Контакт со друга димензија пред 50 илјади години го забрзал развојот на човечката интелигенција – нова хипотеза на научниците

Содржина:

• Еден бебешки мозок и „оптимално поврзување“ со „ОС“
• Соништа како искривени преноси, генијалност како сигнал со мала грешка
• Кенет Косик ја повлекол границата кај математичкиот модел
• Органоиди и лабораторија без надворешни пречки треба да ја тестираат можната врска
• Од сонот на Ото Леви до Декартовата епифиза

Еден бебешки мозок и „оптимално поврзување“ со „ОС“

Епштајн претпоставува дека човечкиот мозок не е компутер што создава сопствен код. Тој функционира како биолошки трансдуцер, односно уред што претвора една форма на енергија или сигнал во друга, исто како што окото ја претвора светлината во сигнали, а увото ги преведува воздушните вибрации во звук.
Според оваа идеја, ние сме приемници. Според NTT, пред околу 50 илјади години генетска аномалија му овозможила на мозокот на едно новороденче да создаде „оптимално поврзување“ со она што Епштајн условно го нарекува „ОС“, или Другата страна. Тој ненадеен апгрејд, според хипотезата, ја решил познатата Дарвинова загатка за „интелектуалниот скок“: зошто анатомски современите луѓе со милениуми не покажувале таков пробив, пред одеднаш да експлодираат со уметност, јазик и апстрактно мислење. Ако таквата врска давала предност за преживување, таа би се проширила низ популацијата со брзина на шумски пожар.

Соништа како искривени преноси, генијалност како сигнал со мала грешка

Хипотезата се обидува да изгради единствен систем за објаснување на околу деведесет различни и меѓусебно неповрзани феномени. Во рамките на концептот на Епштајн, обичната свест е двонасочен канал.
Соништата се искривени влезни преноси од „ОС“, што ја објаснува нивната често апсурдна логика на раскажување. Генијалноста, пак, претставува сигнал со висок пропусен опсег и ниско ниво на изобличување. Шизофренијата може да биде резултат на работа на приемник што фаќа премногу статичен шум. Списокот се проширува и кон гранични области, меѓу кои телепатија и комуникација со починати.
За мапирање на овие интеракции, Епштајн и истражувачот Лиангченг Жао разработиле шеми на хипотетички канали меѓу мозокот и надворешниот извор, менувајки својства како пропусен опсег и ниво на изобличување.

Кенет Косик ја повлекол границата кај математичкиот модел

Скептиците во салата брзо ги забележале слабите места во концептот. Професорот по неврологија Кенет Косик од Калифорнискиот универзитет во Санта Барбара признал дека идејата му е интересна, но поставил строга граница.
Без математички модел, тврдел Косик, идејата останува само збир од зборови. Тоа е клучната забелешка кон NTT: таа може да звучи провокативно, но без формален модел и проверливи предвидувања не може да се одвои од метафората.

Органоиди и лабораторија без надворешни пречки треба да ја тестираат можната врска

Иако критиките се силни, веќе се наѕираат експериментални патишта. Алиссон Муотри од Калифорнискиот универзитет во Сан Диего планира да користи органоиди на човечки мозок — тродимензионални ткива одгледани од матични клетки — за да види дали блокирањето на одредени електромагнетни полиња ке ја прекине претпоставената врска.
Мајанк Мехта од Калифорнискиот универзитет во Лос Анџелес веке изградил лабораторија целосно заштитена од надворешни пречки, за да набљудува како слабите енергетски полиња влијаат врз живите дендрити.

Од сонот на Ото Леви до Декартовата епифиза

Епштајн признава дека скокот од природна селекција до меѓудимензионален прием е огромен. Но, тој се повикува на историјата за да ги поткрепи своите зборови. Ото Леви, добитник на Нобелова награда, го осмислил експериментот што ја докажал хемиската трансмисија на нервните импулси исклучиво во сон, кој едва успеал да го дешифрира од сопствените белешки.
За Епштајн, неприфатливо е да останеме во незнаење за сопствената опрема; што и да се наоѓа на Другата страна, тоа ни прака содржина уште од каменото време.
Претпоставката дека нашиот разум само фака сигнали, како радиоприемник, ги вознемирува филозофите со векови. Во XVII век, Готфрид Лајбниц ја споредувал перцепцијата со „монада“, која нема прозорци, но ја одразува состојбата на целата Вселена. Во XX век, невробиологот Џон Еклс, добитник на Нобелова награда, исто така се држел до дуалистички интеракционизам, сметајки дека материјалниот мозок комуницира со нематеријален „психон“.
Рене Декарт, векови претходно, укажувал на епифизата како точка на контакт меѓу телото и душата, што одекнува со интересот на Епштајн за оваа ситна структура во мозокот.