8 непишани правила за жените во Узбекистан што го шокираат светот и реченицата: „Вака живееле нашите мајки, вака живееме и ние“

Доколку патот некогаш ве однесе во Узбекистан, многу веројатно е уште во првите неколку дена да ја слушнете старата народна мудрост, „Добра жена не е онаа што е убава, туку онаа што е трпелива“.
Иако современиот живот во големите градови донесе големи промени, девојчињата редовно се образуваат, студираат и градат успешни кариери, во провинцијата и во помалите средини вековните патријархални сфаќања сè уште силно одредуваат каква треба да биде идеалната сопруга.
Овие осум непишани правила и денес го диктираат животот на илјадници жени во оваа централноазиска земја.

8 непишани правила за жените во Узбекистан што го шокираат светот и реченицата: „Вака живееле нашите мајки, вака живееме и ние“

Кога сопругот влегува во собата, таа станува на нозе

Почитта е еден од најважните зборови во узбекистанскиот семеен дом. Сопругата никогаш не го ословува својот маж по личното име, туку му се обраќа исклучиво со формален и учтив тон.
Таа зборува тивко, не го прекинува додека зборува и не влегува во расправии. Во многу традиционални домови сè уште е обичај жената веднаш да стане кога сопругот ќе влезе.
За западниот свет ова може да изгледа шокантно, но во Узбекистан се толкува како знак на длабока почит, а не како страв.

Без гласна смеа, деколте, кратки ракави и нападна шминка

Добрата узбекистанска сопруга не бара внимание во јавност и одбива секаков облик на наметливост. Скромноста таму не е само лична карактерна особина, туку суштинска општествена вештина.
Ова правило директно се пренесува и на гардеробата. Не се одобруваат отворени деколтеа, кратки ракави и впечатлива шминка.
Основната девиза гласи дека жената треба да биде невидлива за туѓинците, а убава само за своите најблиски.

Без гласна смеа, деколте, кратки ракави и нападна шминка

Младата снаа влегува во куќа каде мора да истрпи сè

Да молчат кога е најтешко, да не се навредуваат лесно и никогаш да не возвраќаат со кавга, тоа е лекција што узбекистанските девојчиња ја учат уште од најраното детство.
Кога ќе се омажи, младата снаа влегува во куќата на свекорот и свекрвата. Таму од неа се очекува да издржи физички замор, бесконечни домашни работи и повремени притисоци.
„Трпението ја прави жената силна“, велат тие без трошка иронија.

Младата снаа влегува во куќа каде мора да истрпи сè

Пилавот, тандурот и дворот се секојдневниот испит

Узбекистанската жена мора да знае да прави сè со сопствените раце. Од неа се очекува да зготви совршен традиционален пилав, да испече домашни лепињи во тандур, рачно да пере облека и секое утро беспрекорно да го измете дворот и куќата.
Сето тоа треба да го прави без ниту една поплака. Во нивната култура, чистотата на домот е огледало на душата на домаќинката.
Доколку ненадејно дојдат гости, а куќата не е средена или трпезата е празна, тоа се смета за голема семејна срамота.

По свадбата, нејзиното секојдневие се врзува за фамилијата на сопругот

Девојката се преселува во куќата на сопругот и целосно се интегрира во неговата фамилија. Секојдневната грижа за свекорот, свекрвата и браќата на мажот станува нејзина основна должност.
Своите родители ги посетува ретко, но идеалната сопруга тоа не го гледа како жртва, туку како природна животна реалност.
„Сега моето вистинско семејство е семејството на мојот сопруг“.

Не останува сама со друг маж и не излегува сама без дозвола

Во традиционалните селски средини, омажената жена никогаш не смее да остане сама во просторија со друг маж, па дури ни со близок роднина на сопругот.
Таа не излегува сама од семејниот двор без изрична дозвола и никогаш не седнува директно до мажи на семејните собири.
Прекршувањето на овие норми носи јавна осуда и срам за целото семејство.

Топлиот чај треба да направи сопругот да помисли дека решението е негово

Добрата узбекистанска сопруга знае како суптилно да влијае врз одлуките во домот без да влезе во конфликт.
Таа никогаш нема директно да му каже на мажот, „Не си во право“. Наместо тоа, ќе му послужи топол чај, ќе се насмевне и нежно ќе му ја предложи својата идеја на таков начин што сопругот ќе стекне впечаток дека самиот се сетил на тоа решение.
Тоа е посебна женска дипломатија која се пренесува со генерации.

За пет минути на трпезата мора да има чај, суво овошје, лепињи и џем

Гостите се светиња во узбекистанскиот дом. Дури и ако домаќинката немала време самата да руча, гостопримството мора да биде на највисоко ниво.
Трпезата се подготвува веднаш, со врел чај, суво овошје, свежи лепињи и џем. Сето тоа се служи со срдечна насмевка, како гостинот да бил очекуван со денови.

Готвачка, домаќинка, дипломат, психолог, мајка и советник без трага од замор

Така, идеалната узбекистанска сопруга во традиционалните средини мора истовремено да биде врвна готвачка, домаќинка, дипломат, психолог, мајка и советник.
Од неа се очекува да не покаже ниту трага од замор. Жените во овие краишта не се жалат на својата судбина, туку напротив, со гордост велат, „Вака живееле нашите мајки, а вака живееме и ние“.

Коментирај анонимно

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *