Мистериозниот бакнеж што го претворил славниот композитор Франц Лист во наследник на Бетовен

Содржина:

• Карл Черни го носи 11-годишното момче пред човекот што веќе не слуша
• Во тетратките на Бетовен има трага, но не и доказ за Малата сала
• Неколку дена пред концертот, Лист навистина влегол во домот на Бетовен
• „Тоа беше најгордиот момент во мојот живот“
• Деветте симфонии на Бетовен минуваат низ пијаното на Лист
• „Моето пијано е ризница на сѐ што некогаш ја возбудило мојата природа“

Карл Черни го носи 11-годишното момче пред човекот што веќе не слуша

Лист пристигнува во Виена во 1822 година и почнува да учи кај Карл Черни, пијанист и композитор кој и самиот бил ученик на Бетовен.
Токму Черни ја договара средбата меѓу својот талентиран ученик и големиот композитор. Средбата меѓу двајцата е потврдена, но прочуената сцена со „бакнежот на посветувањето“ не може со сигурност да се докаже.
Така, еден реален разговор постепено се претвора во мит за предавањето на музичкиот факел.

Во тетратките на Бетовен има трага, но не и доказ за Малата сала

Во тетратките за разговори на Бетовен постои запис поврзан со посетата на младиот Лист и неговата покана за концерт. Тоа е важна документарна трага.
Сепак, Виенското друштво „Бетовен“ посочува дека Бетовен не присуствувал на концертот на Лист во Малата сала на 13 април 1823 година.
Подоцнежната верзија дека тој бил меѓу публиката и по изведбата го бакнал момчето пред сите, не е поткрепена со достапните записи.

Неколку дена пред концертот, Лист навистина влегол во домот на Бетовен

Недостигот од доказ за концертната сцена не значи дека двајцата не се сретнале. Бетовен навистина го примил Лист во својот дом неколку дена пред настапот.
Она што останува неизвесно е дали Бетовен ја слушнал изведбата што подоцна станала центар на легендата.
Во таа неизвесност се отвора просторот во кој историјата и сеќавањето почнуваат да се преплетуваат.

„Тоа беше најгордиот момент во мојот живот“

Во поодмината возраст, Лист ѝ раскажува на пијанистката Илка Хоровиц-Барнај дека Бетовен го замолил да отсвири негово дело. По изведбата, според ова сеќавање, композиторот го прегрнал, го бакнал во челото и му рекол дека ќе им носи радост на многу луѓе.
„Тоа беше најгордиот момент во мојот живот – моето посветување како уметник“, се зборовите што Лист му ги припишува на сопственото доживување.
Раскажувањето е предадено со децении по настанот, кога спомените веќе биле дел од изградениот лик на големиот пијанист. Затоа музичките историчари го разгледуваат истовремено како можен спомен и како внимателно обликуван личен мит.

Деветте симфонии на Бетовен минуваат низ пијаното на Лист

Без оглед на тоа дали бакнежот се случил токму така, приказната има големо значење за кариерата на Лист. Таа го поставува во директна духовна линија со Бетовен, како негов музички наследник.
Подоцна Лист посветува огромен труд на неговото творештво, прави транскрипции за пијано на сите негови девет симфонии и чува пијано на кое свирел Бетовен.
На тој начин, легендата не останува само анегдота од младоста, туку станува дел од начинот на кој Лист ја разбира сопствената задача во музиката.

„Моето пијано е ризница на сѐ што некогаш ја возбудило мојата природа“

Лист не останува само виртуоз способен да ја освојува публиката со речиси неверојатна техника. Тој е творец на симфониски поеми, педагог на генерации пијанисти и еден од луѓето што ја променија самата идеја за концерт.
„Моето пијано е ризница на сѐ што некогаш ја возбудило мојата природа“, ќе напише тој.
Токму затоа загатката околу бакнежот на Бетовен продолжува да живее. Приказната не е целосно докажана, но е доволно силна за да објасни како едно момче од Унгарија почнало да се доживува како личност што добила благослов од самиот Бетовен.