Ги пееш нејзините болки, не го знаеш нејзиното име – Сара Милутиновиќ е тајната сила зад најсилните балкански балади

Содржина:

• Детството во Нов Белград е борба за преживување, не за убави работи
• Талент од три години, но татко ми не ме пушти да станам чудо од дете
• Гитарата ми стана продолжение на телото, музиката како моја кожа
• Детски рими прераснуваат во балади што ја носат тежината на генерации
• Две свески со песни и еден човек што препозна талент отворија врати кон големата сцена
• Баладата „Како со у мору“ е напишана за само осум минути во автомобил
• Првиот успех на Канли Кула го отвори телефонот што не престанува да ѕвони
• Јас сум автор што се гради постојано, цел живот не е доволен за уметноста
• Текстописецот е и психолог – мора да ја прочиташ енергијата на човекот за кого пишуваш
• На Балканот љубовта боли, затоа секоја наша балада е длабока и страствена
• Трендингот не е мерка за вредност, музиката мора да испорачува значење
• Мојот живот е комбинација од студио, патувања и губење на приватен живот
• Погреб и настап во ист ден – најтешкиот чекор за секој што работи на сцена
• Солзи пред публика: пијаното на Масимо и пријател кого веќе го нема
• Зад секој хит стои вистински човек и детството што го преживеал

Детството во Нов Белград е борба за преживување, не за убави работи

Јас доаѓам од Нов Белград. Моето детство не беше она идилично време од 70-тите и 80-тите кое го паметат нашите родители. Ја почувствував таа добрина само кратко, а потоа дојде сè: војни, кризи, стравови. Секојдневието беше насилство, училишни пресретувања, кражби на патики, барања за пари – тоа беше „стандардниот програм“ на мојата генерација. Памтам и бомбардирање. Сеќавам на периоди без струја и греење. Тоа нè направи деца кои помалку мислат на материјалното, не поради некоја возвишеност, туку реалноста беше поинаква – важно беше само да издржиш. Најголемиот сон тогаш беше само да ми ја прекројат собата, да личи на нешто. Но, кога растеш во темнина, хоризонтите ти ја стегаат душата и сништата ти стануваат минимални.

Талент од три години, но татко ми не ме пушти да станам чудо од дете

Мајка ми сакаше да одам на балет, иако имав две леви нозе и две десни раце. Но, додека другите вежбаа кореографија, јас ги повторував песните што ги свиреше репетиторот. Мајка ми го забележа тоа, ме тестираа и открија „вонсериски“ талент – совет беше да ме запишат во музичко училиште уште на три–четири години. Татко ми не дозволи. Неговиот принцип беше: децата треба да си играат. Се согласувам и денес, иако звучи невообичаено за „кариера“ – талентот мора да созрее со емотивна зрелост. Но еднаш кога ќе се запали нешто внатре, веќе нема враќање назад.

Гитарата ми стана продолжение на телото, музиката како моја кожа

Некој подоцна ќе рече дека изгледам со гитара како да е неодвоив дел од мене. И вистина е. Од седум години е со мене. Не барав пијано, не барав виолина – барав гитара. Причината беше едноставна: братучед ми Раќа, мојот идол, свиреше и пееше на семејни слави. Музиката за мене беше магија: бојата на глас, струните, ритамот и тишината што настапува пред насмевки, солзи, или смеа. Јас како дете часови ќе „дрнкав“ на гитарата, а денес без неа не можам да се замислам.

Детски рими прераснуваат во балади што ја носат тежината на генерации

Првите песни ги пишував уште пред убаво да знам да пишувам – детски рими, мали глупости, битен беше ритамот. Првата „сериозна“ песна имав околу девет години. Со 14–15 години добив прв рок-бенд. Свиревме кавери од ЕКВ, Електрични оргазам, но и се обидувавме да направиме нешто свое. Имавме демо-снимки, проби, и суети, но и силното чувство дека мораш да го истуриш сиот внатрешен немир некаде. Бев најмладата, другите веќе мислеа на факултет – а јас само на музиката и прашањето што ќе правам со ова во мене.

Две свески со песни и еден човек што препозна талент отворија врати кон големата сцена

Во тој период мојата сестра веќе беше во музиката. Професорка по виолончело, членка на оркестар. Таму запозна човек од индустријата — Гане Пејкоз и ме спои со него. Имав 17–18 години, живеев дома, а тој дојде и ги доби моите две свески со песни – некомерцијални, оригинални. Гане ми рече: „Ова е супер. Следниот пат ќе дојдам со Гоца Тржан.“ И дојде. Така ми се случи првата голема пресвртница: албумот „У ниском лету“, прв соло албум на Гоца, со наслов по моја песна. Од „дете со свески“ станав авторка на реалната сцена.

