНБ, МВР, судството и владата со спротивставени изјави
• Филипче вели дека системот е режиран со договори, не со правила
• ВМРО-ДПМНЕ толкува паника кај Филипче, но атмосферата е на недоверба и обвинувања за договарања
• Филипче не бега од прашањето, туку го свртува вниманието кон институциите и недовербата во системот

Филипче опишува појавување на бегалец без хаос и со црвен килим наместо апсење

Филипче ја почнува приказната со една реченица што ја поставува рамката како обвинение кон институциите, не како трач за опозицијата: „Се појави бегалец којшто е на листа, луѓе кои ги бараат во државава.“ Потоа ја бои сцената така што не личи на полициска работа, туку на режиран влез: „Се појави елегантно, мирно, смирено, со наочари, со насмевка.“ И тука доаѓа ударот што останува да звони, затоа што е повеќе од политичка фигура — тоа е визуелна пресуда: „Имаше камера којашто тоа сето го снимаше. Единствено нешто што недостасуваше беше црвен килим.“ Филипче тоа го кажува како логика: ако некој е „бегалец“ што го бара државата, тогаш неговото појавување не би требало да личи на излегување од автомобил со насмевка, туку на реална операција. А кога не личи — тогаш почнува сомнежот: кој го донесе, кој го дочека, кој го водеше процесот?

Филипче бара секој што знае нешто да каже и секој што прекршил закон да одговара без разлика на партија

Кога прашањето оди директно кон стравот — дали СДСМ или ДУИ треба да се плаши ако Груби „знае нешто“ — Филипче вади реченица што личи на јавна заклетва: „Еве да ви кажам многу јасно и гласно да знаат граѓаните: кој што има нека каже.“ Потоа ја прави уште поостра: „Кој го прекршил законот нека си одговара од која и да е политичка партија.“ Ова е линијата со која се обидува да ја затвори темата „страв“. Но веднаш после тоа, тој отвора друга тема што е поопасна: дека случајот е договорен.

Филипче открива монтирани и договорени политички договори што ја рушат довербата во судството

Филипче ја поставува поентата без дипломатски филтер: „Ама вакви монтирани и политички договори не носат верба во судскиот систем.“ Тој дури тврди: „Дополнително граѓаните ја губат довербата.“ Ако случајот е „договор“, тогаш не е важно кој е на клупата. Важно е што системот станува недоверлив. А кога системот е недоверлив, секој следен случај станува уште поотровен.

Филипче разобличува спрега меѓу АНБ, МВР, судството и владата со спротивставени изјави

Филипче оди чекор подлабоко и тврди дека случајот ја открива спрегата меѓу институциите — не само меѓу судство и власта, туку и меѓу безбедносните структури. Тој ја користи верзијата што излегла од обвинителството: „Излезе соопштение од обвинителството дека пуштањето во домашен притвор е по интервенција и по сугестија на Агенцијата за национална безбедност и МВР.“ И потоа ја судира со друга верзија: „Па излезе директорот на затворот којшто кажа дека ниту АНБ ниту МВР коишто се директно контролирани од премиерот дошле и направиле проценка. Значи тоа не се случило.“ И кога ќе видиш две институции што се фаќаат во контрадикција околу ист случај, Филипче резимира: „Значи тие помеѓу себе почнаа да си пукаат политички — не во нога, во гради и во глава.“ А потоа додава: „Тоа не го сакаат граѓаните. Така да договор очигледно е дека има.“ Тука Филипче не кажува „јас се плашам“. Кажува „ова е договор“. Стравот не е од тоа што Груби ќе каже — туку од тоа што договорот крие.

Филипче вели дека системот е режиран со договори, не со правила

Дали ова звучи како човек што се плаши? Или како човек што напаѓа со теза дека системот е режиран? Ако се земат неговите зборови буквално, Филипче се обидува да ја извади дискусијата од личен терен („кој од кого се плаши“) и да ја префрли во институционален терен („кој со кого се договара“). Затоа неговите најсилни реченици не се „не се плашиме“, туку „црвен килим“, „монтирани договори“, „спрега“, „договор очигледно има“. Тоа е неговиот фронт: да ја претвори приказната во доказ дека државата функционира по систем на договори, не по систем на правила.

ВМРО-ДПМНЕ толкува паника кај Филипче, но атмосферата е на недоверба и обвинувања за договарања

Во ист момент, од ВМРО-ДПМНЕ стигнува реакција дека „видливо е од месечината“ дека Филипче е уплашен — особено од тоа што Груби, како што велат тие, „може да каже“ за повеќе имиња. Тоа е нивно политичко толкување и напад, не „факт“. Но од оваа реакција се гледа колку е токсична атмосферата: едните велат „договор има“, другите велат „се плаши“. И двете линии се хранат од истата недоверба што Филипче ја користи како главен аргумент: дека системот не е чист.

Филипче не бега од прашањето, туку го свртува вниманието кон институциите и недовербата во системот

Во целата приказна, најгласното што го кажува Филипче не е за Груби, туку за државата:
„Кој што има нека каже.“
„Кој го прекршил законот нека си одговара…“
„Единствено нешто што недостасуваше беше црвен килим.“
„Вакви монтирани и договорени политички дилови не носат верба…“
„…договор очигледно е дека има.“
Ако мора да се извлече суштината во една реченица, таа би звучела вака: Филипче не се брани дека не се плаши — туку напаѓа дека не верува. А дали тоа напаѓање е знак на самодоверба или на превентивен страв дека некој навистина ќе проговори — тоа е прашање што ќе го реши само едно нешто: дали системот ќе покаже дека е систем, а не договор.