Отидовме на Света Гора, единственото место во светот каде што жените не смеат да влезат — и нè избркаа

Содржина:

• Света Гора има сопствени правила, закони и часовник, каде што жените немаат пристап
• Средба со монахот во Кареја: „Или имаш семејство или стануваш монах. Ако го имаш Светиот Дух, ништо не ти недостасува.”
• Во Ватопед: монасите раскажуваат за чудотворна билка и забраната за женски животни
• Ватопед ги брка посетителите поради видеа за трансродовата заедница
• Монашките гробишта: животот во Света Гора е постојано размислување за смртта и душата
• Зошто нема жени на Света Гора: монасите отворено зборуваат за искушението и среќата
• Пустиниците на Света Гора: монаси што живеат невидливи, молејќи се дури и додека спијат
• Света Гора останува мистерија: авантура завршена со протерување, но и со порака за внатрешниот живот

Света Гора има сопствени правила, закони и часовник, каде што жените немаат пристап

Света Гора е полуостров во северна Грција — официјално дел од Европската Унија, но практично нешто сосема поинакво. Теократија. Духовна нација составена од дваесет православни манастири, каде живеат и работат околу 1.600 монаси од целиот свет. Суверенитетот го држи Бог, а монасите се толкувачи на божествената волја. Жените немаат право на влез. Тоа е не само обичај, туку и закон, со векови стар и официјален. Единствениот начин да пристигнеш е со стар ферибот, двочасовно патување кога морето е мирно, поинакво кога не е. Џузепе и неговиот придружник пристигнале во немирно море. „Добро почнавме. Оваа голема авантура на Света Гора. Премногу мокро.”

Средба со монахот во Кареја: „Или имаш семејство или стануваш монах. Ако го имаш Светиот Дух, ништо не ти недостасува.”

На влезот во Кареја, главниот град на Света Гора и административен центар за сите манастири, ги пречекал монах кој ткаел комбоскини, православна бројаница. Монахот медитирал додека работел. Џузепе го прашал: „Дали некогаш чувствуваш дека си изгубил нешто тука?” – „Не. Сè најдов тука. Зошто да се изгубам?” Монахот објаснил: „Или имаш семејство или стануваш монах. Нема средно решение во православната традиција. Сиромаштија, целомудрие и послушност — тоа е сè. Ако го имаш Светиот Дух, ништо не ти недостасува.” На прашањето „Дали си среќен?”, одговорот бил: „Имаш сè. Ти си среќен.”

Во Ватопед: монасите раскажуваат за чудотворна билка и забраната за женски животни

Водич низ Света Гора бил романски монах, кој повеќе од десет години живее сам во ќелија. Освен патот, понудил и приказни: игуменот пронашол билка која лечи рак. „Многу луѓе на кои им помогнал биле излекувани. Еден од нив, за благодарност, му го подарил автомобилот.” Ги одвел до Ватопед, еден од најголемите манастири, каде што се чува појасот на Дева Марија. Денот таму почнува со зајдисонце, молитвата започнува рано ноќе. На Света Гора, покрај жените, забранети се и женски животни. „Сите мачки мора да бидат машки.” Правилото е буквално.

Ватопед ги брка посетителите поради видеа за трансродовата заедница

Во Ватопед ги дочекала неподготвеност за разговор. Забрана за влез во канцеларии, монасите ретко сакаат да зборуваат. Наскоро добиваат известување дека мора да ја напуштат Света Гора и да чекаат брод. „Нè исфрлија. Нè избркаа.” Подоцна ја дознале причината: монасите дознале за видеата кои Џузепе ги снимил за трансродовата заедница, муслимански трансродови луѓе, голи племиња, јога и вакцини. „Игуменот рекол: запрете ги. Вратете ги дома. Ова не ве засега. И морав да се покорувам.” “Оваа голема авантура на Света Гора заврши порано од очекуваното.”

Монашките гробишта: животот во Света Гора е постојано размислување за смртта и душата

Единственото место каде што им било дозволено слободно да влезат биле гробиштата. Таму, монасите доаѓаат кога имаат внатрешен конфликт или искушение. „Ги гледаш надгробните плочи и размислуваш. Наскоро треба да бидам тука. Мора да внимавам како го живеам животот. Тоа е предупредување.” Монасите по смртта се погребуваат, а по 3 до 5 години коските се вадат, мијат со црвено вино и маслиново масло, и се поставуваат на посебно место. На некои черепи, велат, може да има крст. „Нашите отци велат дека тоа го добиваат избраните од Бога. Но не знаеш кој е тој — тоа не е важно. Важно е како стоиме пред Бога.” Џузепе прашал: „Дали се плашиш?” – „Не. Само мислам дека и јас еден ден ќе бидам ваков череп.” „Смртта е само врата. Нашето тело умира. Но нашата душа — никогаш.”

Зошто нема жени на Света Гора: монасите отворено зборуваат за искушението и среќата

Со мислење дека авантурата завршила, Џузепе имал последен разговор со монах кој единаесет години живее во Света Гора. На прашањето зошто нема жени, монахот рекол: „Токму затоа што жените можат да бидат одвлекување на вниманието. Бог нè создал да се размножуваме. Мажот е привлечен од жена, жената е привлечена од маж. Тука, Богородица моли да ни даде посебна благодат да продолжиме во овој живот без женската фигура.” Џузепе прашал: „Не е ли тоа бегање од искушението наместо соочување со него?” Монахот одговара: „Кога ќе се повлечеш во манастир, започнува многу тешка борба со себеси. Оваа борба со телото не е лесна, но не е и невозможна. Со Божја помош, може.” За среќата: „Сфатив дека целосна среќа не постои на овој свет. Постои во мигови. Среќата е измешана со тага. Животот е крст. Но и подарок. Сите треба да го носиме.”

Пустиниците на Света Гора: монаси што живеат невидливи, молејќи се дури и додека спијат

На крајот, направиле последен обид да ги најдат пустиниците – монаси кои живеат сосема сами, во планините, далеку од сите. За нив има легенди: некаде живеат дванаесет невидливи, еден бега штом ќе чуе чекори, секогаш кога некој ќе го пронајде, го напушта место и си гради ново. Ќелијата што ја нашле била скромна: кревет, маса, икони. „Главната цел на пустиникот е да може да се моли дури и додека спие. Затоа имаат неудобен кревет — да бидат полусвесни и да се молат 24 часа на ден.” Никој не бил дома. Не ги нашле пустиниците.

Света Гора останува мистерија: авантура завршена со протерување, но и со порака за внатрешниот живот

Патувањето завршува со протерување и непронајдени пустиници, но и со еден значаен разговор. Монахот кај гробиштата кој зборуваше за смртта без страв, за животот како крст и подарок, ги остави со реченица: „Кога ќе станеш монах, почнуваш да размислуваш за внатрешниот живот, за твојата душа. Сакаме да се промениме. Да станеме нови луѓе.” Дали стигнале до тоа? Никој не знае. Пустиниците и понатаму бегаат штом ќе чујат чекори.