Црквата на Вражји Камен крие необична тајна — ѓаволите ноќе го однесувале сè она што луѓето дење ќе го изграделе

Содржина:

• Доња Трница ја чува светињата на самиот брег на Пчиња
• Секое утро материјалот исчезнувал без трага
• Камењата, според преданието, биле носени во женска марама
• Свадбата на богат младич и сиромашна девојка се претворила во бездна
• По кобниот ден, народот верувал дека таму не смее да има венчавки
• Жените што немале пород доаѓале со молитва и надеж
• Стручњаците ја сместуваат градбата меѓу 1350 и 1380 година
• Од 1958 година е под заштита, а трите најистакнати столба достигнуваат 50 до 60 метри

Доња Трница ја чува светињата на самиот брег на Пчиња

Црквата на Пресвета Богородица се наоѓа недалеку од Трговиште, во предел каде што карпите личат на природни одбранбени кули. Меѓу нив, храмот изгледа како да е вгнезден во камен, а целиот пејзаж остава впечаток на место оддалечено од остатокот на современиот свет.

Секое утро материјалот исчезнувал без трага

Една од најстарите легенди објаснува како храмот се нашол на толку непристапно место. Според народното предание, жителите на околните села прво сакале да ја изградат црквата долу во рамнината, покрај реката. Дење собирале градежен камен и друг материјал, го оставале на едно место и се подготвувале да започнат со ѕидање. Но кога ќе се раздени, ги чекало истото вознемирувачко изненадување — сè што собрале претходниот ден го немало.

Камењата, според преданието, биле носени во женска марама

Мештаните верувале дека во глувите ноќни часови ѓаволите го пренесувале секој камен на врвот на Вражји Камен. Неколкупати го симнувале материјалот назад на првичното место, но истата необјаснива појава се повторувала одново. На крајот, луѓето се откажале од првиот план и заклучиле дека станува збор за виша сила. Така одлучиле светињата да ја подигнат токму таму каде што завршувале камењата.

DCIM100MEDIADJI_0846.JPG

Свадбата на богат младич и сиромашна девојка се претворила во бездна

Друга потресна приказна зборува за двајца млади што искрено се засакале, иако семејството на момчето жестоко се противело на нивната љубов. По долги молби и убедувања, родителите сепак попуштиле, па венчавката била закажана и одржана во црквата на Вражји Камен. По церемонијата, младенците излегле радосно од храмот и се качиле на богато украсени свадбени коњи. Тогаш коњот на младоженецот се исплашил од силната бучава и музиката на сватовите, побеснел, јурнал кон работ и се урнал во провалијата заедно со него. Невестата, гледајќи што се случило пред нејзини очи, од неизмерна болка потрчала по него и скокнала во сигурна смрт.

По кобниот ден, народот верувал дека таму не смее да има венчавки

Големото свадбено веселие за миг станало трагедија што останала запаметена во преданијата. Оттогаш, меѓу луѓето се задржало суеверното уверување дека во оваа црква никој повеќе не треба да се венчава. Од сличен страв, локалното население со децении избегнувало и крштевање деца во оваа светиња, плашејќи се од проклетство.

Жените што немале пород доаѓале со молитва и надеж

Покрај трагичните приказни, за храмот е врзано и поинакво народно верување. Порано, жени што со години не можеле да добијат дете доаѓале овде уверени дека престојот во светињата и искрената молитва можат да им помогнат да станат мајки. Во научните етнографски трудови е забележано и старо предание за жени што ритуално се провлекувале низ една шуплива карпа во непосредна близина на црквата, надевајќи се дека тој обичај ќе им донесе потомство. Се разбира, станува збор за фолклорно верување, а не за научно потврдено својство на локалитетот.

Стручњаците ја сместуваат градбата меѓу 1350 и 1380 година

Зад преданијата стои исклучително значаен споменик на средновековната култура. Врз основа на архитектонскиот стил и зачуваниот живопис, се проценува дека црквата потекнува од втората половина на 14 век. Точниот датум на изградба и името на нејзиниот ктитор сè уште не се утврдени со сигурност, бидејќи во храмот нема зачуван натпис. Археолошките ископувања во околината откриле остатоци од средновековни монашки гробишта, што покажува дека на овој карпест простор некогаш постоел активен монашки живот.

Од 1958 година е под заштита, а трите најистакнати столба достигнуваат 50 до 60 метри

Црквата официјално е под државна заштита од средината на 20 век, а во 1983 година била прогласена за културен споменик од големо значење. И самиот Вражји Камен не е создаден од човечка рака, ниту мора да се објаснува со натприродни сили. Станува збор за природен геоморфолошки феномен што реката Пчиња го обликувала со илјадници години, всекувајќи го своето корито низ карпите и оставајќи зад себе грандиозни камени формации.