Од дете што сакаше да биде мајстор до човек што гради виртуелни светови без диплома – животната приказна на Никола Дамјанов

Содржина:

• Воспитувањето на детето што сакаше да биде мајстор и внатрешниот конфликт со дипломата
• Факултет, гласот на мајката и првото бегство од системот кон 3D светот
• DesignZona и пораката што целосно го менува животот и кариерата
• Од форумски рендери до реални сетови и судирот на два света
• Реченицата „немаш диплома“ – како притисок од домот станува внатрешен генератор
• Архитектонска визуелизација и градењето на сопствен авторитет
• Fresh Vesh – од девет стари машини за перење алишта до интерактивна инсталација
• Nordeus и хобито што прераснува во „голема игра“ со глобално влијание
• Предизвикот на глобалноста: кога локализацијата станува експлозија на комплексност
• Личните проекти и цената на опсесијата за вистински креативен живот
• Пораката што современите млади мора да ја чујат: не се чувајте премногу, пробувајте, грешете и покажувајте го она што го правите
• Епилог: мајсторот што никогаш не престана да гради, подобрува и надградува светови – и реални, и виртуелни

Воспитувањето на детето што сакаше да биде мајстор и внатрешниот конфликт со дипломата

„Како мал сакав да бидам мајстор.“ Не инженер, не доктор, не нешто „елитно“, туку човек што поправа, гради и решава проблеми со раце. Впечатокот доаѓа од домот, од воспитување дека вистинските луѓе се тие што знаат да направат нешто. Силната фигура на мајката, која верува во дипломата како единствена сигурност, станала негов најголем внатрешен судир: желбата да создава, но во главата да стои гласот „што вреди ако немаш диплома?“.

Факултет, гласот на мајката и првото бегство од системот кон 3D светот

Кога сите очекуваат да бидеш „некој“, тргнуваш по најлогичната траса: факултет, сериозни предмети, тежок распоред. Никола го избира Електротехнички факултет, но се судира со чувство дека тоа не е неговото. Описот за моментот изгледа како стратегиска игра: одеднаш гледаш само два чекора напред. Бегството не е драматично – тивко, преку хоби, а токму случајно почнува со 3D: „3D почнав да го работам случајно… ми беше интересно.“ Во тоа време, тоа е нивниот простор каде може да дише.

DesignZona и пораката што целосно го менува животот и кариерата

Вечер, одмор од предметите што го гушат – тоа е времето за хобито. На форумот DesignZona се качуваат дела, се добива критика и се креира првата заедница. Таму пристигнува една порака: „Ги видов твоите работи… ми треба некој за постпродукција. Дали би сакал да се видиме?“ Тогаш не му била амбиција хобито да му стане професија, но „ајде да видиме што ќе биде“ понекогаш отвора врати за кои и не си знаел дека постојат.

Од форумски рендери до реални сетови и судирот на два света

Едниот ден рендери на форум, следниот во сет со брзо учење и вистински рокови. Најпрво – комерцијални спотови и естрада, потоа врски со странски панк и хеви-метал бендови, големи издавачки куќи и сето тоа донесува увид – дека професионализмот постои во различни форми. Секој сет има своја “цена” и стил на дисциплина, а личната инспирација доаѓа токму од тие моменти кога некој останува со книга во рака додека сите одмараат.

Реченицата „немаш диплома“ – како притисок од домот станува внатрешен генератор

Колку и да работиш и се развиваш професионално, на крајот те брка гласот: „немаш диплома, немаш диплома“. Тоа не е омраза туку воспитување, форма на грижа од страна на мајката – дипломата како појас. Но реалноста е посложена: заработува, живее од креативната работа, се гради како професионалец, но некој му шепоти дека ништо од тоа не важи без хартија. Токму овој притисок го води во нова фаза: архитектонска визуелизација и светот на индустриската реалност.

