Зошто се чувствуваш изгубен во животот — и зошто тоа не е случајно: Жарко Илиќ за кризата на идентитетот и смислата на постоењето

Содржина:

• Првата точка на трансформацијата е дозволување, а не жртвување: Луѓето сами си забрануваат подобар живот
• Кризата на идентитетот и лажниот спас: Нашето его и потребата за заменски идентитети
• Реики ниту е чудо, ниту е измислица: Како реики го поима животот
• Три вистински приказни што покажуваат моќта на реики: Свештеник, жена со емоционална анестезија и жената со страв од лифт
• Најдлабокиот личен момент: Ноќта кога таткото умираше и Жарко беше сам во чекалната на ургентниот центар
• Патувањето низ фармација, медицина, Тибет и Перу: Едно прашање кое сè поместува
• Сè е во тебе: Заклучокот на Жарко за смислата и изборот на животниот пат

Првата точка на трансформацијата е дозволување, а не жртвување: Луѓето сами си забрануваат подобар живот

Пред да се зборува за реики, пред да се зборува за минатиѕе животи и енергија — Жарко отвора поинаква тема. Покорисна за секој кој ќе послуша. Прва точка на патот кон трансформација, вели тој, е допуштање. Дозволување. Прифаќање. Дава пример: дошла кај него девојка, рекла дека сака врска, но не може да најде вистинит партнер — само „будали се лепат на неа”. Жарко ја прашал едноставно: „Кога би имала партнер — какви одговорности би се јавиле? Какви обврски? Каков живот?” Таа почнала да набројува. И во еден момент сама рекла: „Па тоа е премногу. Нема шанси.” „Дали сега ти е јасно зошто немаш партнер? Затоа што не дозволуваш.” Ова не е обвинување. Ова е дијагноза. И Жарко инсистира — не е во прашање слабост, не е во прашање незрелост. Во прашање е механизам кој работи под свеста и заради кој луѓето остануваат заробени во позиција на жртва.
„Улогата на жртва на кратко е прилично мамлива”, вели тој. „Ни дава брзи решенија. Некој друг е виновен, системот е виновен, судбината е виновна. Сите се виновни — само јас не сум. Но долгорочно, улогата на жртва е нешто исклучително погубно — ни ја одзема виталната животна сила, ни ја одзема животната моќ, нè прави потполно збунети и не знаеме каде се наоѓаме.”
Спротивноста на жртвата е создавачот. Оној кој прифаќа одговорност. Не во смисла на „сам си виновен за сè” — туку во смисла дека признаваш дека си тука, сега, и дека можеш да избираш. „Прифаќам овој момент во кој сум. Не во смисла дека е непроменлив — туку само: тука сум. А чим сум тука, веќе направив огромен чекор.”

Кризата на идентитетот и лажниот спас: Нашето его и потребата за заменски идентитети

Понатаму, Жарко отвора тема која, според него, е коренот на скоро сè. Кризата на идентитетот. Не само лична — туку цивилизациска. Егото, вели тој, е чувар на идентитетот. Во здрав развој, во здрави услови — тоа функционира добро. Го брани форматот, ја чува приказната. Но ако тие услови не биле здрави — а кај повеќето луѓе не биле — тогаш егото почнува да прави колапс. Го тера луѓето во деструктивни механизми. Им нуди лесни, брзи замени за идентитетот.
Жарко: „Сите знаат на пример дека порнографијата е лоша, но романтичните филмови — тоа е некако убавп. А што би рекол кога би ти рекол дека двете работи прават исто?” Мажите, под тестостерон, бараат брза реакција, брза награда, брза емоционална идентификација. Жените, под естроген, лачат допамин и окситоцин — и бараат поинаква идентификација, но исто толку брза, исто толку лажна.
„Добиваш доза на нешто што би сакал да биде во твојот живот. И тоа е исто — дрога. Добиваш доза, па пак ти треба доза.” Слично работи и Инстаграм — искривени, исфилтрирани претстави на совршенство кои со бомбардирање ги активираат тие механизми. Жарко не штеди на критика за пластичната хирургија: „Јас честопати се прашувам — кога одат кај естетскиот хирург, дали бараат огледало да погледнат како изгледаат тие усни од страна? На кого се обраќаат со тие огромни усни, огромни гради? Тоа се симболи. Кого привлекуваат со тие симболи? А тоа не го прават свесно — и токму тука, кога нема создаден идентитет, тие подсвесни механизми прават огромни проблеми.”

