Исповед: Бев анксиозен и докторите ме направија зависен од апчиња, но Господ ми го смени животот

Исповед: Бев анксиозен и докторите ме направија зависен од апчиња, но Господ ми го смени животот

Содржина:

За почеток, кажи ни кој си ти — како сакаш луѓето да те запомнат од оваа приказна?

Јас сум Лави. Роден сум 1996 година. Не сум некој што од мали нозе бил „гласен“ и самоуверен, баш напротив — повеќе сум бил затворен, повлечен, со многу мисли во глава. Живеам во куќата од татко ми, куќа што тој ја наследил, во нашето село. И цело време сум имал некаков внатрешен притисок: да покажам дека вредам, да докажам дека можам, да не ме потценуваат — и пред себе, и пред дома.

Каква беше атмосферата дома додека растеше? Имаше ли вера, традиција, нешто што те држело „на линија“?

Ние сме православно семејство. Се држеле обичаи: слава, одење на слава, луѓе што доаѓаат кај нас, заветини, тоа селскиот живот си носи свои работи. Во црква — да, одвреме-навреме. Не можам да кажам дека сум бил „црковен“ како дете, ама верата постоела во домот како култура и како навика. Истовремено, имало и страв. Кај мене, тој страв најмногу се врзува со татко ми. Не дека јас тогаш знаев да го објаснам, ама чувството беше: не сакам да разочарам, не сакам да бидам „слаб“, не сакам да ме притиснат уште повеќе. Тоа ти се таложи, а ти си дете и немаш зборови да кажеш што ти се случува.

Твојот школски пат како одеше? Каков ученик беше?

Првите години ги поминав во селото, а после — од петто до осмо одделение, па потоа средно училиште во друг град. Во средно бев во интернат — после училиште си таму, телевизор, учење, тренинг, и пак истото. Каков ученик? Сум бил добар. Сум се трудел. Не од тоа „јас сум примерен“, туку од внатрешна потреба да не ме потценуваат. Сакав да се види дека можам. Сакав и дома да видат, и во друштвото да видат, и јас самиот да си докажам.

Спомнуваш фудбал. Што значеше фудбалот за тебе?

Фудбалот ми беше љубов. И ден-денес го сакам спортот. Фудбалот беше нешто мое, нешто каде што можев да се чувствувам жив и „на место“. Се трудев за тренинзи, се трудев да бидам во форма, се трудев да се покажам. Ама пак ќе ти кажам — кај мене сè беше со притисок. Не беше само „уживај“, туку „ајде да докажеш“. Па кога нешто не оди како што очекувам, јас или ќе прекинам, или ќе се повлечам. Тоа ми е моделот: кратко време, па или се качувам многу, или пропаѓам и се откажувам.

Кога почна да се менува сликата — кога почнаа излегувања, алкохол, потреба да се „опуштиш“?

Во тие години кога почнуваш да излегуваш, кога те влечат девојки, друштво, ноќи, музика. И искрено: алкохолот кај мене не беше „ајде да се напиеме ради мерак“. Кај мене беше алатка. Јас сум бил затворен, повлечен, и кога ќе испијам — одеднаш можам да пријдам на девојка, можам да бидам „интересен“ во друштво, можам да се смеам, можам да не мислам толку. Алкохолот ми служеше да се опуштам и да станам некој друг — не оној што се плаши, туку оној што „функционира“. Ама тоа е лажна сила. Таа трае додека трае пијачката. После се враќаш на истото, само потешко.

Дали проба и дрога? Во транскриптот спомнуваш марихуана.

Да, пробав и марихуана еднаш. Ама не траеше долго. Пробав, видов дека не ми се допаѓа и застанав. И јас знаев дека тоа не е добро — и дома ми зборувале, и јас во себе сум знаел. Само што, кога си во тој период, кога сакаш да се докажеш во друштво, кога сакаш да не си „оној повлечениот“, тогаш лесно се лизга човек и во работи што не се негови. Кај мене, најголемата „замка“ не беше толку дрогата колку што беше алкохолот и таа потреба да се претворам во некој што не сум, само за да ми биде полесно меѓу луѓе.

Во еден момент влегуваат лекари, терапија, апчиња. Што ти се случи тогаш? Зошто воопшто дојде до тоа?

Доаѓа момент кога веќе не е „излегување“ и „викенд“, туку внатре ти е хаос. Имаш тензија, имаш стравови, имаш моменти кога не можеш нормално да функционираш. И тогаш, нормално, бараш решение. Јас отидов кај доктори, добив терапија — антидепресиви, лекови за смирување. И да, во почетокот тие како да помагаат: те успиваат, те смируваат, ти го намалуваат ударот. Ама не ти го решаваат коренот. Ти помагаат малку да преживееш, ама она што ти е внатре — останува. И кога ќе помине ефектот, пак си ти таму, само со уште поголем страв: „што ако без ова не можам?“

Дојде ли момент кога почувствува дека стануваш зависен од тие лекови?

