Михајло Улемек тврди: „Цеца го фалсификуваше тестаментот на Аркан“

Содржина:

• Не се сложував со тој брак, но на Аркан никој не може да му се спротивстави
• По 40 дена од смртта: Совет, одбивање и прекин на секој контакт со Цеца
• Тужба за 500.000 динари – но јас стојам зад она што го тврдам
• Тестаментот што го држи Цеца, според мене, е фалсификат
• Имотот на Аркан достигнува милионски вредности – злато, автомобили, седумкатна куќа
• Децата имаат право на задолжителен дел од наследството, каде е делот што им следува?
• Цеца има политичка заштита и статус за кој некои работи никогаш не се расчистуваат
• Сурова реалност: Народот памети само осум секунди, неправдите лесно се забораваат
• Стојам зад зборовите – овој глас не е за замолчување, туку за правдата кон децата

Не се сложував со тој брак, но на Аркан никој не може да му се спротивстави

Кога дознав дека таа ќе се мажи за Жељко, јас не се радував. Не ми беше драго. И денес велам: не се сложував со тој брак. Но, тој беше таков човек што нему не можеше да му се спротивставиш. Прифатив — не затоа што ми беше мило, туку затоа што не гледав простор за друга опција. Жељко зад себе остави живот кој не беше едноставен. Имаше претходна жена, Наталија, имаше деца. Јас тогаш и сега велам: децата не се виновни за ништо. Ниту тие можат да си ги бираат родителите, ниту родителите можат да си ги бираат децата. Единствено што може родител да направи е да остави траг — каков било — што ќе им ја олесни или отежни иднината.

По 40 дена од смртта: Совет, одбивање и прекин на секој контакт со Цеца

Кога поминаа 40 дена од смртта на Жељко, јас велам дека отидов — со мојот роден брат — да ја испочитувам традицијата. По гробиштата, седнавме во кафуле. Во еден момент, Цеца дојде и седна кај нас. „Каде си бе, дебел? Те нема…“ — така ми се обрати, како да сме блиски. Јас ѝ одговорив без злоба, ама со дистанца: „Цецо, ти знаеш дека јас Белград не го сакам. А сега немам ни кај да дојдам.“ Таа, како да сакаше да ја затвори темата, ми рече нешто во стилот: „Па имаш кај мене…“ Јас тогаш ѝ кажав нешто што, според мене, е најнормално кога умира човек и останува имот, деца, капитал — и кога една жена треба да живее понатаму: „Ти си млада. Имаш две деца. Мораш да продолжиш. Што ќе правиш од утре — тоа е твое. Не е ни важно.“ Но, бидејќи веќе седна кај нас, решив да ѝ кажам што мислам како човек што верува во ред и во образ. Слушнав дека ќе земе големи пари, поврзани со фудбалери и трансфери. Таа потврди. И тогаш и’ го кажав мојот родителски совет — без закани, без уцени, без политика: „После Жељко остана голем капитал. Те молам, како родител: на секое од тие четири деца (од претходниот брак) уплати по 500.000 марки. Нека имаат за школување, за живот, за да застанат на нозе. Така ќе бидеш вистинска маќеа — и тие деца ќе те гледаат поинаку.“ И тогаш, според моето кажување, таа пред мојот роден брат го кажа тоа што ми ја заврши целата приказна: „Ќе добијат курац од мене.“ Јас не барав објаснување. Не молев. Само ѝ кажав: „Со тоа сме завршиле. Од денес — готово. Мојата нога повеќе нема да стапне во твојата куќа. На гробиштата ќе доаѓам ден порано или ден подоцна, ама на годишнини — не. Ние сме завршиле.“ И стојам зад тоа, велам. Зашто има моменти кога една реченица ти кажува кој е кој — и што е што.

Тужба за 500.000 динари – но јас стојам зад она што го тврдам

После извесно време — не знам, отприлика година дена — добив тужба. Таа бараше 500.000 динари „оштета“. Јас искрено не разбирав: што сум ја навредил? Јас, според мене, само ја кажав мојата вистина и тоа што сум го доживеал. Не велам дека сум единствениот за кого се зборувало. Луѓето секогаш додаваат, преувеличуваат, измислуваат. Јас не сум човек што ќе трча по секоја гласина. Народот, велам, не можеш да му ја затвориш устата. И не ни сакам да му ја затворам. Ама едно е кога народ зборува „од муабет“, а друго е кога ти си во приказна во која тврдиш дека си бил присутен, дека си видел и дека нешто не ти мириса.

