Борис ја продал својата градежна фирма и куќа во Лас Вегас и се вратил во Трново да одгледува кокошки

Содржина:

• 30 години низ светот и на крајот живот во Лас Вегас што требал да трае засекогаш
• Пресудна била тишината во Немо каде конечно нашол мир
• Трново, реновирана куќата на дедо и нова иднина со 1.100 кокошки
• Тешки почетоци: јастреби, паника помеѓу кокошките, и борба да преживеат
• Среќни кокошки, здрави јајца: мото и инспирација за органска фарма
• Што мисли Борис за приказните дека во Босна не може да се успее
• Семејството, кучето и 1.100 кокошки се неговата нова секојдневна дружина
• Лас Вегас, пустина и три филтри за вода заменети со село, свежа трева и утринско будење во 3 часот

30 години низ светот и на крајот живот во Лас Вегас што требал да трае засекогаш

Борис Трговчевиќ работел и живеел во Германија, Јужна Франција, а последните две децении поминал во Лас Вегас. Сопственик на градежна фирма, градел и препродавал куќи. „Во Лас Вегас, кога почнуваш бизнис, тоа бара план за пет години. Прве три години — колку ќе губиш пари. Следните две — кога ќе бидеш на позитивна нула. По петтата година — кога почнуваш да заработуваш. Такво е размислувањето таму.” Во 2020 година, дошол кај мајка му во Херцеговина за 90-тиот роденден на баба му. Пандемијата го спречила да се врати. Баба му починала истата година. „Продај куќа, продај фирма. Продај сè,” решил Борис, откако животот сам го одвел во нов правец.

Пресудна била тишината во Немо каде конечно нашол мир

Патувал низ Германија, Хрватска, Србија, Босна – барајќи каде да остане. Пријателка му зборувала за Немо – село во Босна и Херцеговина. „Кој оди во Немо?” се смеел. Но кога отишол, останал воодушевен: „Мене ми е доволно мир и тишина. Прекрасно. Ништо повеќе не ми треба.” После години живеење во пустината на Лас Вегас со пресува вода и три филтри за капење, чистата вода, шумите и зеленилото станаа најголемото богатство за него. “За мене е богатство кога можам да се напијам вода од чешмата,” вели Борис.

Трново, реновирана куќата на дедо и нова иднина со 1.100 кокошки

Во Трново го чекала старата, напуштена куќа од дедо му. Ја реновирал, заедно со станот во Сараево. „Подобро да реновирам своја куќа отколку да ја градам Америка. Таму градев за другите, на крај пак можеа да ме истераат.” Идејата за кокошки била едноставна: на село не можел да купи квалитетно јајце, па решил сам да започне. Купил 1.100 кокошки од расата Иса Браун, спасени од кафези. Дотогаш, немал видено кокошка во живо; градежник по образование, со нула искуство во земјоделство.

Тешки почетоци: јастреби, паника помеѓу кокошките, и борба да преживеат

Работата не била наивна. Јастреб го нападнал кокошарникот и во паника биле задушени 33 кокошки во еден ден. Потоа почнал канибализам – кокошките се напаѓале меѓусебе поради недостаток на сол. Проблемот се решил со совет од нутриционист. “На почетокот мислев: купи кокошки, храни ги, собери јајца, продај. Толку. Нема, не е така.” Секој ден станува во 3 по полноќ за да им приготви храна кога ќе станат во 4. „Или доаѓам во пола 12 да стресам храна за да имаат наутро во 4 часот кога се будат. Да не останат гладни.”

Среќни кокошки, здрави јајца: мото и инспирација за органска фарма

Мотото е едноставно: „Среќна кокошка, здраво јајце.” Кокошките се ротираат на 15 дунуми нови пасишта секој месец. Имаат греење, вода, дневна светлина – како што бараат строгите еко стандарди. „Кокошката мора да има дневна светлина 14 до 16 часа. Не можеш да ја затвориш во штала без прозорци и да очекуваш да несе.” Се работи за нула категорија еко јајца – што бара точно определена квадратура, услови и закони. Борис лично носи јајца три пати неделно во Сараево и околината преку Instagram и Facebook под името „Пашњак јаја”. “Јајцата никогаш нема да ги фрламе. Донираме многу. Има кујни кои помагаат на луѓе во потреба. Не жалиме ни малку.”

Што мисли Борис за приказните дека во Босна не може да се успее

Борис не ги трпи тие приказни, но ги разбира. „Сите кои доаѓаат однадвор велат — овде може да се заработат добри пари. Кој сака да работи, може. Но овде, пред некој да почне нешто, веднаш е сè мрачно. Веднаш — не се исплати, нема земја, нема ништо.” Тој е веќе една година тука, уште не е во плус, но не очекува сè одеднаш. “Јас сум за тоа. Само нека кокошките бидат добро.” Го применува американскиот бизнис план: прво губиш, потоа нулираш, дури потоа се заработува. “Не цениме ништо. Толку убава природа имаме. За мене е сето богатство. Ги имаме сите потенцијали — вода, почва, шуми, море, планини. И пак сè увезуваме. Тоа е жалосна работа.”

Семејството, кучето и 1.100 кокошки се неговата нова секојдневна дружина

Борис не е сам – со него се сопругата, бебето од шест месеци, кучето и 1.100 кокошки кои, шегувајќи се, никогаш не му забележуваат каде оди. „Се дружам со 1.100 кокошки секој ден. Никој не ми вика. Така да тука сум.” Пријателите од Сараево прво не го разбирале, а потоа сите тие бараат мир секој викенд. „Сите би сакале да можат да бидат таму секој ден. Само малкумина го прават тоа.” Целта му е економски раст – 5.000 до 10.000 јајца, влез во маркети, еко-сертификат, гуски следната сезона. „Јас ако сум тргнал, не се откажувам. Не се откажувам лесно. Ќе видиме каде ќе бидеме.”

Лас Вегас, пустина и три филтри за вода заменети со село, свежа трева и утринско будење во 3 часот

Лас Вегас, пустина, три филтри за вода, фирма, куќа, успех — и на крај едно прашање: зошто американското богатство, кога ова македонско и балканско постои отсекогаш и само чека некој да го препознае? Борис го препознал. „Кога дојдов и видов дека тука има виолетов цвет, плав, розов — јас бев збунет. 20 години живеев во пустина. Кактусот ми беше цвет. Кога дојдов тука и видов зеленило — не можев да се нагледам.” Сега се буди во 3 наутро, храни кокошки, ротира ливади, донира јајца и ја живее тишината. Не жали за ништо.