Живееме во време кога сме опкружени со луѓе, но никогаш поисплашени и поосамени – Мадлен Алгафари предупредува за најголемата тишина на оваа ера

Содржина:

• Стравот од осаменост потекнува од длабоки рани во детството, не од слаб карактер
• Одбивањето свои делови води до болест
• Запоставените чувства стануваат болести, а замениците за живот создаваат празнина што никогаш не се пополнува
• Брзите задоволства и постојана достапност го убиваат вистинското задоволство и желба
• Театротерапијата ни дозволува да ја прифатиме својата автентичност преку улоги
• Омразата е симптом на несреќа и незадоволство, не морален недостаток
• Само ако престанеме да бегаме од себе, самотата ќе стане простор за вистинска блискост со другиот човек

Стравот од осаменост потекнува од длабоки рани во детството, не од слаб карактер

Мадлен Алгафари објаснува дека стравот од осаменост не е слабост, туку резултат на „ран карактер“ – личност која уште од дете научила да преживува преку зборови, интелект и шарм. Таквите луѓе се брилијантни, креативни, интересни, но длабоко во себе носат стар страв од отфрлање и напуштање. Тие често живеат со програма во позадина: „мора да им се допаднам”, не поради аплаузот сам по себе, туку затоа што тоа е доказ дека нема да бидат оставени. Овие модели се врежуваат од најраните години и ако родителството е некомпетентно, дури и ненамерно, се блокира емоционалниот развој. Детето учи дека не смее да биде „премногу”: да плаче, да се лути, да бара.

Одбивањето свои делови води до болест

Алгафари често ја повторува вистината дека секој човек е холограма – во сите нас се кријат различни улоги, потенцијали и сенки. Некои свои аспекти не ги признаваме: некој е „премногу фин” и не знае да се одбрани, друг живее постојано напнат затоа што не си дозволува слабост. Кога човек свесно или несвесно потиснува половина од сопствената природа, почнува да се разболува. Симптомите се појавуваат како анксиозност, несоница, напнатост, болки, хроничен замор или чувство на празнина. Алгафари е категорична: интегритетот, а не совршенството, е изворот на здравје. Да бидеме целосни и да ги препознаеме и користиме сите свои страни свесно – тоа е клучот.

Запоставените чувства стануваат болести, а замениците за живот создаваат празнина што никогаш не се пополнува

Еден од најнепријатните нејзини ставови: луѓето ретко си признаваат што навистина чувствуваат. Се кријат зад принципи и рационализации, а реално ги движи завист, омраза или несигурност. Кога не признаваш што те мачи, тоа чувство се враќа преку телото, што станува нов носител на болеста. Ако не можеш да издржиш со луѓе, ги заменуваш со празни извори на задоволство: број на ќофтиња, купување чевли, компјутерска зависност. Замена никогаш не заситува – едноставно поттикнува желба за уште.

Брзите задоволства и постојана достапност го убиваат вистинското задоволство и желба

Алгафари вели дека модерниот човек има премногу брзи задоволства и премалку автентичен контакт со реалноста, поради што веќе не може да почувствува вистинско задоволство. Живееме во каталог од избори: апликации, платформи, врски на клик, а телата се достапни без контакт и без блискост. Желбата умира кога фрижидерот е секогаш отворен. Таа посочува како во кабинетот доаѓаат жени кои имаат сè, но не знаат зошто би имале дете, или мажи кои никогаш не биле интимни со жена – не затоа што не можат, туку затоа што илјадници замени изгледаат побезбедно од вистинскиот ризик да се биде повреден. Самотата денес не се гледа како личност сама на клупа, туку како млада личност во модерна соба со Wi-Fi.

Театротерапијата ни дозволува да ја прифатиме својата автентичност преку улоги

Еден од најдлабоките пристапи на Алгафари е театротерапијата. Таа раскажува како уште од дете, со учество во хор и театарско студио, несвесно поминала терапија преку драмата. Во психотелесната терапија, драмата и улогата ја заобиколуваат нашата одбрана. Кога сме во „ролја”, можеме да ги изразиме чувствата кои инаку ги криеме и така да се поврземе со аспекти од себе што сме ги потиснале. Самотата почнува да се лекува – не како отсутност на луѓе, туку како можност да бидеш со себе без да бегаш.

Омразата е симптом на несреќа и незадоволство, не морален недостаток

Кога Алгафари говори за хејтот, таа е исклучително директна: хејтот најчесто е израз на незадоволство и болка. Не е прашање на тоа дали си добар или лош човек, туку дали нешто длабоко во тебе боли и не знаеш како да го изразиш. Нејзината перспектива дели луѓе на свесни и несвесни, не на добри и лоши – на оние кои го разбираат потеклото на своите реакции и на оние кои само реагираат.

Само ако престанеме да бегаме од себе, самотата ќе стане простор за вистинска блискост со другиот човек

Алгафари не нуди празни совети како „живеј како монах“ или „откажи се од сè“. Таа поттикнува да признаеме што ни недостасува, што нè плаши, и да си дозволиме да бидеме несовршени. Да не се трудиме да бидеме симпатични по секоја цена, туку да бидеме тоа што сме. Во спротивно, ќе бидеме опкружени со луѓе, а никој нема да нè познава – ниту самите себе. Само кога ќе престанеме да бегаме, тие ќофтиња, чевли или ливчиња нема да бидат бегство, а самотата ќе стане простор за средба со вистинското Јас – и за првпат, можност за вистинска блискост.