Реики ниту е чудо, ниту е измислица: Како реики го поима животот

Кога темата навлегува на реики, Жарко веднаш поставува граница. Не е фан на начинот на кој реики се претставува во јавноста — ни во смисла на преувеличување, ни во смисла на отфрлање. „Не сакам да зборувам за реики како за изолирана техника која е најдобра на светот. Реики не е најдобар, не може сè и е еднаков меѓу другите.”
Историјата на реики, вели тој, е нешто за кое не може да се каже со сигурност кога точно настанало. Слични концепти постојат насекаде, во Lotus Sutras, во традиционалната кинеска медицина, во ајурведа. Официјалниот почеток се смета крајот на 19 и почетокот на 20 век, кога еден Јапонец го систематизирал и направил достапен. Потоа, кон средината на 20 век, Американката со јапанско потекло Hawayo Takata го изнела реили од Јапонија и го направила достапен за остатокот на светот. Иронично, вели Жарко, реики скоро потполно исчезнал во Јапонија.
Кога сам отишол таму, на планината Кurama — местото каде се смета дека основачот го доживеал своето просветлување — Јапонците го гледале со празен поглед на самиот спомен на зборот рејки. „Ние го негуваме во остатокот на светот многу повеќе.”
Она кое реики го прави, методолошки — е канализирање на животна енергија преку телото, преку поставување на дланките на одредени места на телото, свое или туѓо. „Кога нешто нè боли, прво ги ставаме дланките на тоа место. Тоа е запис дека ни е потребна енергија. Болката, секоја нелагодност — тоа е дисхармонија на енергијата. Враќањето на таа енергија, преку автотретман или преку третман на некој друг, нè доведува до проточност, до хармонија, до рамнотежа.” Но Жарко инсистира на нешто: реики е пред сè длабоко дијагностичка метода — сфаќање од каде доаѓаат дисбалансите, каде се проблемите, на што да се фокусираме. „Само отворањето на тие поглавја и сложувањето на коцките на нечие постоење — е доволно да се случи промена. Без да се каже ниту збор повеќе.”

Три вистински приказни што покажуваат моќта на реики: Свештеник, жена со емоционална анестезија и жената со страв од лифт

Жарко дава конкретни примери. Три.
Прв: Свештеник, во цивил, дошол скептичен. Жарко, преку реики-дијагностика, му ја разоткрил приказната — без да спомене ни Бог, ни религија, ни ниедна духовна терминологија. Свештеникот запрашал: „Дали имаш некое свештеничко искуство во семејството? Ти ми зборуваше за суштината на религијата.” Жарко: „Не сум спомнал ниту еднаш зборот Бог.” Резултатот — свештеникот добил одговори на сè на кое реагирал поинаку во животот, на сите односи кои не можел да ги разбере.
Втор: жена кај психијатар, целосно емоционално замрзната. Две години психијатарот не можел ништо. Дошла кај Жарко. Дијагностиката покажала дека во претходниот живот умрела во агонија по групно силување, и единствено за да ги преживее тие моменти — се анестезирала. И починала во таа анестезија. Таа анестезија останала. Целиот живот живеела потполно анестезирана. Откако Жарко го отворил тоа поле и и го соопштил — жената почнала да плаче така силно „дека мислев дека луѓето во зградата ќе помислат дека малтретирам некого”. По неколку сеанси со психијатарот — проблемот решен.
Трет: Жена дошла заради работни проблеми. Никако не спомнала ништо за лифт. Жарко ја отворил вратата — тој е на шестиот кат — и жената дошла задишана по скали. Сфатил. Дијагностиката покажала: во претходен живот, бремена жена, на запрежно возило со камења, пробилп тркало, паднала, врз неа паднал камен, мажот не можел да и помогне, умрела во агонија блокирана, без излаз. Таа агонија се трансформирала во страв од секоја ситуација без излез — лифт, секое место од кое не може веднаш да излезе. Откако Жарко го отворил тоа поле, симптомите брзо попуштиле, а психијатарот ја завршил работата.
„Тоа не е магија”, вели тој. „Тоа е само отворање на канал. А потоа — класичната медицина ја завршува работата.”

