Како да ја пронајдеш вистинската љубов? Франческа Хоги 12 години истражува на оваа тема и еве го начинот

Содржина:

• Индустријата на бајките ни внесува лажни идеали за љубовта уште од детството
• Причината што некој лесно влегува во врска, а друг не може – се што носиш во себе
• Листите и критериумите често се изградени од страв и статус, не од вистинска желба
• Вистинските стандарди значат почит и сигурност, а не статус и изглед
• Културолошките пораки ја диктираат нашата слика за пожeлност, но тие се лаги кои треба да ги отфрлиме
• Биди малку чуден: уникатноста е филтер кој ќе ти заштеди време и енергија
• Патот до љубовта според Франческа
• Љубовта е вештина, не само чувство: Бел Хукс и сериозниот пристап кон емотивниот труд
• Културната идеја за машкоста ги ограничува и мажите, притоа предизвикувајќи страв од вистинска љубов
• Митот за „единствената“ љубов создава страв и паника, а многу „твои“ луѓе те чекаат низ животот
• Вистинската љубов е „внатрешна работа“: ти си половина од равенката и имаш моќ да избираш

Индустријата на бајките ни внесува лажни идеали за љубовта уште од детството

Ние не растеме со неутрален однос кон љубовта. Растеме со програма. Франческа тоа го нарекува „индустрија на бајките“ – огромен механизам од реклами, филмови, музика и маркетинг што ни продава едноставна формула: ќе бидеш среќен засекогаш, ако те избере „високо-статусен“ партнер, во момент што личи на романтична комедија. Се продава и уште една подла идеја: дека можеби „не можеш да ја купиш љубовта“, ама можеш да ја купиш својата вредност да бидеш сакан. Пораката е секогаш иста – ако си доволно убав, доволно „правилен“, доволно привлечен според туѓи стандарди, тогаш ќе дојде „правата приказна“. Ако не – нешто ти фали. И ете го коренот на многу модерни несреќи: ние влегуваме во врски со став дека љубовта е надворешен ресурс, редок и „скапоцен“, што мора да го заслужиш. А таа поставка потоа создава реална конфузија: како воопшто се мери компатибилност, кога главната цел е да бидеш избран? Франческа ја врти логиката обратно: љубовта не е нешто што ти се случува „од надвор“ како награда – туку нешто што се гради од внатре, како став, избор, и способност да даваш и да примаш.

Причината што некој лесно влегува во врска, а друг не може – се што носиш во себе

Кога почнала како стројник, била наивно убедена дека работата е проста: ќе ги споиш „правите“ луѓе и работата ќе тече. Но по некое време забележала нешто што ја извадило од романтичниот сон: може да имаш двајца луѓе со речиси ист профил, а само еден од нив да влегува лесно во врски – додека другиот се мачи со години. Желбата е иста. Намерата е иста. А исходот – различен. Тогаш си го поставила прашањето што никој не сака да го слушне: ако не е до бројот на состаноци, до „опциите“ и до „вистинскиот човек“ – што е? Нејзиниот одговор е директен: важно е што носиш внатре во себе кога влегуваш во љубов. Убедливи приказни за тоа се крстосуваат кај сите: верувања за љубовта, стравови, чувство за сопствена вредност, стара болка, фантазии што никогаш не си ги проверил. Понекогаш изгледаат како „личен вкус“. Всушност се програма.

Листите и критериумите често се изградени од страв и статус, не од вистинска желба

