Карл Бушби: Човекот што оди околу светот 27 години, остана без љубов, но научи како да биде среќен

Содржина:

• Две едноставни правила кои го усложнуваат патувањето: Пешачење без никаков друг превоз и без враќање дома пред крајот
• Армијата, досадата и мапите со невозможни патеки – како се раѓа сонот за експедицијата ‘Голијат’
• Критични моменти на патот: Од затвор во Панама, мразот на Алјаска, пливање преку Касписко Море и борба со гладот
• Најголемата лекција: Среќата не се мери во километри, туку во луѓето што ги сакаш и изгубиш по патот

Две едноставни правила кои го усложнуваат патувањето: Пешачење без никаков друг превоз и без враќање дома пред крајот

„Целта беше едноставна: да се вратам дома без никаков друг превоз,“ вели Бушби. Од самиот почеток, тој си постави само две правила: дозволено е само да оди или да плива, и нема враќање дома во Хал додека не стигне целосно пеш. Но, кога овие правила ќе се судрат со реалноста – визи, владини режими, комплицирани граници – патувањето станува исклучително комплексно. Зад него се години на невидени предизвици, вклучувајќи и неочекувани тешкотии со бирократијата и небезбедни региони.

Армијата, досадата и мапите со невозможни патеки – како се раѓа сонот за експедицијата ‘Голијат’

Бушби уште од дете бил авантурист, инспириран од својот татко, војник во британската армија. И самиот, на 16 години се приклучува војската и таму останува 12 години. Но, длабоко во себе чувствувал дека сака нешто повеќе. „Поминавме 12 години во британската армија чекајќи да одиме некаде, а најчесто не одевме никаде, освен во Северна Ирска. Тоа беа години на досада, чудење, немир… На некој начин почнав да цртам линии по картите, да сонувам за големи далечини и хоризонти…“ раскажува Бушби. Тој ја замисли својата патека: од Обединетото Кралство, преку Европа и Азија, Сибир, преку Беринговиот проток, Северна Америка, сè до крајот на Јужна Америка. „Кога ја нацртав таа линија на карта, веќе немаше враќање назад…“

Критични моменти на патот: Од затвор во Панама, мразот на Алјаска, пливање преку Касписко Море и борба со гладот

За 27 години, патот на Бушби не беше патека од рози. Го мина Дарин Гап, беше притворен од руските власти, затворан во Панама, скоро замрзна на Алјаска и преплива преку Каспиското Море 31 ден. „Психологијата на гладот е интересна – кога не знаеш кога ќе јадеш следен пат, со мозокот си опседнат со барање храна. Секоја сенка, секоја карпа ти личи на нешто јадливо. Завршуваш трчајќи по халуцинации,“ вели Бушби. Често завршувал ноќи сам во шатор покрај пат, преживувајќи благодарение на помошта на непознати луѓе.

Најголемата лекција: Среќата не се мери во километри, туку во луѓето што ги сакаш и изгубиш по патот

Иако често на работ на физичките граници, вистинската лекција што ја научил Бушби не е поврзана со болката и издржливоста. „Ако ме прашаш што е најтешкото нешто во изминативе 27 години – тоа е губењето на жените во кои се вљубуваш. Тоа е најтешкото што можеш да си го направиш. Физичката болка е лесна, страдањето е друго нешто“, вели тој. Најсреќните моменти му се баш тие кога бил во врска, кога имале љубов. Патувањето му ја засилило верата дека луѓето се добри – без разлика на јазикот, културата, континентот. „Светот е многу попријатен и поубав отколку што понекогаш мислиме,“ заклучува Бушби.