Архитектонска визуелизација и градењето на сопствен авторитет

Во архвиз не создаваш само „слика“, туку нешто што некој ќе го изгради – машина што ќе сече арматура, простор што станува реален. Проекти со ентериери за продавници, решенија што бараат соработка со инженери и практични градители. Овде дизајнот повеќе не е само вкус, туку дијалог со материјал, со технологија и со реалната изведба. Тука Никола од човек што извршува, станува оној што предлага мали идеи и дизајнерски одлуки – моментот кога почнува да верува дека има што да каже.

Fresh Vesh – од девет стари машини за перење алишта до интерактивна инсталација

Иако сериозниот свет влече на една страна, Никола не се откажува од детската страст за игра и градење. Со група луѓе формираат „Fresh Vesh“. Од маички брзо преминуваат на интерактивен дизајн, инсталации. „Отидовме на складиште, најдовме девет стари машини за перење алишта… ги извадивме барабаните…“ Внатре создаваат мини светови со екрани, светло, звук. Машината за перење алишта станува галерија, предметот медиум. Главната идеја – да земеш банално и да му дадеш втор живот.

Nordeus и хобито што прераснува во „голема игра“ со глобално влијание

Во Nordeus, Nikола пристигнува во време кога компанијата има сериозна амбиција – идната 3D игра. Доаѓа да формира внатрешен арт-оддел за развој на следните проекти: големата идеја била тркачки „car simulator“. „Top Eleven немаше ништо од 3D… јас помагав околу арт-дирекција и менаџмент за UI… но целата идеја беше да се изгради арт-оддел за следната 3D игра.“ Во индустријата никогаш не правиш само „една“ игра – години се трошат на прототипи, експериментални тимови, корпоративна тајност. Сè што е дозволено да се види, тоа е само врвот на ледениот брег.

Предизвикот на глобалноста: кога локализацијата станува експлозија на комплексност

Работата на глобален продукт учи дека „една иста“ работа не значи исто насекаде. Локализацијата не е само текст и фонт – различни се и симболите. Медицинскиот знак не е ист во Европа и светот, различна е културата и љубовта кон фудбалот. Пазарите се комплексни: Азија, Јужна Америка, Кина што ти бара локален партнер и каде опасноста од брза копија е секогаш тука. Во Nordeus сфаќа – сè бара истражување, пари, партнерство и многу повеќе време отколку што некој однадвор мисли.

Личните проекти и цената на опсесијата за вистински креативен живот

Дамјанов признава: ниедна работа не може да ти даде „сè“. Затоа постојат лични проекти што го држат жив, не само функцинален. Знаењето стекнато на работа го внесува во експерименти, влегува во иновативни заедници, пробува нови 3D технологии. Личните проекти се местото за слобода, но опсесијата има цена. „Ако се препуштиш целосно, ќе добиеш многу, ама можеш и да си го уништиш менталното и физичкото здравје. Балансот не е филозофија, туку преживување.”

Пораката што современите млади мора да ја чујат: не се чувајте премногу, пробувајте, грешете и покажувајте го она што го правите

„Младите што влегуваат во рана фаза од кариерата… не знаат ништо додека не научат, не пробаат, не се изгорат… и не треба премногу да се чуваат.“ Не заостанувајте до доцна во агенција, туку работете на тоа што го сакате до два по полноќ ако тоа ве тера напред. Покажувајте го тоа што го правите, не срамете се. Ќе има негативни коментари и непријатни луѓе, но тоа е дел од процесот – директен доказ дека знаењето е единственото што никој не може да ви го одземе. И ако сте генералисти, ќе се снајдете секаде.

Епилог: мајсторот што никогаш не престана да гради, подобрува и надградува светови – и реални, и виртуелни

Никола Дамјанов не сакаше да биде само мајстор во традиционална смисла. Прво шрафови и железо, потоа полигони и текстури, гринскрин спотови до глобални пазари каде секој симбол значи различно. Низ целиот негов пат доминира истиот импулс: да земеш нешто што постои и да го направиш подобро. Да го поправиш, да го надградиш, да го претвориш во нешто што има смисла. Тој не е „човек што успеал преку ноќ“, туку пример дека успесите се резултат на години работа во мрак, сомнежи и опсесија – и верувањето дека секој може да изгради сопствен пат, дури и ако тој не постои пред него.