Кој ја води твојата судбина: Шокантната порака на Брус Липтон дека НЕ СИ жртва на гените, туку твоите мисли го одредуваат твоето здравје и живот

Содржина:

• Гените како алиби: Најлесниот изговор да се откажеме од одговорноста за својот живот
• Експериментот со три чинии: Исти гени, различни судбини покажани преку средината на клетките
• Мозокот го менува составот на твојата крв: Стравот или љубовта произведуваат различна хемија во телото
• Не можеш да бидеш во раст и во заштита истовремено: Љубовта отвора, стравот затвора
• Погрешната приказна за еволуцијата нè прави агресивни: Социјалната „војна“ како последица на генетскиот мит
• ДНК не е командант, туку план – и планот чека да биде прочитан од средината
• Плацебо ефектот и неговото темно огледало: Верувањето може да те излечи, но и да те разболи
• Свртената реалност – Зошто позитивното размислување не функционира без промена на подлогата во потсвеста
• Програмата што те води најмногу се пишува во првите 7 години
• Како се менува потсвесната програма: Три докажани техники за ново однесување
• Полето на верувањето оди пред тебе: Ти си одговорен за секое искуство што го живееш

Гените како алиби: Најлесниот изговор да се откажеме од одговорноста за својот живот

Липтон тргнува од тоа што го смета за најголема заблуда на популарната биологија: дека гените „се палат и се гасат сами“ и дека тие го диктираат карактерот на твојот живот. Ако тоа е вистина, тогаш си заробеник на нешто што не си го избрал. Тој ја поставува работата сурово: „Нè програмирале да веруваме дека сме жртви на животот, кога во вистина сме креатори на нашиот живот.“ И уште поостро: „Ако гените те контролираат – ти си жртва. Не си ги избрал гените, не можеш да ги смениш, и ако тие сами се ‘вклучуваат и исклучуваат’ – тогаш твојот живот е заложник на наследството.“
Тука ја внесува идејата што ја нарекува „нова биологија“: во неговата рамка, свеста и перцепцијата се активни фактори што можат да го насочат тоа како телото функционира. Тој ја врзува оваа теза и со квантната физика, која ја претставува како најверификувана наука, и ја формулира истата порака со други зборови: дека свеста го обликува искуството.

Експериментот со три чинии: Исти гени, различни судбини покажани преку средината на клетките

Липтон постојано се враќа на клучен доказ од своето лабораториско искуство: работел со генетски идентични клетки, па ги ставил во три различни средини. Клетката живее во хранлива течност – културен медиум – што тој ја споредува со крвта. Ако можеш да ја менуваш таа течност, можеш да ја менуваш судбината на клетката без да ја менуваш ДНК. Според неговото раскажување:
– Во една средина, истите клетки стануваат мускулни;
– Во друга средина стануваат коскени;
– Во трета средина стануваат масни клетки.
Прашањето е просто: што ја одлучува судбината? Гените или средината? И неговиот одговор: средината. „Гените не го контролираа тоа. Средината – културниот медиум – ја контролираше судбината на клетките.“
Ако средината ја диктира активноста во Петри чинијата, тогаш и човекот – „Петри чинија покриена со кожа“ – функционира на тој принцип.

Мозокот го менува составот на твојата крв: Стравот или љубовта произведуваат различна хемија во телото

Липтон ја врти приказната кон крвта. Во телото, клетките „пливаат“ во крв – тоа е нивната средина. Ако крвта е средината, тогаш што ја менува нејзината хемија? Неговиот одговор е: мозокот. Мозокот прави хемија според тоа што ти го носиш како „слика“ во умот.
Кога во умот носиш љубов – телото пушта хемија на љубов: допамин, окситоцин, хормон на раст. Кога во умот носиш страв – телото пушта стрес-хемија, која го менува имунолошкиот систем и го турка телото кон болест. „Различна слика во умот – различна хемија во крвта.“ И тука вметнува и најексплозивен исказ: „Деведесет проценти од денешните болести се директно резултат на хемијата на стресот, не на гените.“

Не можеш да бидеш во раст и во заштита истовремено: Љубовта отвора, стравот затвора

Липтон ја користи метафората од клетката: ако ставиш хранливи материи – клетките одат кон нив (раст); ако ставиш токсини – бегаат (заштита). Не можеш да бидеш во раст и во заштита во исто време. Во страв си затворен, во љубов си отворен. Ако останеш предолго во „заштита“, го гасиш растот – а без раст нема живот.