Повеќето луѓе што се сами имаат листа. Не е проблемот што имаат листа. Проблемот е што листата е често создадена од две невидливи сили: 1) идејата за тоа кој треба да биде „мојот партнер“, и 2) стравот: кој мислам дека би сакал да биде со мене. Франческа дава пример на клиентка што била апсолутно уверена дека нејзината желба е да биде со маж од конкретна група – „црн и христијанин“. Таа не ја напаѓа желбата; таа ја напаѓа неиспитаната причина. Кога некој ќе каже: „Јас само тоа сакам“, Франческа не вели „тоа е погрешно“. Вели: „Изборот е твој. Ама вреди да си ја знаеш причината.“ Затоа што многу „критериуми“ не се критериуми за љубов – туку за статус, страв и навика. Па доаѓа нејзината главна пренасока: наместо да прашуваш „каков човек сакам“, прашај се: „Каква врска сакам да живеам?“ Како да се чувствувам во неа? Како да ме гледа? Како да се однесува кога не се согласуваме? Каков партнер е кога животот не е лесен?
Луѓето често ги користат „надворешните обележја“ како замена за тоа чувство. Еве класичен пример што таа го гледа кај професионални жени што излегуваат со мажи: „Мора да има одредено образование… мора да заработува одредена сума…“ Кога ја праша „зошто“, одговорот не бил за дипломата. Бил за стравот: „Така ќе ме поддржува… нема да се плаши од мојот успех… ќе ми биде сојузник…“ И тука доаѓа шлаканицата што ретко кој сака да ја признае: можеш да најдеш човек со повеќе пари и повеќе дипломи – што ќе те третира ужасно. И можеш да најдеш човек без тие „ознаки“ – што ќе ти биде најголем поддржувач. Ако навистина сакаш поддршка – барај поддршка. Не барај диплома како алиби.

Вистинските стандарди значат почит и сигурност, а не статус и изглед

Фразата „Јас имам стандарди“ често значи: „Јас одбирам само одреден изглед, висина, статус.“ Франческа вели дека вистинските стандарди не се тие. Вистинските стандарди се: како се однесува со тебе откако ќе влезеш во врска. Дали има почит? Дали има сигурност? Дали има зрелост? Дали те гледа како човек или како трофеј? Парадоксот што таа го гледа е болен: луѓе што се „строги“ во листата, а потоа прифаќаат „ѓубре“ во третманот. И тоа не е затоа што се наивни. Туку затоа што културата им вика: „Ако го фатиш ‘уловот’, не е важно што ќе добиеш дома.“ Франческа е директна: почит и сигурност мора да постојат од прв ден. Интимност и посветеност можат да растат со време. Но ако нема почит – тоа не е љубов што се гради, тоа е терен што се распаѓа.

Културолошките пораки ја диктираат нашата слика за пожeлност, но тие се лаги кои треба да ги отфрлиме

Франческа зборува особено остро за пораки што ги добиваат црните жени во западниот свет: статистики, наративи и медиумски заклучоци што повторуваат дека се „најмалку посакувани“, „најмалку избирани“, „најмалку женети“. Таа вели дека кога го слушаш тоа доволно долго, ќе почнеш да се однесуваш како да е вистина – и токму тука се случува самосаботажа. Но поентата не е само во конкретна група. Поентата е универзална: секој има свое „празно место“ што може да го пополни со страв: „Јас сум…“ (премногу стар/премногу низок/премногу различен/премногу ова/премногу она) – па затоа „немам шанси“ или „морам да се задоволам“. Таа го сече со реченица што треба да си ја паметиш: „Ако некој не сака да биде со тебе поради тоа што си – нека си излезе сам од играта.“ Наместо да се обидуваш да станеш „маркетабилен за сите“, поумно е да станеш јасен за своите луѓе.
Франческа користи едноставна споредба: ако правиш забава што треба да им се допадне на сите, најчесто ќе биде безлична и здодевна. Најуспешните забави имаат јасна тема — токму затоа некои луѓе нема да дојдат, но други ќе кажат: ‘Ова е баш за мене.’ Истото важи и во љубовта.

Биди малку чуден: уникатноста е филтер кој ќе ти заштеди време и енергија

Франческа признава дека кога била на апликации, намерно праќала „чудни“ пораки. Не за да се прави интересна, туку како тест: ако некој не може да ја поднесе нејзината „чудност“ – нема смисла да продолжуваат. Тоа е еден од најпрактичните принципи што ги кажува: не оди на состанок да те сакаат. Оди да видиш дали се совпаѓате. Љубовта не е процес на „избор“ каде што ти си производ. Љубовта е заемно препознавање.