Да. Тоа е тивко, тоа не е одеднаш. Почнуваш да се плашиш да ги прекинеш. Кога ти е подобро и ќе речеш „ајде да престанам“, те фаќа страв: „што ако ми се врати?“, „што ако полудам?“, „што ако не можам да спијам?“, „што ако не можам да функционирам?“ Јас имав и такви работи — како рутини што ме држат. На пример, ако не испијам нешто навечер, не можам да заспијам. Тоа ти покажува колку си се врзал за „помагалата“, а не за вистинско закрепнување. Живееш во страв да не ти се врати темнината.

И тогаш се појавува и духовната страна. Како почна да бараш помош таму?

Кога човек ќе се најде во безизлез, почнува да бара насекаде. И јас барав. Отидов во црква, одев и по манастири, разговарав со свештени лица. Ќе ти кажат, ќе се помолат за тебе, и ти се фаќаш за тоа. Не затоа што си „превртен“, туку затоа што си уморен од себе и од кругот во кој си. И има моменти кога се чувствуваш како да се смирува нешто. Ама пак, ако си во внатрешен хаос, ти бараш „брзо“ — а тоа ретко доаѓа брзо. Кај мене беше процес, не беше една молитва и готово.

Во еден дел спомнуваш тежок период околу 2018 година — развод, раскинување, нов пад. Што се случи тогаш?

Во 2018 година моите се разведоа. Тоа беше удар. Паралелно со тоа, имав и девојка, раскинавме, и ми се отвори дупка. И кога веќе си склон на депресија, тоа е како да ти тргнат под нозете. Не зборував со никого. Не излегував никаде. Се затворив дома. И тоа затворање е страшно: не е мир, туку е темнина. Си сам со мислите, а мислите не ти се пријатели. Тогаш првпат сериозно сфатив колку ми значи кога некој само ќе те сослуша — не да ти држи предавање, туку да те слушне.

Потоа велиш дека си донел одлука да одиш во „Рето центар“. Што беше тоа за тебе?

Во тој момент јас се уште ги пиев лековите. Мајка ми беше во Швајцарија. И дојдов до одлука да одам во Рето центар — мислев дека тоа е единствено решение. Мене ми требаше нешто што ќе ме исече од старото, од навиките, од кругот. Бев скептичен. Не сакав да одам. Ама бев толку лошо што си велиш: „или ова, или ништо“. И така отидов.

Како изгледаа тие месеци таму? Во транскриптот има реченици како „како ропство“, „страшно“.

Така го доживував. Секој ден беше борба. Не затоа што некој таму сакал да ти направи зло, туку затоа што ти внатре си распаднат. И кога те стават во режим, во правила, во промена — ти излегува сè: страв, нервоза, желба да избегаш, мисли што не ти даваат мир. Јас таму имав период од неколку месеци што го паметам како најтешка фаза. Имав страв што траеше со месеци. Чекав само да легнам во кревет, и се молев да престане. Тоа ти е човек кога веќе не бара успех, не бара среќа — бара само да не го боли.

На 10 март спомнуваш дека си излегол наутро со многу црни мисли. Што беше тој ден?

Тој ден јас излегов со план да одам дома — и во главата ми се вртеше и најцрното. Имаш моменти кога си толку очаен што мислиш дека излез нема. Јас тој ден дојдов во Петровац и лутав, буквално лутав. Тоа не е „шетање“, тоа е човек што не знае што ќе направи со себе. А во исто време, има еден дел во тебе што вика: „Не смееш.“ И јас тоа го имав. Ми дојде мисла и знаев: јас тоа не смеам да го направам. Не затоа што не сум имал идеја, туку затоа што во тој момент нешто во мене сепак останало живо — некаков минимум совест, минимум страв од тој чин, минимум надеж дека постои друго решение.

Кога се случи пресвртот во верата — кога тоа стана лична работа, не „обичај од дома“?

Кога си во таква состојба, не се молиш за да изгледаш побожен. Се молиш затоа што немаш каде. Јас тогаш почнав искрено да му се обраќам на Бог. Почнав со најпростото — „Оче наш“. Отидов надвор сам, гледав во ѕвездите и зборував. Како да постои нешто поголемо, и ти пробуваш да фатиш контакт. Потоа почна да се случува и тоа: да барам луѓе од црква, да се врзам со „браќа и сестри“, да слушам, да читам, да се менувам. Не одеднаш, ама како процес — ден по ден.

Како изгледа твојот живот денес, ако го споредиш со тој период?

Денес сум отворен. Им кажав на сите. Ја отворив приказната со моите, ја отворив со луѓето околу мене, ја отворив со браќата и сестрите со кои се дружам. Не сакам веќе ништо да кријам, затоа што криењето ме уби. И имам една порака што ја живеам: Бог да биде на прво место. Не како парола, туку како ориентација. И другото: да се молиме едни за други. Затоа што јас, кога сум бил најлошо, најмногу ми фалело да знам дека некој стои зад мене, дека некој не ме гледа како „проблем“, туку како човек. За мене, тоа е единственото вистинско решение — не само за мене, туку за сите: да не се оставаме сами, и да имаме каде да се фатиме кога ќе се распадне сè.

Коментирај анонимно

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *