„Тие го пијат моето наследство преку цевка во кокос на Карибите- дали сум лошо дете што се чувствувам огорчено поради тоа што моите родители го трошат моето наследство на луксузни патувања?“

„Сега е време од годината кога луѓето веќе размислуваат за резервации за летните одмори, па така додека бев во куќата на моите родители го слушнав нивниот план за одење во Тоскана.

„Резервиравме вила со базен“, ми вели мајка ми, прелистувајќи ги онлајн фотографиите од една прекрасна стара италијанска фарма со поглед на маслинови градини. Мојот ум прави математика.

„Само за вас двајца?” ја прашав. „Или некои пријатели ви се придружуваат за да ги споделите трошоците?“
YOLO е акроним за „You Only Live Once“, и тоа го научив пред неколку години. Тоа стана мантра на моите родители.
Зашто, како и многумина штотуку пензионирани бумери, моите родители се чини дека развиле огромна желба за патување. И со секоја екскурзија до Прованса, секое луксузно одење во Тајланд , Њујорк или Костарика, се плашам да кажам дека станувам се поогорчена.

Не е пријатна работа да се признае, но факт е дека нивните одмори од соништата ми го исцрпуваат наследството.

Како 34-годишен милениумец, се потпирам, во некоја фаза, од нивното наследство. Но, сè што можам да видам е дека моите пари се оддалечуваат од мене и одат во Италија или Бали.

Со оглед на тоа што многу мои пријатели се во слична позиција, а кризата со трошоците за живот сè уште е во полн гас, прашањето што не вознемирува околу генерациската поделба е ова. Кој е себичен? Ние што сакаме да ги заштедат своите пари за да можеме еден ден да ги имаме? Или тие, што сето тоа така слободно го расфрлаат на себе?

На почетокот на нивното патување, пред околу пет години, ја сакав храброста и амбициозноста на тоа. Кога растевме, обично одевме во Девон или Корнвол еднаш годишно. Но, кога останаа само двајцата се опуштија. Па добро за нив, си помислив.

Проблемот беше што не застана само на еден или два одмори. Не застана ниту на три или четири.

Пет години подоцна, мојот телефон е преплавен со фотографии од тајландски рибарски чамци кои лутаат во морињата. Пријателката на мама се преселила таму пред неколку години и си помислиле: „Зошто да не ја посетиме?“

Тие поминаа две недели возејќи низ Тајланд , одејќи по барови, ресторани и плажи со ранци на грбот како 20 годишни.

Тогаш тато – човек кој порано беше доста задоволен да ги гледа патеписите за готвење на Рик Стајн од удобноста на софата – ненадејно се заинтересира за уличната храна во Токио и јапонските ноќни пазари, кои опсесивно ги истражуваше на „YouTube“.

Летовите до Јапонија не се евтини: толку знам. Сепак, тој резервира неколку.

Тие отидоа на Ибица, каде што поминаа голем дел од раните 30-ти; во Мадрид (мајка ми научи малку шпански на „Duolingo“ за тоа); и многу други прекрасни, топли, интересни места.

Додека нивните пензии се солидни, ова ниво на патување ги пречекорува и нивните заштеди. На крајот на краиштата, тие спомнаа дека ќе ја поделат секоја евентуална сума меѓу сестра ми и мене, а јас тивко сметав на тоа за понатамошен мој напредок.

На 34 години сè уште сум под кирија.

Како можам некогаш да се смирам и да им дадам внуци ако немам пари за да ги издржувам? Дали тие повеќе сакаат да одат на одмор отколку што сакаат јас да имам и да воспитувам деца?

„Секако дека твоите родители се себични“, вели мојата пријателка Кери, 38-годишна дизајнерка на ентериер во Единбург и мајка на двегодишно дете. Нејзиниот татко починал пред шест години – во тој момент нејзината мајка сфатила, на 75-годишна возраст, дека сака повторно да живее. Таа сега оди на состаноци и бара партнери.

Моето наследство моментално е испиено преку сламка во кокос на Карибите.

Но, тоа не е се. Моите родители си купуваат нов автомобил на секои две години, додека јас не можам да си дозволам ниту да научам да возам.

Изненадување, изненадување, советот од „Moneyfarm“ е дека возрасните деца треба да штедат секогаш, во случај нивното наследство да не е толку колку што се пазареле. Тие сметаат дека 70 проценти од милениумците го прават токму тоа – иако тоа е бројка што ја сметам за многу изненадувачка. Според моето искуство, штедењето за финансиски сигурна иднина кога живеете во финансиски несигурна сегашност е многу тешко“.