Авионот се распаднал на небото, а 17-годишната Јулијана паднала во амазонската џунгла: Следните 11 дена се борела за опстанок

Содржина:

• Последните зборови на мајка ѝ биле „Ова е крајот, сè е готово“
• Три споени седишта се вртеа како перка над зелените крошни
• Таткото биолог ја научил дека водата води кон луѓе
• Боса низ кал, кајмани и пирани, а на четвртиот ден остатоци од авионот
• Со бензин ја исплакнала раната и извадила десетици црви од своето тело
• Вернер Херцог по случајност не се качил на кобниот лет 508

Последните зборови на мајка ѝ биле „Ова е крајот, сè е готово“

Кобниот ден, авионот на перуанската компанија ЛАНСА на летот 508 влетал во незапаметена тропска бура. Силните турбуленции го треселе леталото, а патниците низ прозорците гледале како молњи го параат небото.
Јулијана цело време цврсто ја држела за рака својата мајка, позната германска научничка за птици, кога забележала блескава светлина од десниот мотор. Потоа дошол мигот што го запаметила засекогаш.

Три споени седишта се вртеа како перка над зелените крошни

Авионот почнал вртоглаво да паѓа и набрзо експлодирал во воздухот. Следното нешто на кое Јулијана се сеќавала бил слободниот пад кон прашумата.
Редот на кој била врзана ротирал како перка од хеликоптер, а силните воздушни струи и густото тропско растилиште го забавиле ударот и ѝ го спасиле животот. По ударот задобила потрес на мозокот, скршеница на клучната коска, длабоки исеченици и затворено отечено око.
Кога дошла при свест среде густата вегетација, сфатила дека е сосем сама. Подоцнежните истраги покажаа дека уште четиринаесет патници иницијално го преживеале падот, но ниту еден од нив не издржал доволно долго за да дочека спасувачи.

Таткото биолог ја научил дека водата води кон луѓе

И покрај силните болки, Јулијана можела да оди. Нејзиниот татко бил биолог и зоолог, па таа уште од дете научила клучни лекции за однесување во дива природа.
Добро знаела дека најбезбедниот пат за излез од амазонскиот лавиринт е да пронајде поток, бидејќи секоја водена струја порано или подоцна се влева во поголема река, а реките секогаш водат до населени места.
На местото на падот успеала да пронајде само една кесичка со бонбони. Тоа ѝ била единствената храна во првите неколку дена.

Боса низ кал, кајмани и пирани, а на четвртиот ден остатоци од авионот

Чекорела низ калта, газела низ матните води и спиела под отворено небо додека тропските инсекти немилосрдно ја касале. Секој чекор бил борба со болка, страв и исцрпеност.
Кога наишла на дел од остатоците, меѓу загинатите не го нашла телото на својата мајка. Како што одминувале деновите, нејзините сили брзо се топеле, а длабоката отворена рана на раката почнала да се инфицира. Во неа се развиле ларви од муви.
На десеттиот ден, крајно исцрпена и на раб на колапс, стигнала до брегот на поголема река. Таму здогледала закотвен мал моторен чамец и дрвена колиба.

Со бензин ја исплакнала раната и извадила десетици црви од своето тело

Во колибата нашла кантичка со моторно гориво. Се сетила на советот од својот татко, кога порано го лекувал нивното семејно куче од паразити, па со бензин ја исплакнала раната.
Следното утро ја разбудиле гласови на локални перуански дрвосечачи. Луѓето најпрвин помислиле дека гледаат митски дух на водата, но Јулијана на шпански им објаснила дека е преживеана од авионската катастрофа.
Ја нахраниле, ѝ ги санирале раните и по неколкучасовна пловидба ја пренеле во болница, каде што повторно го прегрнала својот татко.

Вернер Херцог по случајност не се качил на кобниот лет 508

Јулијана подоцна стана успешен научник и зоолог. Нејзината надчовечка борба за живот беше овековечена во познатиот документарен филм „Крилја на надежта“ на режисерот Вернер Херцог.
Херцог, по чиста случајност, требало да се качи токму на истиот кобен лет пред половина век. Приказната за Јулијана остана сведоштво за знаење, присебност и волја за живот во мигови кога сè изгледало изгубено.