Патот до љубовта според Франческа

Франческа го претставува својот пристап како пат во четири дела: 1) Mindset – да го смениш начинот на кој размислуваш за љубовта. 2) Heartset – да се чувствуваш подобро со себе и со љубовта во себе. 3) Soulset – да развиеш верба и отвореност кон можноста за љубов, без цинизам што те затвора. 4) Skillset – да се однесуваш и да излегуваш со луѓе во согласност со твоите вредности и потреби. Третиот чекор е најконтроверзен, затоа што звучи како „манифестирање“ и може да личи на обвинение: „Ако си сам, значи не си манифестирал.“ Таа го отфрла тоа. Не зборува за вина. Зборува за одговорност и учење. За да го објасни, дава паралела со кариера: ако ти се повторуваат истите професионални проблеми, не е нужно „твоја вина“, но е твоја одговорност да видиш што е образецот и што можеш да смениш. Истото важи и за љубовта: ако постојано влегуваш во ист тип врска, со ист тип луѓе, со ист тип распад – тоа не се случува без твоја соработка. Можеби несвесна, ама постои. Еден мал расказ што ја фаќа суштината: човек стои пред продавница што продава само ѓевреци и држи табла „Гладен сум“. Некој му носи ѓеврек, а тој разочарано вели: „Оф, пак ѓеврек…“ Не е поентата да му се потсмееш. Поентата е да видиш колку често ние стоиме пред „продавницата“ што ни дава исто – и се чудиме зошто добиваме исто. Ако се поместиш сто метри лево или десно, можеби ќе добиеш друга храна.

Љубовта е вештина, не само чувство: Бел Хукс и сериозниот пристап кон емотивниот труд

Франческа се потпира на Бел Хукс – мислителка што за љубовта зборува со сериозност што ретко ја гледаш во поп-културата. Една мисла е најострата: „Повеќето од нас се неумешни во љубовта.“ Зошто? Затоа што ние љубовта ја третираме како чувство што треба да го почувствуваш, а не како вештина што треба да ја научиш. Не учиме за комуникација, граници, емпатија, конфликт, поправка, сочувство. Учиме за „искри“, „хемија“ и „судбина“. Бел Хукс ја претвора љубовта во глагол: љубовта е тоа што го правиш, не само тоа што го чувствуваш. А кога љубовта е глагол – тогаш и односите се вештина. И тогаш „нема среќа“ станува изговор што се крие зад недостаток на работа.

Културната идеја за машкоста ги ограничува и мажите, притоа предизвикувајќи страв од вистинска љубов

Франческа не ја штеди културата што ги учи мажите да не чувствуваат, да не зборуваат, да „поправаат проблеми“ наместо да присуствуваат во емоција. Таа вели дека патријархатот не ги повредува само жените – ги повредува и мажите, затоа што ги отсекува од ранливост и љубов. И тука се случува уште една важна поента: ако некој маж нема алатки за самовредност без статус, без работа, без „резултат“ – тогаш ќе биде слаб во интимност. Ќе сака љубов, ама ќе се плаши од неа. Не е оправдување. Е објаснување.

Митот за „единствената“ љубов создава страв и паника, а многу „твои“ луѓе те чекаат низ животот

За крај, Франческа ја удира една од најсилните романтични заблуди: идејата дека постои само „еден“ човек за тебе. Таа вели: не постои само еден. Ние не веруваме дека постои само еден најдобар пријател, една единствена личност што може да биде ментор, една единствена врска што може да биде значајна. Само романтиката ја ставаш во „света категорија“ што те прави да паничиш: ако го пропуштиш – готово. Таа го шири поимот „сродни души“: имаме повеќе во животот, некои се романтични, некои не се. И кога ќе го прифатиш тоа, престануваш да љубиш од очај. Почнуваш да љубиш од избор.

Вистинската љубов е „внатрешна работа“: ти си половина од равенката и имаш моќ да избираш

Лоша е – затоа што нема да ти ја среди никој. Нема спасител. Нема „прав човек“ што ќе ти ја залепи самодовербата и ќе ти ги поправи обрасците. Добра е – затоа што имаш моќ. И тоа е она што Франческа најмногу го турка: романтична агенција. Ти не си лист што го носи струја. Ти си половина од равенката. Ако почнеш да гледаш: – што ти е навистина важно, – како сакаш да се чувствуваш во врска, – каде те води стравот, – кои „стандардни“ критериуми ти се само алиби, – дали бараш да бидеш избран наместо да избираш, – и каде стоиш пред „продавница со ѓевреци“ и се чудиш зошто добиваш ѓеврек, …тогаш љубовта престанува да биде мит и почнува да стане практика. И кога некој следен пат ќе ти каже „ќе дојде кога ќе дојде“, можеш да си кажеш нешто поостро и поупотребливо: „Ќе дојде кога ќе престанам да ја барам како награда – и ќе почнам да ја градам како вештина.“