Погрешната приказна за еволуцијата нè прави агресивни: Социјалната „војна“ како последица на генетскиот мит

Липтон тврди дека цивилизацијата се градела на идејата „животот е борба“ и „опстанок на најсилниот“. Тоа е не само научна, туку и културна грешка што легитимира насилство. Прави споредба: градина против бојно поле – градината е систем на соработка, не натпревар. Кога клетките во телото се борат, добиваш автоимуна болест. Луѓето прават истото во општеството: „клетки“ на ист организам што се борат меѓусебно.
Ова не го кажува нежно, туку како предупредување и дијагноза.

ДНК не е командант, туку план – и планот чека да биде прочитан од средината

Липтон ја објаснува метафората со планот: ДНК е како архитектонски план за протеини. Планот не се пали, туку чека да биде прочитан. Тоа го прави клеточната мембрана – „кожата“ на клетката. Таа ја чита средината и пушта одговори. Значи, не е јадрото мозок на клетката, туку мембраната.
Тука донесува уште една идеја: организмите не реагираат само на хемикалии, туку и на енергетски сигнали, бидејќи „сè е енергија“. Клетките, според спомнати истражувања, преферираат енергетски сигнали како поефикасни од хемиските.

Плацебо ефектот и неговото темно огледало: Верувањето може да те излечи, но и да те разболи

Липтон го користи плацебо како пример што го знае секој: земаш „таблета“, а всушност земаш шеќер, и сепак ти се подобрува. Не те лекува шеќерот – те лекува верувањето. Но, негативното верување може исто толку силно да прави штета. „Негативното размислување е подеднакво моќно, но во спротивна насока.“ Ако силно веруваш дека ќе се разболиш, телото живее како тоа веќе да е вистина – со стрес-хемија, со одбранбени реакции, со затворање.

Свртената реалност – Зошто позитивното размислување не функционира без промена на подлогата во потсвеста

Липтон вели: само 5% од нашите активности се управувани од свесниот, креативен ум, а 95% од нашите денови функционираме на автопилот односно навики и програми од потсвеста. Идејата за „меден месец“ е кога живееш присутно, целосно свесен – и тогаш реалноста изгледа совршено. Кога ќе се изгуби тоа присуство, се враќаат старите програми и започнува „реалниот“ живот.

Програмата што те води најмногу се пишува во првите 7 години

Липтон тврди дека најголем дел од нашето основно „програмирање“ се случува во првите седум години од животот. Детето е тогаш во состојба слична на хипноза и впива сè како рекордер. Речениците, навиките, стравовите – сè се снима тогаш, а останува програма што те води. „Сè што сакаш, а за кое се мачиш и се бориш со години – најверојатно не е поддржано од твојата потсвесна програма. Затоа се бориш.“

Како се менува потсвесната програма: Три докажани техники за ново однесување

Липтон не нуди магична техника, туку три реални методи за промена на потсвесни навики:
1) Самохипноза пред спиење: Во фаза на заспивање потсвеста е отворена. Ако слушаш повторливи пораки, тие полесно се вградуваат.
2) Репетиција и вежбање: Новото однесување се учи преку секојдневна практика.
3) „Енергетска психологија“: Нови техники што синхронизираат левата и десната хемисфера за побрзо вградување нови верувања. Пример: телесна позиција со прекрстени раце/нозе и повторување изјава додека не се смири напнатоста.
„Ако човечкото однесување е проблем – а тој тврди дека е – тогаш мора да научиме да го менуваме поефикасно.“

Полето на верувањето оди пред тебе: Ти си одговорен за секое искуство што го живееш

Во неговата рамка, верувањето не е само мисла. Тоа е „поле“ што оди пред тебе и создава како ќе реагираш ти, како ќе реагира телото и што ќе привлечеш како искуство. Затоа Липтон инсистира на одговорност, а не на утеха. Најголемата битка не е со гените, туку со програмите: „Старото раскажување вели: жртва си. Новото раскажување – епигенетиката – вели: ти си господар.“
*Напомена: Овој текст пренесува ставови и тврдења што Брус Липтон ги изнесува во својата „Биологија на верувањето“ и сродни предавања. Не е медицински совет и не заменува консултација со стручно лице.*