„Вистинската пандемија не е КОВИД — туку педофилијата“ – вели криминалниот психолог Тодор Тодоров и инсистира на регистар и забрана за работа со деца

Содржина:

• Армијата на тивки жртви: Жени и девојки што говорат дури по 20 години
• Профилот на педофилот: Под маската на „нормален човек“, со лесен пристап до деца
• „Пандемија“ затоа што сторителите добиваат мали казни, брзо излегуваат и пак доаѓаат до деца
• Тодоров инсистира: После казната – забрана за каква било работа или активност со деца, без компромис
• Не измислувајте топла вода: Модели од Велика Британија и САД со електронски нараквици
• Регистарот како реална алатка — не парола и не јавен линч, туку информативен штит за родителите
• Одмазда или спас? Ако родителот убие – детето добива нова траума и го губи родителот
• Не постојат „лица на педофил“: Комуникацијата и довербата со сопственото дете се првата линија на одбрана
• Педофили има и во политика и во шоубизнис: Опасноста не е само на улица, туку таму каде што има моќ
• Втората борба: строга регулација на психолозите и стандардите во судските експертизи
• Тодоров: „Ја продавам експертизата, не ја продавам душата“ – затоа влегувам во политика
• Најопасното е што системот се прави дека педофилијата е проблем на „туѓите фамилии“

Армијата на тивки жртви: Жени и девојки што говорат дури по 20 години

Кога темата педофилија се отвора јавно, луѓето конечно почнуваат да зборуваат – не дека се случило сега, туку пред 5, 10 или 20 години. Жртвите, според Тодоров, најчесто првпат признаваат нешто што го носеле сами со децении – од страв, срам или вина, потхранети од закани и семејниот молк. Тоа, вели Тодоров, не е само кривично дело, туку е осакатување – најчесто емоционално – што детето потоа го носи во секоја врска, секоја доверба и секоја ноќна мора.

Профилот на педофилот: Под маската на „нормален човек“, со лесен пристап до деца

Тодоров ја руши популарната заблуда за монструмот што може да се види на километар. Напротив, педофилот често е сосема обичен човек – роднина, пријател, познаник или личност со позиција со пристап до деца. Според него, заднината е психосексуално нарушување што не се лекува лесно, туку може само да се контролира со силна рамка. Најверојатната жртва е токму она дете што е незаштитено и најлесно може да се манипулира.

„Пандемија“ затоа што сторителите добиваат мали казни, брзо излегуваат и пак доаѓаат до деца

Тодоров го истакнува најстрашното: многу педофили добиваат минимални казни, одлежуваат дел, излегуваат и повторно се вработуваат во училишта, градинки, организираат детски настани. Токму затоа тој бара законот да почне токму тука – каде што пристапот до деца мора да се прекине засекогаш за овие лица.

Тодоров инсистира: После казната – забрана за каква било работа или активност со деца, без компромис

Најжестокото барање на Тодоров е јасна, недвосмислена законска забрана – осудените за сексуални злосторства врз деца никогаш повеќе да не смеат да работат или бидат во средина поврзана со деца. Политичарите, според него, само ја користат темата за да собираат поени, без вистински механизам што штити. Тоа, вели Тодоров, е најлошото лицемерие.

Не измислувајте топла вода: Модели од Велика Британија и САД со електронски нараквици

Решенија постојат, вели Тодоров, и не се магија. Во Велика Британија и САД: осудените сексуални престапници го напуштаат затворот под строги услови, со електронски нараквици, ограничувања за приближување до училишта и постојани проверки. Логиката е едноставна – ако не може да се елиминира ризикот, може да се ограничи пристапот и да се намали шансата за повторување на делото.

Регистарот како реална алатка — не парола и не јавен линч, туку информативен штит за родителите

Тодоров смета дека регистар на сторителите мора да служи – не за лов на вештерки – туку за информираност и превенција. Според неговиот модел, секој родител треба да може да провери во која населба има регистрирани лица и да донесе одлука на база на реални информации, не на фантазии или стравови. Тоа не значи печат на челото – туку одговорност кон децата и семејството.

Одмазда или спас? Ако родителот убие – детето добива нова траума и го губи родителот

Прашања како „што би сторил за своето дете?“ се јавуваат инстинктивно. Но Тодоров предупредува дека убиството/одмазда не ја решава траумата – ја удвојува: детето останува без поддршка, со траума од нападот и дополнителна загуба на родител. Затоа, вели тој, најважно е да се фокусира силата и љубовта во поддршка, а не во лутина и одмазда.

Не постојат „лица на педофил“: Комуникацијата и довербата со сопственото дете се првата линија на одбрана

Луѓето истражуваат „знаци“ по кои ќе препознаат потенцијален педофил, но Тодоров е дециден: не се мамете дека тоа се гледа на лице. Единствениот вистински штит е отворен однос со детето – да знае дека може и треба да каже сè, без страв, вина и осуда. Тој ја користи метафората „ако куќата ти е добро изградена, тешко некој ја освојува“. Ова е техника на преживување, не литературна фраза.

Педофили има и во политика и во шоубизнис: Опасноста не е само на улица, туку таму каде што има моќ

Во својата кариера, Тодоров сведочел и за случаи во кои јавни личности – и од политиката и од шоубизнисот – биле инволвирани во злоупотреба на деца. Некои се осудени, некои не. Неименувани поединци, но суштината е: опасноста може да биде маскирана зад пари, влијание и јавен имиџ. Тоа не е на некоја далечна улица, туку може да е до секого од нас.

Втората борба: строга регулација на психолозите и стандардите во судските експертизи

Паралелно со темата педофилија, Тодоров се залага и за јасно законско регулирање на професијата психолог. Тестирањата, експертизите за суд, невалидни тестови, па дури и материјал „симнат од интернет“ – се последици на нефункционален систем што удира директно по жртвите. Во случаи со деца, тоа не е академска расправа – туку прашање на правда и дополнителна заштита на малолетните жртви.

Тодоров: „Ја продавам експертизата, не ја продавам душата“ – затоа влегувам во политика

Тодоров одлучил активно да се вклучи во политика, бидејќи сфатил дека без директна граѓанска борба, законските промени остануваат бавни и невозможни. Најсилната негова реченица е: „Ја продавам експертизата, не ја продавам душата“. Ако сакаш вистински закон, мораш да се бориш за него таму каде што се донесуваат законите, не само од страна, гледајќи како жртвите исчезнуваат во заборав.

Најопасното е што системот се прави дека педофилијата е проблем на „туѓите фамилии“

Позициите на Тодоров можеби делуваат груби, но го разбудуваат стравот и совеста каде што најчесто владее утехата дека ова значи „туѓ проблем“. Во неговото видување, најголемото предавство е кога системот дозволува осудениот повторно да работи со деца, јавноста се смирува за две недели и заборава, а детето останува незаштитено. Тој не бара чуда – туку: целосна забрана за работа со деца по осуда, реален регистар, строга пробација и стандарди за експерти во судот. И најважното – комуникација со децата, затоа што токму таму почнува заштитата.