Баладата „Како со у мору“ е напишана за само осум минути во автомобил

Многумина мислат дека хит се прави по месеци работа и некаков ритуал. Понекогаш е така, понекогаш не. Јас работам така што текстот и мелодијата ми се случуваат истовремено. Најбрзиот пример е „Како со у мору“ — ја напишав во автомобил, додека се враќав од град кон дома, од Јужен Булевар до Нов Белград, за седум–осум минути. Не значи дека песната е површна, туку дека понекогаш нешто се отвора и ти само го фаќаш моментот.

Првиот успех на Канли Кула го отвори телефонот што не престанува да ѕвони

Кога „Како со у мору“ и албумот почнаа да прават бран, сè се случуваше брзо. Буквално додека се симнувавме од сцената на „Сунчане скале“ на Канли Кула, веќе имаше автограми, публика што ја препозна енергијата. Тогаш разбираш: ако е нешто искрено и погодува луѓе, сцената знае да те исфрли со брзина што те остава без здив. Телефонот ѕвони, вратите се отвораат, но мораш да останеш со нозете на земја — индустријата и дава, и зема.

Јас сум автор што се гради постојано, цел живот не е доволен за уметноста

Луѓето сакаат јасни етикети: „композитор“, „текстописец“, „продуцент“. Јас сум сето тоа, плус изведувач, кант-автор и некој што секогаш се надградува. Како што велам, ќе се градам до крајот на животот. За мене „живеј го сонот“ не е фраза за Инстаграм – тоа значи постојано да работиш на себе. Среќата не е крајна цел, туку патеката меѓу точка А и точка Б – процесот, создавањето, движењето.

Текстописецот е и психолог – мора да ја прочиташ енергијата на човекот за кого пишуваш

Кога пишуваш за други, не земаш само информации туку мораш да ја читаш и личноста, нејзината енергија, да препознаеш дали тоа што го кажува е вистина, дали бегството е бегање од себе. Текстописецот мора да биде и психолог, бидејќи песната пренесува цела енергија. На крај, да создадеш нешто што ќе живее, мораш да ја најдеш точната синергија на човекот и зборот.

На Балканот љубовта боли, затоа секоја наша балада е длабока и страствена

Често велам дека ние на Балканот не пееме за љубов бидејќи сме мазохисти, туку затоа што љубовта ни е страст, „3D“ – мораме да го почувствуваме и убавото и болното, сè што кине. Затоа нашите балади звучат како крај на светот. Во Хрватска љубовта понекогаш е лесна, нежна. Ние сакаме нежност „како увозен производ“, ама кога ќе правиме свое – сакаме да боли.

Трендингот не е мерка за вредност, музиката мора да испорачува значење

Многумина ме прашуваат дали „трендинг“ значи вредност и популарност. Мислам дека не. Денес може да се стане популарен и без вредност и без племенита цел, а тоа, како што кажува Емир Кустурица, е опасно – пораката дека не треба ништо да работиш, само да бидеш „видлив“, е погрешна. Во минатото и антихеројот бил актер, пејач, поет, репер, скејтер – денес често нема занимање. Тоа остава последици. Музиката може да образува ако сака — прашање е што сакаме да испорачаме.

Мојот живот е комбинација од студио, патувања и губење на приватен живот

Понекогаш немам приватен живот, не излегувам од студио. Некој ќе помисли, според социјалните мрежи, дека само патувам. Вистината е – студио и патување напоредно. Патувањето ми е гориво; нуркам, тренирам, понекогаш боречки вештини – тоа ми помага да бидам во своето тело, кога емоциите на другите ме водат.

Погреб и настап во ист ден – најтешкиот чекор за секој што работи на сцена

Понекогаш работата те потсетува на горчливата страна на сцената. Мене ми почина сестра. Тој ден беше погребот. И сепак, имав настап. Никој не сакаше да најде замена, никој не сакаше да помести или откаже. Отидов. Не затоа што сум железна, туку затоа што системот е таков. По погребот плачев, а потоа, исцрпена, морав да ги забавувам луѓето. Моите блиски пријатели дојдоа само за да ме држат да не се распаднам.

Солзи пред публика: пијаното на Масимо и пријател кого веќе го нема

Плачам на музика. Не секогаш, но кога ќе ме удри – ме здробува. Минатата година на концертот на Масимо Савиќ, акустично, летна сцена, видов пијано и се сетив на пријателот Александар Банца кој почина неодамна. Заедно со мојот пријател и соработник Душан Малагиќ се расплакавме како деца. Тоа е музиката: не те прашува дали си силен, таа ти ги покажува вистинските чувства.

Зад секој хит стои вистински човек и детството што го преживеал

Луѓето слушаат песна и мислат дека се појавила од воздух. Не, секоја песна е човек, нечие детство, нечии бомбардирања, сиромаштија, нечие „дај ми само да ја сменам собата“, нечие „нема струја“, нечие „мора да оди на настап дури и кога ти е погреб“. Јас го ставам тоа во музика – некогаш за седум минути, некогаш со недели, но секогаш со намера да ги претворам чувствата на луѓето во нешто што може да се пее. И мојата најлична лекција, што сум ја криела во стихови, е: длабоко, во тишината, најважно е да го слушаш срцето.