Каде исчезнуваат милијардите фотони кога ја гасите сијалицата? Физичарите даваат одговор
Кликнување на прекинувачот и собата за миг потонува во мрак. За човечкото око овој процес изгледа моментален, но на квантно ниво, во тие неколку микросекунди, се случува вистинско расчистување на просторот.
Фотоните кои до пред една секунда се одбивале од ѕидовите, мебелот и вашата облека, не се растворуваат во воздухот и не исчезнуваат во ништожност. Тие го продолжуваат своето патување со огромна брзина од околу 300.000 километри во секунда, судирајќи се со сите пречки пред себе.
Светлината не се запира како вода од чешма, туку се претвора во топлина
Светлината не може да се исклучи како млаз вода од чешма, каде што протокот едноставно прекинува. Неа можете само да ја „потрошите“, односно да го претворите нејзиното подредено движење на честички во хаотично движење на атомите, процес што ние го нарекуваме топлина.
При секој удар и судир со површините во собата, како ѕидови, мебел, теписи, па дури и честички прашина, честичката на светлината, фотонот, пренесува дел од својата енергија на електроните од атомите на тој материјал.
Како што ја предаваат својата кинетичка и електромагнетна енергија, фотоните целосно се апсорбираат и престануваат да постојат како честички, целосно давајќи се себеси за загревање на ѕидовите и предметите во просторијата.
Времетраењето на овој процес е зачудувачки кратко. Токму поради тоа темнината за нас настапува без никакво доцнење, бидејќи човечкото око едноставно не е физички способно да регистрира толку краток временски интервал.
Кај МКС, во вакуумот нема ѕид, прашина или атмосфера што би ја запреле светлината
Доколку го притиснете прекинувачот на Меѓународната космичка станица, МКС, надвор во вакуумот на космосот, фотоните ќе се однесуваат сосема поинаку.
Таму тие немаат од што да се одбијат и нема што да загреат. Излетувајќи од светилката, тие ќе летаат практично засекогаш низ вселенскиот простор, сè додека не се судрат со некоја материја, на пример со површината на Месечината, или не бидат фатени од објективот на вселенскиот телескоп „Џејмс Веб“ по неколку милијарди години.
Токму затоа космосот е црн: таму нема атмосфера што би ја расејувала светлината на сите страни, како што тоа се случува на Земјата.
Коментирај анонимно