Тестаментот што го држи Цеца, според мене, е фалсификат

Еве ја мојата најтешка теза — и најопасната за кажување. Јас тврдам: тестаментот што таа го има е лажен. Фалсификат. „Нека ме тужи пак“, велам. „Фалсификат е.“ Зошто го велам тоа? Затоа што во целата приказна за куќата, сопственоста и „враќањето“ на имотот, има премногу нешта што, според мене, не се логични. Се зборува дека таа куќа била на Наталија, дека потоа се „вратила“ кај Жељко, па тој ја префрлил на Цеца. Јас велам: не верувам дека Жељко некогаш би дозволил Наталија да му ја „врати“ куќата и да ги остави четирите деца на улица. Тоа не би го направил. А, уште повеќе, јас раскажувам дека денот кога Жељко загина — јас не можам да кажам каде точно била таа и како ѝ било. Не сум во нејзина кожа. Но, велам: јас дојдов, не ја видов. Доаѓам и наредниот ден, пак не ја гледам. Прашувам: „Каде е Цеца?“ И ми кажуваат: „Горе е, со адвокат, со Пелевиќ и со Павле.“ Јас не сум ги видел тие луѓе, велам. Не знам кој кога влегол и излегол. Но, во мојата глава, тоа е моментот кога прашањето станува тешко: Ако ден по смртта таа е со адвокати „горе“, ако тогаш се решаваат работи, ако тогаш „се пишува“ нешто — како да не се сомневам? И затоа јас велам: тестаментот што го држи — според мене — е фалсификат.

Имотот на Аркан достигнува милионски вредности – злато, автомобили, седумкатна куќа

Кога ме прашуваат „колку имот остана“, јас одговарам: многу. Се зборува за 100.000 златници. Се зборува за многу возила — меѓу нив и два блиндирани американски Фордови. Се зборува за огромна куќа, не само по квадратура, туку и по тоа како е направена. Јас велам: таа куќа вреди 6–7 милиони. Има седум ката, има подрумски простории направени подобро од нечии хотели. Внатре — архитектура, материјали, завршна работа. Жељко, велам, не прашуваше „колку чини“ ако нешто е добро. Знаеше што е добра облека, што се добри чевли — и што е добра градба. Ова не го кажувам за да го романтизирам. Го кажувам затоа што ако капиталот е толкав, тогаш прашањата за наследството не се „таблоидни“ — туку сериозни.

Децата имаат право на задолжителен дел од наследството, каде е делот што им следува?

Јас не сум правник. И тоа го кажувам отворено. Но, постои нешто што луѓето го викаат задолжителен дел — дел од наследството што, според логиката и според правото, треба да им следува на децата. Јас, според тоа што сум слушал, велам дека се зборува за една шестина. И една шестина од „голема гомила“ е огромно. Една шестина од куќа од 6–7 милиони, од злато, од возила, од капитал — тоа не е ситница. И јас прашувам, како човек: Каде е тој дел?

Цеца има политичка заштита и статус за кој некои работи никогаш не се расчистуваат

Јас тврдам дека таа со години има статус на „јавна личност“ за која се зборува само убаво — или барем така таа би сакала. А јас велам: ако си јавна личност, ќе се зборува и убаво и грдо. Како за секого. Тука излегува мојата следна теза — повторувам, тоа е мое тврдење: Таа, според мене, има политичка заштита. Јас спомнувам имиња на луѓе од политиката, кои — според моето кажување — се појавувале околу неа, на слави, свадби, родендени. И велам: во таа заштита лежи дел од нејзината сила — и дел од тоа зошто некои работи никогаш не се расчистуваат до крај. Никого не осудувам. Само кажувам како јас го гледам системот: денес не е важно кој владее, туку како владее — и како народот живее.

Сурова реалност: Народот памети само осум секунди, неправдите лесно се забораваат

Имам една груба споредба што ја кажувам: народот, велам, понекогаш е како риба — памети неколку секунди. Денес ќе се дигне врева, утре — тишина. Денес ќе се колнеме дека нешто е неправда, утре — ќе продолжиме како ништо да не било. И така ни се повторува истата приказна од 90-тите наваму. Се зборува за „просек“ плата, за „просек“ живот — а јас велам: не ми зборувајте за просек. Просекот е трик. Еднаш кажав и една сурова шега: ако едни јадат месо, други јадат зелка — просекот ќе каже дека сите јадеме сарма. А реалноста е дека едните се гоштат, другите преживуваат.

Стојам зад зборовите – овој глас не е за замолчување, туку за правдата кон децата

Јас не очекувам сите да ми веруваат. Не очекувам ни сите да ме сакаат. Јас само велам: стојам зад тоа што го кажувам. Ако некој мисли дека лажам — нека ме тужи. Ако некој мисли дека ќе ме замолчи — греши. Зашто, во мојата глава, не е ова борба за „муабет“. Ова е борба за тоа дали после смртта на еден човек — неговите деца добиле што им следува, дали имотот завршил каде што треба, и дали еден лист хартија наречен „тестамент“ е вистински или е направен така да му одговара на оној што во тој момент имал најмногу моќ.