Најдлабокиот личен момент: Ноќта кога таткото умираше и Жарко беше сам во чекалната на ургентниот центар

Жарко бил студент. Мајка му се јавила: на татко му не му е добро. Ги познавал симптомите — акутна фаза на инфаркт. „Не се обидов да го исцелам, туку — го ставив во кола и го однесов на ургентен.” На ургентниот, влошување. Борба со лекарите. Успеале да го воведат во сала. Го пуштиле него — „како иден колега” — да биде присутен. И пред неговите очи — таткото умрел. „А јас не му реков ни дека го сакам.” Во реанимацијата успеале да го вратат. Но тоа Жарко не го знаел. Бил во студена чекалната — без облека, зашто немал ни кога да се облече — и чекал да поминат тие ризични златни 60 минути: или ќе преживее или нема. „Тој момент — никогаш не го знаеле. Тоа е оној момент кога сфаќате дека сте сами на овој свет. Дека ништо не може да ви помогне. Тој момент, ако нема нешто за кое да се фатиме — сме потполно пропаднати.”
Доживеал такво безнадежје, такво чувство дека и тој ќе умре — инфаркт во чекалната. Единственото кое можел да го направи: да ја помрдне енергијата, да ги стави дланови на себе, да се врати. „Во тој муневит поврат на енергија — само почувствував таа огромна топлина, и таа сигурност дека иако не си сам, имаш себе.”
Таткото преживеал. Жарко влегол, го бакнал во рамото и рекол: „Е, не стигнав да ти кажам — те сакам. Каде и да одиш, ако треба да одиш — оди. Јас сум добро. Ние ќе бидеме добро.” „Мислам дека во таа болница влегов како една личност, а излегов како друга.” Тоа е моментот, вели тој, кога поставил концептот на целиот свој живот. Рејки не му дал чудо — рејки му покажал дека она кое му е потребно е во него.

Патувањето низ фармација, медицина, Тибет и Перу: Едно прашање кое сè поместува

Жарко бил 18 години кога почнал да трага. Прво со Силва метод. Потоа западен херметизам. Долго бегал од источните науки. Потоа — преку ментор на факултет, психијатар и научник, кој имал пријател Јапонец кој тивко му го предал знаењето за реики. Подоцна — учителот Вилијам Лорент, кој „без некоја прекумерна интимизација само ми ме ставаше во ситуации кои ме натераа интензивно да се занимавам со тоа.” „Реики дојде по многу години, по многу разни техники и некоја агресија внатрешна — во еден мир. И ми рече: сè може многу едноставно”
Дисертацијата на катедрата по радиологија, вели, не ја бранел затоа што го сакал темата радиологија — туку затоа „нема катедра за психоневронауки, иако не е нова гранка, само не е толку структурирана”. Отишол таму каде темата можела да биде сместена.
Дипломите ги собирал не за слава — „тие хартии никогаш ништо не ме опишуваат” — туку само затоа „не добив одговор, мора понатаму, мора понатаму”. А патувањата? Тибет, 4000 метри надморска висина, во еден манастир познат по хербалистика. Монахот кој говорел англиски му поставил прашање откако Жарко купил сè кое можело да се купи: „На колку метри надморска висина ти живееш?” Сто и нешто. „А мислиш ли дека билките кои растат овде на 4000 метри може да лечат твои луѓе на 100 метри? Мислиш ли дека тие за вас растат?” Жарко останал без зборови. А монахот, со пауза: „Окај, сакаш ли сега да купиш?” — „Не, благодарам.” „Ние тука имаме луѓе. Нашите билки, нашето знаење, нашите баски — тоа е толку моќно. Сè е еднакво на оваа земена куќа. Но ова е направено за нив, ова е направено за нас. И ние не сме случајно тука.”

Сè е во тебе: Заклучокот на Жарко за смислата и изборот на животниот пат

Жарко вели онолку директно колку е можно: „Знаете и сè кое реков — земете со резерва. Прослушајте милион други приказни. И обидете се да сфатите дека сè кое ви се случило — се случило за ваше најголемо добро. И едноставно бидете свесни дека само вие треба да одлучите по кој пат сакате да одите. На пат на деструкција и неуспех, или на пат кој ќе ви носи насмевка на лицето Не ви требаат никакви чудотворци и исцелители. Не ви требам јас. Сè можете да го најдете на многу места. Сфатете дека сè е во вас. Ако некој слуша сега и е во некое животно нарушување — сфатете дека разликата меѓу мене и вас е само во одлуката. Јас го бирам ова, вие го бирате тоа. И ништо друго. Јас не сум посебен.”
Забележувачко е дека тоа го рекол некој кој има две докторски дисертации, кој патувал во Тибет и Перу, кој помогнал на луѓе кои психијатрите со години не можеле да ги поместат. Токму затоа звучи вистинито.