Кинезинка ја напуштила Кина за Белград: „Во Кина работиш од 9 наутро до 9 навечер. Тука луѓето живеат”

Содржина:

• Судбоносната средба: Две кинески реченици и љубов на прв поглед
• Контрасти меѓу Кина и Белград: Живот за работа или работа за живот
• Љубезноста и опуштеноста на луѓето во Белград и борбата со јазикот
• Културолошки судири на вкусот
• Културолошки разлики: Директноста во Белград и индиректноста во Кина
• Инстаграмот како нов живот: Од несигурност до интернет популарност
• Животот како доказ: Одлуката да заминеш од своето е можна и среќна

Судбоносната средба: Две кинески реченици и љубов на прв поглед

Ради Комша е искрен до болка кога зборува за тоа како се запознале. Шетал по улица. Ја видел — мала фигура, тенки нозе, карактеристични кинески јагодици, бела маица, црна сукња. Не размислувал долго. „Пошто знам неколку зборови на кинески, знаев да кажам: нјихао, нјихам пјао ли ја. Тоа значи: здраво, ти си убава.” Мулан се сврте. Во тој момент не знаела скоро ниту еден збор српски — но зборот „љуби ме”, во некоја комбинација со тоа што Ради го изговорил, го разбрала на свој начин. „Само ги знаев тие зборови тогаш. Знаев ‘љубиме’ и мислев дека тој сака да ме бакне. Не реков ништо, но подоцна кога пееше, кажав: тој мене ме бакна.” Разменале Инстаграм. Договориле средба. Ради донел гитара.

Контрасти меѓу Кина и Белград: Живот за работа или работа за живот

Мулан дошла во Србија за прв пат поради пријател кој веќе живеел таму. Дошла да види. Видела нешто сосема поинакво од она со кое израснала. „Видов луѓе кои секогаш се смеат, секогаш се опуштени, секогаш велат: полека. Видов лица, очи, коси со сосема поинаков изглед. И видов дека луѓето се среќни на поинаков начин.” Кина — а особено Пекинг — функционира на сосема поинакви правила. „Во Кина, ако си кажал во шест, мораш да бидеш во шест. Ако работиш, работиш — завршуваш со едно и веднаш започнуваш следното. Наутро во девет, навечер во девет. И следниот ден — исто. Со родители, со пријатели — нема многу време. Само пари, пари, пари, и тешко.” Во Белград забележала нешто поразлично: „Луѓето тука седат, зборуваат, завршуваат работа — и пак остануваат да зборуваат. Животот е разговор. Во Кина — ако свршиш работа, веднаш следна работа.” Тој контраст ја привлекол. И останала.

Љубезноста и опуштеноста на луѓето во Белград и борбата со јазикот

Кога Мулан одлучила да остане, немала ништо конкретно подготвено. Нашла куќа. Купила кола. Го средила животот — исклучиво со помош на луѓето на улица. „Кога дојдов во Белград, беше многу тешко. Не знаев јазик, барав куќа, не можев ништо. И луѓето секогаш помагаа. Некој ми рече: ај да видиме, ај да помогнеме. Баш супер, фала луѓе.” Нешто со кое имала проблем на почетокот — задоцнувањето. Во Кина, точноста е прашање на почит. Во Белград, точноста е… флексибилна. „Прво не сум навикнала дека луѓето во Србија задоцнуваат. Ако кажат во шест — уште се дома, уште не тргнале. Многу бев нервозна. Но сега сум навикната. И јас сум сега опуштена.” Па потоа додава, со насмевка: „Јас го сакам Белград — и затоа во Белград не се работи многу. Мислам дека не се работи многу, и секогаш има време за со родители, пријатели, да се шета, да се зборува, да се пие нешто. Тоа ми се допаѓа“.

Културолошки судири на вкусот

Мулан не само што живее во Белград — таа активно учи да биде дел од него. Научила српска јадења. Правела сарма. Правела Златиборска лепиња — и кога луѓето рекле дека е добра, таа веднаш се почувствувала среќна. „Кога луѓето велат мојата храна е добра — и јас сум среќна.” Правела и торта. Во Кина не се јаде многу слатко па таа не е навикната на многу благо. „Во Кина само малку, малку слатко. Во Белград секогаш поголемо слатко.” За ракијата: еднаш пробала. Само еднаш. „Беше многу силна. Не можам повеќе. Никогаш не пијам. Но беше интересно — и морав да пробам.”

Културолошки разлики: Директноста во Белград и индиректноста во Кина

Ради зборува отворено за она кое го научил живеејќи со Мулан. „Научив малку за кинеската култура. Кинезите никогаш нема да ти кажат директно. Ако разговараш со Кинез, тие ќе заобиколуваат — никогаш директно. А ние во Белград — ако не ми се допаѓа нешто, веднаш кажувам.” Мулан, пак, научила нешто поразлично. Научила српски псовки. „Знае сè, знае сè”, смее се Ради. А таа го потврдува без никаков срам. Ради знае и кинески — бројки, неколку зборови. „Тамада. Има шаби — тоа значи глупав.” Тој учел кинески песни. Таа учела да ја пее Цеца. За нејзините родители вели: „Ме примија сосема нормално. Направија hotpot — кинески стил, големо тенџере со зачинета вода, јадеш со стапчиња. Не знаев добро да користам стапчиња — но научив брзо.” „Тој брзо учи сè”, вели Мулан.

Инстаграмот како нов живот: Од несигурност до интернет популарност

Мулан секогаш сакала да снима. Уште кога била мала — ако имало камера во близина, таа сакала да биде пред неа. Но мама и тате велеа: „Не сега, не можеш.” Кога дошла во Белград, почнала да размислува за снимање — но не знаела дали некој ќе ја гледа. Дали некој во Белград ќе сака да следи Кинезика. „Не знаев дали им се допаѓа. Не знаев дали им се допаѓа мојот начин на зборување, мојот начин на живот.” Потоа го запознала Ради. Тој ја охрабрил. Почнале заедно да снимаат — прво повремено, потоа посистематски по септември и октомври, по враќањето од море. „И тогаш почнало брзо да расте. Многу брзо, на сите платформи.” Денес на улица луѓето ја запираат. „Ти си Мулан!” Деца бараат фотографии. Млади, постари — сите. Таа секогаш вели: „Секако, може.”

Животот како доказ: Одлуката да заминеш од своето е можна и среќна

Жинг Цао дошла во Белград без план. Го нашла Ради, нашла јазик, нашла сарма и Златиборска лепиња, нашла камера и публика. И нашла одговор на прашање кое многумина никогаш не го поставуваат — зашто се плашат: дали е можно да ја напуштиш земјата, јазикот и навиките, и пак да бидеш среќен? Мулан вели: можно е. Буквално секој ден го докажува тоа.