Новак Ѓоковиќ ја открива својата тајна – како една промена во начинот на размислување става крај на сомневањето во себе
Новак Ѓоковиќ има 24 грен-слем титули, бројки што звучат како статистика од друга планета. Ама ако го слушнеш како зборува за себе, ќе сфатиш дека приказната никогаш не му почнува од теренот. Му почнува од едно чувство што му стои во градите со години — „не сум доволен“ — и од една реченица што кај него не е мотивациски постер, туку детски завет: „Немам право да не успеам. Морам да успеам. Тоа е прашање на опстанок – за моето семејство.“ Ова е приказна за тоа како човек што го освои светот во спортот, го помина најтешкиот дел на друго место: во главата. И како, во моментите кога најмногу се сомнева во себе, тој не бара „позитивни мисли“, туку дисциплина – да остане во борбата, да ја прифати темнината, и да ја скрати на секунди.
Содржина:
Детството каде што успехот беше прашање на опстанок ја формира менталната сила на Ѓоковиќ
Кога Ѓоковиќ зборува за коренот на неговиот внатрешен притисок, не оди со клишеа. Не вели „сакав да бидам најдобар“. Вели: растев во земја под санкции, во војни, во сиромаштија. И како најстар од три браќа, рано бил турнат да созрее. Една од сцените што ја носи како лузна – татко му доаѓа дома со 10 германски марки и му кажува дека тоа е сè што имаат за семејството од петмина. Не како драматизација, туку како сурова констатација. И таму, вели Ѓоковиќ, нешто се скршило и истовремено се стврднало во него. Тогаш се раѓа таа идеја што ќе го прогонува и ќе го турка со години: успехот не е избор, туку нужност. Не затоа што сака аплауз, туку затоа што во неговата глава тоа значело — ќе ги спасам моите. Тоа е моментот кога детето почнува да живее како возрасен. И кога секој пораз во иднина не е само пораз – туку опасност.
Најскапиот сон во најлошото време: Тенисот како ризик и жртва на цело семејство
Тенисот е скап спорт и во богати земји. Ѓоковиќ го избрал токму во деведесеттите, во Србија. Нема инфраструктура, нема традиција, нема систем што те турка напред. Има семејство што мора да импровизира за да преживее. Тука Ѓоковиќ не се прави херој: татко му земал пари на заем од луѓе од кои не сакаш да земеш ништо. Банките не даваат. Федерацијата нема. Патувањата чинат. Турнирите не простуваат. Се сеќава на заем од 5.000 долари за да оди во Америка како тинејџер – за големи јуниорски турнири и шанса да добие спонзор или агенција. Каматата? Прво 15%. Потоа: „ако брзаш – 25“. И татко му прифаќа. Затоа што нема друга врата. Ѓоковиќ денес го кажува тоа со благодарност, ама и со јасна тежина: стресот што татко му го носел, неговата грубост и нетрпеливост кога Новак не игра добро – сето тоа било дел од истиот механизам. Нема простор за слабост. Нема право на грешка. Тука се појавува вториот нож: ако не победувам, ги изневерувам.
„Не сум доволен“: внатрешното гориво што води и разорува истовремено
Ѓоковиќ отворено признава нешто што многу успешни луѓе го кријат: дел од неговата амбиција доаѓа од „добро место“ – љубов кон спортот, желба да инспирира, да ги радува луѓето. Ама другиот дел е потемен. Тој го именува директно: „Има дел од мене што ме турка затоа што длабоко во себе носам чувство дека не сум доволен.“ И тоа чувство не исчезнува со титули. Напротив – понекогаш станува уште посмешно: луѓето те прашуваат „што уште сакаш?“, а ти внатре имаш внатрешен судија што никогаш не е задоволен. Можеш да бидеш најдобар на свет, а сепак да живееш како да мораш секој ден да докажуваш дека заслужуваш да постоиш.
Коментирај анонимно